Kabanata 93

Nagkita na rin sa wakas ang dalawang grupo pagkatapos ng kanya-kanyang shopping at pasyal, lahat sila nag-enjoy sa iba't ibang parte ng center; kahit na medyo gumastos sila ng malaki, buti na lang kay Oliver lahat ng gastos, at hindi naman malulugi agad ang CEO na 'yon. “So… Ayos na ba kayong lahat?” tanong ni Rosie na naguguluhan, dahan-dahang binibigkas ang mga salita niya. Hindi niya maintindihan kung bakit nagbibiruan at nagtatawanan na sila bigla; huli niyang tiningnan, nag-away pa silang dalawa. “Oo naman, bakit mo tinatanong?” tanong ni Arianna at ngumiti. “Um… kasi, hindi ko… gusto… alam mo na 'yung ibig kong sabihin,” kalahati niyang sigaw nang hindi niya mahanap ang tamang salita na gagamitin. Sabay na tumawa sina Arianna at Oliver, “Hindi mo na kailangang malaman lahat, basta isipin mo na magkaibigan na tayo, umorder na tayo,” sagot ni Oliver. Naguguluhan pa rin ang iba, kasama na si Prinsesa Lena. Alam nila na ito ang dahilan kung bakit sila nandito, ito ang gusto nilang lahat, pero ngayon na nangyari na, hindi natural ang pakiramdam, sobrang kakaiba. Inaasahan nilang mas mahirap pa sa ganito, pero dahil nangyari na rin, dapat silang maging masaya. At least, hanggang malaman nila kung ano talaga ang nangyayari. Pumili silang lahat ng menu at nagsimulang mag-order. Tinulungan ni Arianna si Prinsesa Lena na pumili ng pagkain sa listahan; napakahabang listahan na may sobrang daming pagkain na nahirapan ang lahat na pumili; Diyos lang ang nakakaalam kung paano sila gumagawa ng sobrang daming pagkain sa isang araw. Walang imikan sa kanila habang kumakain, kahit sina Sammy at Rosie ay hindi tumitigil sa pagkuha ng tingin sa isa't isa at pagpapadala ng mensahe sa isa't isa sa pamamagitan ng kanilang mga mata. Nagkunwari si Prinsesa Lena na hindi niya nakikita ang mga iyon, mas gusto niyang mag-focus sa masarap na pagkain sa harap niya. Bigla namang may naalala si Oliver, dalawang bagay pa nga. Tinawagan niya ang gabay sa turista na sumali sa kanila sa restaurant, pero mas gusto ni Damon na magpahatid na lang ng takeaway mamaya, kaya pumayag si Oliver sa kanyang kahilingan. Para sa ikalawang bagay na pumasok sa isip niya; naghintay siya hanggang matapos siyang kumain, pagkatapos ay inilabas niya ang isa sa mga pakete sa shopping bag. Napunta sa kanya ang lahat ng mata habang ginagawa niya iyon. “Prinsesa Lena… may binili ako para sa'yo, sana naghintay tayo hanggang sa makauwi tayo pero hindi na ako makapaghintay,” sabi ni Oliver at tumawa. “Talaga po? Ano 'yon, Dad?” tanong niya. “Alam mo, hindi kayo dapat nag-uusap habang kumakain,” sabi ni Arianna na nagseselos. “Oo nga, kaya nga ginagawa natin 'to pagkatapos kumain,” sagot ni Oliver na nagbibiro at nagtawanan sila. Umismid si Arianna, nang mapansin niya na parehong tapos na sa pagkain sina Oliver at Prinsesa Lena. Pagkatapos ay binuksan ni Oliver ang pakete at naglabas ng isang Smartphone, nakasil sa kanyang lagayan. Lumingon siya kay Prinsesa Lena at napahinga siya. “Oh my Gosh, Dad! Para sa akin 'yan?” tanong niya na excited. “Oo, Prinsesa, sa'yo lahat 'yan,” sagot ni Oliver at nanlaki ang mga mata ni Arianna. “Ano? Hindi mo siya pwedeng bilhan ng