Kabanata 31

Kur Nagbabanta ang mga bagyo sa siyudad. Pinapanood ko ang ulan at ang malalakas na hangin sa bintana ko. May mga kidlat na nagde-decorate sa kalangitan. Ang lakas nang ulan mula kaninang hapon. Hindi pa tumitigil kaya naisipan kong makinig sa balita para malaman ang lagay ng panahon. Pinapanood ko ngayon ang bagyo na ini-report sa balita. Tumawag si Hekob at sinabing imposible raw umuwi ngayong gabi. Pumaitaas ang labi ko sa excitement. Ngayong gabi na. Inaral ko nang husto ang mansyon niya sa loob ng linggo, nililibot ang lugar at inaalam kung saan nag-i-station ang mga tauhan niya. Karamihan sa kanila ay nasa labas at malapit sa mga gate. Hula ko, para takutin ang sinumang may balak pumunta nang hindi inaanyayahan. May iba pang mga guard na nagtatago sa loob ng mansyon at sa labas nito. At noong nagtiwala siya sa akin, lumitaw na mas kaunti na lang ang mga guard. Iyon talaga ang punto. Para mapalapit sa kanya hanggang sa mawala ang pagbabantay niya at magtiwala siya sa akin. Hindi lang naman ito ang unang beses na iniwan niya ako rito nang ilang araw. Sa nakikita ko dati, inasahan niyang magtatangka akong tumakas pero hindi ako tumakas. Nanatili ako. Hinayaan kong sumuko ako sa kanya, hinayaan ko siyang gawin ang anumang gusto niya sa akin, iniisip kong natatakot ako na may gagawin siya sa mga kaibigan ko. Pero iba ngayong gabi. Ito ang uri ng setting na hinihintay ko at gusto kong mangyari. Ang pagkawala ni Hekob at ang ulan na tumatakip sa mga bakas ko at sa tunog ng pagtakas ko. Naghintay ako hanggang sa halos hatinggabi na para mapagod ang lahat sa pagbabantay. At ang katotohanan na malamig ang panahon ay nagpaparamdam sa 'yo na gusto mong matulog buong araw at gabi. Sobrang perpekto ng gabi na ito. Noong naramdaman kong tama na ang oras, sinimulan ko na ang pag-execute ng plano ko. Binuksan ko ang pinto at inaasahan kong nakatayo ang guard sa labas. Kahit nagsimula nang magtiwala si Hekob sa akin, nagpapadala pa rin siya ng isang tao para magbantay sa labas ng pinto ko. Para sa proteksyon ko o isa lang talagang babysitter. 'Hoy, matutulungan mo ba ako sa isang bagay?' Tumayo agad siya mula sa pagsandal sa dingding. Tumango siya na handang tumulong sa akin. Kumuha ako ng sulyap sa hall kung may iba pang guard. Buti na lang, itong lalaki lang. Pinapasok ko siya at ginabayan siya kung saan ko gusto ang tulong niya. Ang mga guard ni Hekob ay hindi 'yung tipikal na naka-suit at tie at salamin sa mata. Ordinaryong damit lang sila tulad ng jacket sa ibabaw ng shirt at jeans. Pero ang mga tauhan niya ay matitipunin. Hindi lahat pero karamihan sa kanila. 'Gusto kong magbasa pero parang sira ang lamp ko. Maaayos mo ba?' Tumango lang siya nang walang sinasabi. Lumuhod siya at sinimulang ayusin ang lamp. Palihim akong kumuha ng plorera na itinago ko sa ilalim ng kama at inihampas ito sa ulo niya. Bumagsak siya sa sahig na dumudugo ang ulo. Oh diyos ko, sana hindi siya patay. Sinubukan kong huwag pansinin ang pakiramdam ng pagkakasala at isinantabi ang pagsisisi na baka nakapatay ako ng isang tao. Nagmamadali akong naghanap ng kanyang telepono sa kanyang mga bulsa na nanginginig ang mga kamay. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko, tumutulo ang luha sa mga mata ko nang sa wakas ay mahanap ko ang kanyang telepono. In-swipe ko ito para tingnan ang baterya at nasa kalagitnaan pa ang buhay nito na sapat na. Pero naka-lock ang telepono. Susubukan kong i-reset ito mamaya kapag alam kong nasa safe area na ako. Pinilit kong pakalmahin ang mga nerbiyos ko bago lumabas ng kwarto. Nilock ko ito sa loob pagkalabas ko. Tiningnan ko ang mga hall kung may iba pang guard na naka-post. Wala kaya nagpatuloy ako palabas nang palihim. Tinanggal ko pa nga ang sapatos ko para walang makarinig sa mga yapak ko. Nagpasya akong tumakas sa kusina dahil iyon ang lugar na may pinakakaunting bantay. Ang pinakabantay sa lugar na ito