Kabanata 7

Imbes na pumunta sa kantina, pumunta ako sa *hostel* ko para magpalit ng damit. Isang oras ang lumipas, bumalik ako sa kolehiyo at hindi ko inisip na magiging masama ang pakiramdam hanggang sa nakita ko ang lahat sa kolehiyo na bumubuo ng bilog sa paligid ko na handang manghuli sa akin na para bang ako ang kanilang biktima. Una, hindi ko gets kung bakit sila nandito at hindi ako komportable. Pagdaan ko sa kanila, lahat sila nakatingin sa akin na parang natulala. May mali! At nang makarating ako sa koridor nakita ko siya nakatayo doon na parang hari. Nakatitig siya sa aking mga mata; ang kanyang malamig na ekspresyon ay nagpapakita kung gaano siya kagalit. Pero bakit lahat ng estudyante nakatayo dito? Tapos ang principal ay lumapit sa akin at hiniling sa akin na sundin siya para maiwasan ang gulo, kung hindi, lahat ay mapapahamak. "Ano?" tanong ko na hindi makapaniwala. "Hindi ako susunod sa kanya at para sa iyong kaalaman, aalis ako sa Kolehiyong ito. Simula ngayon, hindi na ako magpapatuloy dito. Ang daming kolehiyo sa labas. Kaya ibigay mo sa akin ang lahat ng aking mga dokumento at handa na akong umalis," sabi ko. Oo, dumating ako sa desisyong ito isang oras na ang nakalipas. Nilampasan niya ang limitasyon niya. Hindi ako pwedeng tumayo dito na nanonood ng lahat. May respeto rin ako sa sarili. "Anong masasabi mo?" Muli ang kanyang matigas na boses ang nagbalik sa akin sa realidad. Pero sa pagkakataong ito ang kanyang boses ay may kasiyahan na para bang nagsabi ako ng mga biro. "Dalhin mo rito lahat ng gamit niya," utos niya sa principal. Walang pag-aalinlangan, ang principal ay pumunta sa kanyang opisina at agad na dinala ang lahat ng aking mga dokumento ngunit sa halip na ibigay ito sa akin, ibinigay niya ang mga dokumento sa kanya. Pagkatapos ang mundo ko ay nagsimulang gumuho nang nakita ko siyang nag-aapoy ng apoy sa dokumento at nagsimula itong masunog. Hindi ako makapaniwala! All my documents are burning in front of me. Hindi! Hindi mangyayari ito. Tumakbo ako patungo sa nasusunog na mga dokumento ngunit lahat ay nanlamig. Ang aking kamay ay bahagyang nasugatan habang sinusubukan kong patayin ang apoy ngunit ang aking mga gamit ay nawala na. "Saan ka pa pupunta kung wala ka ng sertipiko? Sa tingin ko hindi mo na kayang ipagpatuloy ang iyong pag-aaral kung wala ang mga ito." Itinuro niya ang isang daliri patungo sa aking nasunog na dokumento. "Pero naaawa ako sa iyo. Bibigyan kita ng dalawang pagpipilian. Mag-aral ka dito o maging talunan." Sa pagkasabi niya niyan, umalis na siya at lahat ay nag-siuwian na iniwan ako mag-isa na nakatayo doon sa loob ng isang oras. Ang puso ko ay nabasag sa milyong-milyong piraso ng salamin nang makita ko ang aking nasunog na mga dokumento. Bakit niya ginawa ito sa akin? --- Tinignan ko ang salamin kung saan nakita ko ang repleksyon ng isang zombie na nakatingin pabalik sa aking orihinal na estado na nakasuot lamang ng nag-aalalang ekspresyon sa kanyang mukha at isang itim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata ay katibayan na marami siyang gabi na hindi nakatulog sa pag-iisip tungkol sa kanyang kinabukasan. Oo! Ako 'to. Ngayon, nagawa ko na ang aking desisyon at handa na akong bumalik sa impyerno. Isang linggo na ang nakalipas mula nang huminto ako sa kolehiyo pero ngayon plano kong pumunta. Yes! Wala na siyang ibang pagpipilian, pinahirapan niya ako. Simula ngayon, titiisin ko ang lahat ng kanyang pambu-bully, saka lang ako mabubuhay. Ang lahat ng aking lakas ay napunit sa piraso ng basag na salamin. Nagpakawala ako ng mahabang buntong-hininga bago kinuha ang aking mga libro at inilagay sa aking bag at nagsimulang maglakad patungo sa impyerno. Bago ako pumasok sa campus, walang katahimikan ang sumakop sa lugar ngunit nang makita nila ako nagsimula silang bumulong at bumulung-bulong ng tsismis. Baka akala nila nag-drop na ako sa kolehiyo. Ngunit ang kanilang iniisip ay mali dahil nilinaw ko ang aking sarili na magpapatuloy ako sa aking pag-aaral kasama ang lahat ng aking mga benepisyo. Anuman ang mangyari, hindi ko siya sasalungatin at mag-aaral ako dito hanggang sa makuha ko ang aking degree. 4 na taon lang, pagkatapos ay malaya na ako. Sana maging maayos ang lahat pagkatapos. Nang nakapasok ako sa klase, at sa aking hindi inaasahan, walang nagsalita kahit isa. Hindi ko alam kung anong nangyari sa mga nakaraang araw. Pagkatapos tumunog ang kampana, ang guro ay pumunta sa silid-aralan at nagsimulang magklase. Tila nasanay na sila sa ganitong uri ng pang-aabuso. Ngunit natutunan ko ang isang aral na walang sinuman ang may awa para sa sinuman. Silang lahat ay makasariling uwak at mayabang na asno. Anyway, wala na akong inaasahan mula sa kahit sino, hindi na. --- Kasalukuyan akong nakaupo sa aking silid-aralan dahil libre ang oras namin. Maaari mong gamitin ang oras na ito sa iyong sarili. Kaya nagpapahinga lang ako mag-isa. Ayokong makita siya o mapunta sa anumang gulo. Habang nagre-relax ako sa aking silid-aralan, nag-eenjoy sa sarili kong kumpanya, nakita kong may pumasok sa klase sa aking peripheral vision. Nang nakita niya ako ngumiti siya at umupo sa tabi ko ngunit walang sinabi. Naramdaman kong hindi komportable sa kanyang presensya, kaya tinanong ko siya nang magalang, "Paano kita matutulungan?" Tumawa siya ng mahina bago sinabi, "Gusto kitang makita." Ang kanyang boses ay malumanay at malambot. "At bakit?" Ang pagkalito ay naghari sa buong katawan ko. "Nakita kong naglilibot ang mga kaklase mo sa labas ng campus maliban sa iyo, kaya naisip ko na mahahanap kita dito at tama ang aking hinala," Sinimulan niyang balewalain ang aking tanong. "Ano ang gusto mo sa akin?" tanong ko sa isang takot na tono. "Wala, gusto ko lang malaman kung okay ka lang. Yun lang." Nagkibit-balikat siya. "Bakit ka mabait sa akin? Hindi ko maiwasang magtanong." "Lahat ay pwedeng manlait sa iyo pero hindi ibig sabihin susundin ko rin ang kanilang paraan. Well, medyo gusto kita. Matalino ka at sa parehong oras tanga rin." Ngumiti siya. Anong pait. Tinitigan ko siya na hindi makapaniwala pero hindi nagsalita. Mukha siyang mabait na lalaki pero mapagkakatiwalaan ko ba siya? Hindi, hindi ako naniniwala sa kahit sino. Umubo siya nang bahagya para makuha ang aking atensyon. "Ano?" tanong ko nang dahan-dahan.