phone!” sigaw ni Arianna at napatingin silang lahat sa kanya na may kuryosong mukha. “Um… pwede naman, bakit hindi?” tanong ni Oliver. “Kasi nangako na ako sa kanya na bibilhan ko siya ng phone kapag walong taong gulang na siya,” sagot niya. “Well, naunahan ka ni Dad,” bulong ni Prinsesa Lena at tumawa. “Ilang buwan na lang naman 'yan, so ano ang malaking problema?” tanong ni Sammy. Bumuntong-hininga si Arianna at tinignan siya ng masama. “Ang malaking problema ay hindi pa siya handa, hindi niya dapat binili 'yan nang hindi muna ako kinokonsulta!” “Oh I get it, hindi ka naman talaga galit na binilhan ko siya ng phone nang mas maaga. Ang ego mo lang ang nasaktan, galit ka kasi ako mismo ang bumili at hindi ikaw,” sagot ni Oliver at ngumisi. Inikot ni Arianna ang kanyang mga mata at nagkibit-balikat. “Hindi totoo 'yan, G. Gomez,” sabi niya. “Papa Bear pa nga dati, nakalimutan mo na ba?” tanong niya sa mahinang boses na nakatingin sa kanya at natigilan siya, gumugulo ang mga emosyon sa kanya habang bumabalik ang mga alaala sa kanyang isip. Naalala niya ang araw na binigyan niya siya ng pangalan na iyon at ang reaksyon niya rito, kung paano niya siya pinahabol pababa ng hagdan at binuhat siya sa kanyang mga bisig pagkatapos niya siyang mahuli, ang mga alaala na iyon ay nagpuno sa kanyang mga mata ng luha. Iyon ang pinakamasayang sandali ng kanyang buhay at walang isa sa mga alaala na iyon ang kayang talunin ng mga bagong alaala na ginawa niya, kahit bilang modelo. “Akala ko ayaw mo sa pangalang iyon,” sagot niya sa mahinang boses at umiwas ng tingin sa kanya. Tahimik ang iba sa mesa, nagtatangkang umakto na parang wala sila roon. Ngayon ay nagsisimula nang bumalik sa normal ang mga bagay-bagay, natanto nila na hindi talaga naayos ng dalawang ito ang kanilang mga pagkakaiba. “Oo nga, pero ngayon gagawin ko ang lahat para marinig kang tawagin akong ganoon ulit,” sagot ni Oliver mula sa kanyang kabilang panig ng mesa. Nakaupo siya mismo sa tapat niya. “Syempre, hindi mo alam ang halaga ng kung ano ang mayroon ka hanggang sa mawala mo ito,” bulong ni Arianna, habang kumukuha ng pagkain. “Alam mo naman na hindi 'yon ang nangyari, hindi ka naman talaga minahal noon, ang mga kalagayan lang ang may kinalaman at wala akong masyadong pagpipilian, nasa dilemma ako!” kalahating sigaw ni Oliver Nagkatitigan sina Sammy at Rosie, alam nilang lumalala na ang sitwasyon at kailangan nilang makialam. Pareho silang tumingin kay Prinsesa Lena, umaasa na may suhestyon siya para makatulong na iligtas ang dalawang ito sa pagpapahiya sa sarili. Sa kanya namang nagkamot siya ng ulo, sinusubukang makaisip ng isang bagay. “Okay guys, hindi niyo kailangang mag-away tungkol dito, kung ayaw ni Mom na gumamit ako ng phone hanggang walong taong gulang ako, itatago ko na lang 'to hanggang doon,” agad na sabi ni Prinsesa Lena. Lumingon si Arianna sa kanya at bumuntong-hininga, pagkatapos ay ikinaway niya ang kanyang ulo. “Hindi na, Prinsesa Lena, hindi na kailangang itago, binili na ng tatay mo, kaya pwede mo nang gamitin,” sabi niya nang direkta at bumalik sa pagharap sa kanyang pagkain. Umiling si Sammy sa tuwa. At least may katahimikan na ngayon; nagtataka