ay ang mga gate at ang malayong bahagi ng mansyon kung saan ayaw kong pumunta ni Hekob. Siguro 'yung basement kung saan niya itinatago ang mga gamit niya. Ilegal na gamit. Nakakita ako ng isa o dalawang guard habang papunta ako sa kusina pero nag-iingat ako na hindi nila ako mapapansin. Humihikab sila habang pinipilit na manatiling nakatayo. Nakita ko pa nga ang isa na nanginginig sa lamig. Huminga ako nang maluwag nang marating ko nang matagumpay ang kusina. Dahan-dahan at maingat kong binuksan ang pinto papuntang kusina na patungo sa gilid ng bahay. Pero sa kasamaang palad ay medyo malapit sa mga gate kaya kapag tumakbo ako papunta sa bakod, may malaking posibilidad na makikita nila ako. Pagkabukas ko ng pinto, agad kong narinig ang mga lalaki na sumisigaw sa gitna ng ulan. Mas lumakas at mas bumilis pa ang tibok ng puso ko. Halos isinara ko ang pinto pero mabilis ako para pigilan ang pagsara ng pinto. Pagkatapos ay nag-squat ako at sumilip sa maliit na espasyo at naghintay sa pag-alis nila. Medyo natagalan bago natapos nila ang pinagtatalunan nila. Nang naramdaman kong pwede na akong umalis, nagmamadali akong lumabas, maingat na isinara ang pinto para walang makarinig. Nananatili ako sa aking posisyon, nakayuko habang halos gumagapang ako patungo sa mga damo na nagpapaganda sa mga gilid ng mansyon. May sapat itong taas para matakpan ako. Pagkatalon ko sa mga damo, bumalik ang mga boses at mas malapit na. 'Gusto ni Boss na ituloy ang padala pagkatapos ng bagyo." 'Dapat na ba nating ipagpatuloy na ilipat sa truck?' 'Mag-ingat lang at huwag hayaang mabasa ang container. Aalis tayo paghinto ng ulan.' Narinig ko sila sa ulan. Naghintay ako na tuluyang mawala sila at gumawa ng galaw ko. Gumapang ako at gumapang hanggang sa marating ko ang lugar kung saan pwede akong tumawid patungo sa mga puno na tumatakip sa malaking bakod. Sumilip ako sa mga damo at nakita ko ang ilan sa mga tauhan ni Hekob na abala sa paglipat ng isang malaking container na natatakpan ng itim na materyal para hindi mabasa ng ulan. Kaya ko bang tumakbo papunta sa mga puno nang hindi nahuhuli? Ang mga puno ay ilang metro lang ang layo. Pakialam ko. Sinubukan kong itaboy ang takot at ang hindi kinakailangang nerbiyos na nararamdaman ko at tipunin ang aking lakas, bilis at paniniwala na matagumpay akong makakatakbo nang hindi nila ako nakikita. Isa. Dalawa. Tatlo. At tumakbo ako nang mabilis at tahimik hangga't maaari. Agad akong nagtago sa likod ng puno nang makatawid ako nang hindi nila napapansin. 'Ano 'yon?' Narinig ko sila sa kabila ng distansya. Medyo malakas ang ulan kaya kailangan nilang sumigaw para marinig. 'Anong ano? Huwag kang tumigil, gago, o tatagos ang tubig sa takip,' sigaw ng isa sa kanila. 'Parang may nakita akong gumagalaw. Hindi naman multo ang lugar na ito, 'di ba?' 'Anong multo? Bubugbugin tayo ni Boss kung hindi natin maihatid nang ligtas at tuyo ang package na ito.' Huminga ako nang may panginginig nang nagpatuloy silang gumalaw at ipinagwalang-bahala ang napansin ng isa. Nagsimula akong maglakad patungo sa bakod nang maingat. Masakit ang mga paa ko laban sa bato at mga sanga pero itinulak ko ang sakit. Naka-pajamas pa rin ako na isinasakripisyo ang lamig at walang sapin ang paa. Pinag-isipan ko ang isiping baka nahuli nila ako at wala silang dahilan para magduda na may plano akong tumakas. Bakit naman tatakas ang isang tao sa panahon ng bagyo na walang panangga kundi ang kanyang pajama? Pinlano ko ang pagtakas na ito nang ilang linggo na pinag-aaralan at sinasaulo ang mansyon kung saan ang pinakamagandang bahagi ay ang paglabas na may kakaunti o walang bantay. Salamat naman, nakasuot ako ng mahabang manggas at pantalon. Nagdagdag ito ng kaunting proteksyon. Nang marating ko ang bakod, malaki ang pader. Halos doble ang taas ko. Ang tanging gamit na dala ko sa pagtakas ay isang manipis na lubid sa bulsa ko. At nagdududa ako kung sapat na iyon.