Kabanata 24

Natutunan ko pa lalo ang tungkol sa kanya nitong mga nakaraang buwan. Mahusay talaga siya magtago ng emosyon niya. Walang duda, mami-miss ko siya. Pero-- Paano naman siya? Mami-miss niya kaya ako? Naku, hindi pwede. Nalugmok ang balikat ko sa pagkatalo. Kaibigan lang ang tingin niya sa akin, katulad ng pagtingin niya kay Quinn at Kevin pero ako naman, iniisip ko siya na girlfriend ko. "Bye, ingat ka," sabi ni Quinn habang papasok siya sa bus na aabot ng halos 18 oras para makarating sa probinsya nila. Tumango ako ng bahagya nang nagtagpo ang mga mata namin at doon-- may nakita akong kakaibang sinabi. Ano kaya 'yon? Pagkatapos ng isang minuto, umalis na ang bus at na-miss ko na agad siya. "Harry, anong nangyari sa 'yo? Bakit hindi ka kumakain? May problema ka ba?" tanong ni Quinn, sunod-sunod. "Quinn, wala 'to. Hindi lang ako gutom, 'yon lang. Pwede ba tumahimik ka muna?!" halos sigaw ko sa kanya. Grabe!!! Anong nangyayari sa akin?! Nasa private jet na kami, ready na pumunta ng New York. Pero wala akong gana. Kung may nagsabi sa akin na tatanggi akong pumunta sa lugar kung saan ako nabibilang, siguradong sasapakin ko ang mukha nila. Pero ngayon---ayoko pumunta. Nagiging parang pusang ulol ako na nawalan ng atensyon ng amo niya. Mi-miss talaga kita, Sheila. Tuwing nagbubukas siya ng isip niya sa akin, pakiramdam ko nasa langit ako. Tuwing ngumingiti siya, automatic na napapangiti rin ako. Lagi niyang ginagawa ang gusto ng puso niya; hindi siya kailanman nagpipilit ng kahit sino. Siya dapat ang pangarap ng bawat lalaki pero hindi niya alam ang tunay niyang halaga. Para sa kanya, isa lang siyang simpleng babae. Hindi na ako magtataka kung bakit kailangan siya ni Karl pero hindi ko siya ibabahagi kahit kanino. Kailangan ko siya. Kailangan ko ang presensya niya sa tabi ko. "Dahil kay Sheila 'di ba?" naglakas-loob magtanong ulit si Quinn. Umiling ako bago pumunta sa kwarto ko pero sinundan niya rin ako doon. "Alam kong may nararamdaman ka sa kanya. Aminin mo na Harry," diretso niyang sinabi. "Wala 'yon, Quinn. Please, iwan mo na ako," halos nagmamakaawa ako. "Harry, kilalang-kilala kita. Kaya 'wag kang mag-inarte. Sabihin mo na," utos niya. Itong babae na 'to! Bumuntong-hininga ako sa sobrang inis. "Sige na nga..." sumuko na ako. "Oo! May nararamdaman ako sa kanya. Noong una ko siyang nakita, nagdesisyon na siya ang future ko pero hindi ko kaya--" natigil ako. "Bakit hindi mo kaya, Harry? Kung may nararamdaman ka sa kanya, sabihin mo na. Paano kung may nararamdaman din siya para sa 'yo?" Tumaas ang kilay niya. Alam niya bang madali lang magtanong? "Quinn, kilalang-kilala mo ako. Paano ko gagawin 'yon? Paano kung nasaktan ko siya? Paano kung nalaman niya ang totoo at iwanan niya ako? Kahit friendship niya lang, okay na ako," Ang isipin na iiwan niya ako, kinilabutan ang buong katawan ko. "Sa tingin ko hindi," kibit-balikat niya. "Anong ibig mong sabihin, Quinn?" nagtanong ako ng naiinip. "May nararamdaman din siya sa 'yo, hindi mo ba nakita sa mga mata niya? Tuwing magkasama kayo, sumasaya ang mukha niya. Kaya pumunta ka na at sabihin mo sa kanya ang nararamdaman mo bago pa mahuli ang lahat." "Paano kung nagka-girlfriend na ako dati?" Umupo ako sa kama at napahawak sa mukha. Umupo si Quinn sa tabi ko at tinapik ang balikat ko. "Wala ka namang seryosong relasyon sa nakaraan mo, Harry." Sana totoo ang sinasabi mo. "Kung meron ka nga, sana kasama mo siya noong naaksidente ka pero nag-iisa ka lang noong mga panahon na 'yon," tumango ako bilang pag sang-ayon. "Kung may nararamdaman ka talaga sa kanya, 'wag mo nang sayangin ang oras, sabihin mo na. Perfect siya para sa 'yo," Pagkatapos niyang sabihin 'yon, umalis na siya at iniwan akong mag-isa para magdesisyon. * POV ni Harry: Isang linggo na ang nakalipas pero hindi pa rin siya nagpapakita. Nag-drop na kaya siya sa kolehiyo? Hindi naman---bakit niya gagawin 'yon? Safe siya sa pangangalaga ko. Hindi na siya guguluhin ni Karl. Pero bakit hindi niya sinasagot ang tawag ko? Tuwing susubukan kong tawagan siya, namamatay ang tawag. Pahina na ako ng pahina. Ang daming tanong na pumapasok sa isip ko. Malinaw na naaalala ko noong sinabi niya na hindi siya magaling mag-drive, ni hindi siya marunong lumangoy kahit gusto niya ang dalawang larangan na ito at isang araw susubukan niya talaga ito para sa kabutihan niya. Paano kung napasok siya sa mga gulo na 'yon? Pagkatapos ng lahat, ang pagpasok sa gulo ay isa sa mga hilig niya. Harry---mag-isip ka ng positibo. Walang mangyayari sa kanya. Kahit na pinipilit kong maging positibo, hindi ko mapigilang mag-alala sa kanya. Sabik na sabik ako sa mga araw na darating, pero nang dumating na hindi ko siya makita. Hindi ko kaya kung may mangyari sa kanya. Kinakain ako ng repleksyon ng inosenteng mukha niya at naubos ko ang ikalimang bote ng whiskey agad. "Harry, anong ginagawa mo?" lumapit sa akin si Quinn at kinuha ang bote sa kamay ko. "Quinn, ibalik. mo. sa. akin," ngumisi ako pero parang wala siyang pakialam. Umiling siya. "Hindi. Hindi ko kaya. Ayokong makita kang ganito. Hindi nakakatulong ang pag-inom para mabago ang kahit ano, kaya please, tigilan mo na ito," halos nagmamakaawa siya. "Paano..." lumunok ako ng malaking bukol. "Bakit nangyayari ang lahat ng ito sa akin? Noong gusto kong mag-move on-- noong handa na akong kalimutan ang lahat ng nangyari sa nakaraan ko-- noong gusto kong magsimula ng bagong buhay-- noong--" humagulgol ako sa balikat niya at hindi natapos ang mga salita ko. "Namatay na ba siya?" Hindi ko mapigilang ang pag-aalala ko kaya nagtanong ako. "Bakit hindi siya dumating? Bakit hindi ma-reach ang cellphone niya? Bakit hindi siya nakikipag-ugnayan sa amin? Sumpa man sa Diyos kung may nangyari sa kanya, siyempre, mamamatay ako," ngumisi ako.