siya kung ano ang problema kina Oliver at Prinsesa Lena, pumunta ba sila rito para pagkasunduin sila ni Arianna o para lalo pa silang paglayuin? * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * and head back home as evening was fast approaching; they walked out of the building with Arianna leading the way, and Oliver right behind her. Dumating sila sa Royal Hawaiian center at naglakad palabas ng gusali; mabilis na lumapit ang gabi; lumabas sila ng gusali na si Arianna ang nangunguna, at si Oliver ang nasa likuran niya. Pagkalabas nila ng gusali, nakarating sila sa paradahan pero walang senyales ng kanilang limusina o ng drayber at gabay sa turista. Inilabas ni Oliver ang kanyang telepono at dinayal kaagad ang numero ni Damon, sumagot siya sa unang ring. “Damon, nasaan ang kotse? Hindi namin makita sa garahe, sabi mo doon mo ipaparada,” tanong ni Oliver na nagtataka, habang naglilibot ng tingin upang makita kung mahahanap niya iyon. “Oh… pasensya na sir, nagkaproblema po kami sa paghahanap ng espasyo doon kaya nagpasya kaming iparada sa gilid ng kalsada, bago lang ng Center,” sagot ni Damon mula sa kabilang linya. “Oh, sige, pupunta na kami roon,” sabi ni Oliver at ibinaba ang tawag. Lumingon siya sa iba upang ibigay sa kanila ang impormasyon, pero umalis na kaagad si Arianna, nagtungo siya sa kalsada. Naguluhan si Oliver, nagkamot siya ng ulo at lumingon sa iba. “Um… saan siya pupunta?” tanong niya. “Sa kotse siyempre, naka-loudspeaker ang tawag, narinig namin lahat,” sagot ni Sammy at sumunod. “Oh,” bulong ni Oliver at pagkatapos ay sumunod din siya, habang hawak ni Rosie ang kamay ni Prinsesa Lena at sumunod silang huli. Mabilis na naglakad si Oliver at nilampasan si Sammy, sinusubukan niyang habulin si Arianna na mabilis na parang power bike. Lumabas na sila ng center, nasa highway na sila; hindi naman kalayuan ang kanilang kotse, nakikita na nila iyon mula roon. Biglang may isang kotse na huminto sa harap mismo ni Arianna at bumaba ang isang lalaki, naglabas siya ng baril mula sa kanyang sinturon at itinuro ito sa kanya. “Ang iyong pitaka, telepono at shopping bag, ibigay mo kaagad sa akin!” utos niya. Natigilan si Arianna sa pagkakita ng baril, natakot siya. Nagmadaling lumapit si Oliver at tumayo sa tabi niya, habang nanatili ang iba sa likuran; pinoprotektahan ng mga matatanda si Prinsesa Lena sa pagkakita nito. Ibinaling ng lalaki ang kanyang atensyon kay Oliver, itinutok ang baril sa kanya. “Huwag kang kikilos!” utos niya, pagkatapos ay ibinalik niya ang kanyang puntirya kay Arianna. “Ngayon ibigay mo na lahat sa akin!” “Hindi,” bulong ni Arianna at humakbang paatras. “Anong sinasabi mo Arianna? Ibigay mo na lang sa kanya ang hinihingi niya,” sigaw ni Oliver. “Hindi, may napakahalagang dokumento sa aking telepono at walang mga kopya nito!” sigaw ni Arianna pabalik. “Hangal na babae!” isinumpa ng bandido at gagawa sanang mabaril siya. Itinulak siya kaagad ni Oliver at siya ang tinamaan ng bala, bumagsak siya kaagad. Tumalon ang bandido pabalik sa kotse at umalis sila habang naririnig nila ang tunog ng sirena ng pulis. “Oliver!!” sigaw ni Arianna at bumaba para tingnan siya. Hindi siya gumagalaw!! Itutuloy!!