Cynrad
Tahimik na ngayon ang kwarto, nakaupo si Cynrad sa harap ni Lolo Gabriel na lutang pa rin at takot pa rin. Samantalang ako naman, nakatayo lang sa pagitan ng matanda at ni Cynrad. Huminga nang malalim si Cynrad tapos pinakalma ang sarili niya.
“Sinasabi mo bang nandito sa kwarto ang kaluluwa ni Ksara?” tanong ni Cynrad kay Lolo Gabriel, tumango ang matanda tapos tumingin sa akin.
“Kasama natin siya, Cynrad,” sagot niya. Hindi ko alam kung paano ako nakikita ngayon ni Lolo Gabriel, ang mahalaga may kakampi ako.
“Kalokohan 'yan Lolo Gabriel, nasa kwarto niya si Ksara, paano mapupunta rito ang kaluluwa niya?” tanong ni Cynrad. Tumingin sa akin si Lolo Gabriel at hinintay ang sagot ko.
“Ninakaw ang katawan ko,” sagot ko kaya tumingin ulit siya kay Cynrad at sinabi ang sinabi ko. Sumimangot lalo si Cynrad at tumingin sa matanda na hindi makapaniwala.
“Ninakaw?” tanong ni Cynrad tapos tumingin sa malayo. Pareho kaming nakatingin ng matanda kay Cynrad na nag-iisip habang nakasimangot.
“Si Alada ang nasa katawan ko ngayon at hindi ako,” sabi ko kaya tumingin sa akin ang matanda.
“Sabi ni Ksara, si Alada ang nasa katawan niya ngayon at hindi siya,” sabi niya kay Cynrad, tumingin sa kanya si Cynrad.
“Gusto kong makita si Ksara,” sabi ni Cynrad sa kanya kaya tumingin ako sa matanda na seryosong nakatingin kay Cynrad.
“Seryoso ka ba diyan?” tanong niya, tumango si Cynrad bilang sagot.
“Gusto kong makita si Ksara ng sarili kong mga mata bago ako maniwala, sorry Lolo Gabriel,” sabi ni Cynrad, tumango ang matanda tapos huminga nang malalim.
“May paraan para makita mo ang kaluluwa ni Ksara,” sabi niya kay Cynrad.
“Kung ganon ano iyon Lolo Gabriel?” tanong ni Cynrad.
“Bubuksan ko ang ikatlong mata mo, sa oras na mabuksan ko ang ikatlong mata mo ay makikita mo ang ilang espiritu na hindi nakikita ng normal na mata,” sabi niya, nakita kong napalunok si Cynrad kaya medyo natawa ako.
“Nakangiti na si Ksara ngayon,” sabi ng matanda, kaya tumingala si Cynrad at tumango.
“Sige Lolo Gabriel, buksan mo na ang ikatlong mata ko para makita ko si Ksara,” sagot ni Cynrad nang walang pag-aalinlangan, bigla akong nakaramdam ng saya habang nakatingin kay Cynrad.
Kahit paano, may isa pang nilalang na gustong makita ako. Kilala ni Cynrad ang tunay kong sarili, na isa akong demonyo, nakita niya ang anyo ko bilang isang demonyo pero hindi siya natakot sa akin, hindi siya natakot sa akin, at parang normal lang ang lahat sa kanya na para bang isa lang akong normal na tao kung iisipin kahit alam niya ang totoong ako.
Mabilis na lumapit si Cynrad kay Lolo Gabriel, umupo siya sa harap ng matanda, at hinawakan ni Lolo Gabriel ang noo ni Cynrad tapos ipinikit ang kanyang mga mata at sinabi ang ilang mga salita. Habang nakatingin ako sa kanila, biglang bumalik sa akin ang alaala ng pagsama sa akin ni Cynrad sa underworld.
Habang mahaba, kulot na sungay, mahaba at matalas na itim na mga kuko, malalaking pulang pakpak, isang mahabang itim na buntot na nahahati sa tatlo at nakaturo sa bawat dulo, itim na mga mata, matulis na tainga, parang leon na paa, at mahabang puting buhok na gumagalaw nang kusa. Iyon ang nakikita ngayon ni Cynrad.
Tumalikod ako at huminga nang malalim, kahit nakatalikod ako ay naaamoy ko ang takot na dumadaloy sa kanyang kaluluwa. Ipinikit ko ang aking mga mata upang pigilan ang sarili ko sa pagkagiliw sa kanyang kaluluwa. Hindi ko kayang saktan si Cynrad, kaibigan siya ni Pavel at parte ng nakaraan ko.
Kailangan kong maging pasensyoso.
“Ito ang dahilan Cynrad.” Ang boses ko ay parang himig ng kamatayan, malayo sa boses ko sa tuwing nagsasama ako sa katawan ng tao.
“Naiintindihan ko kung natatakot ka sa akin, pwede ka nang umalis ulit,” sabi ko habang nakatitig sa kanya, nagulat siya sa biglang pagtitig ko.
“Pero nakikiusap ako, huwag mong ipaalam kay Pavel ang tunay kong pagkatao. Manatili sana itong sikreto sa ating dalawa.” Sabi ko hindi siya nagsalita dahil parang hindi pa pumapasok sa utak niya ang nangyari. Sinumang tao ay matatakot kung nakatagpo sila ng demonyo.
“K-Ksara..” Tinawag niya ang pangalan ko, yumuko ako tapos lumingon para kahit paano ay mawala ang takot niya.
“Hindi ako may balak na manakit, gusto kong tulungan si Pavel,” sabi ko. May katahimikan sa aming dalawa.
Naalala ko na naman ang sagot niya sa akin noong tinanong ko siya kung ano ang kinatatakutan niya, sabi niya ay natatakot siyang mapunta sa impyerno. Isang bagay na mangyayari kung sasama siya sa akin sa lugar ni Arae.
“P-Paano ko... masisiguro... na hindi ka masasaktan kung ikaw ay isang--” Hindi niya matigil ang sasabihin niya habang lumuluhod ako sa harap niya habang nakatingin sa lupa. Parang nagulat siya sa ginawa ko. Pero ito lang ang maaari kong maging garantiya na hindi ako masasaktan.
Mga tao, madali silang magtiwala sa iba
mga tao sila, pero hindi nila kami kayang pagkatiwalaan dahil iniisip nila na kami ay mga kaaway, na siyang totoo.
“Mga demonyo, sa oras na lumuluhod sa harap ng isang tao, binababa ang kanilang tingin sa kanilang sarili, isang bagay na nangyayari sa akin,” sabi ko habang nakaluhod. “Wala akong intensyong manakit, ang intensyon ko lang ay tumulong.”
Nakita ko kung paano binuksan ni Cynrad ang kanyang mga mata at dahan-dahang tumingin sa direksyon ko. Ngumiti ako sa kanya at agad na tumulo ang mga luha ko habang nakatingin sa kanya.
“K-Ksara...” Tinawag niya ang pangalan ko habang nakatingin sa akin.
“Hindi ka na ba natatakot sa akin ngayon?” tanong ko habang nakatingin sa kanya, hindi siya sumagot at mabilis na lumapit sa akin para yakapin ako pero tumagos lang ako sa kanya kaya nakita ko ang pagkadismaya sa kanyang mga mata.
“Hindi.” Sinagot niya ang tanong ko habang nakatingin sa aking mga mata, hindi ko naamoy ang pagsisinungaling sa kanyang sagot na lalo kong ikinatuwa.
Bigla kong naalala ang una niyang sagot noong tinanong ko siya kung natatakot ba siya sa akin.
“Ngayon, kung natatakot ka sa akin. Naiintindihan ko. Maaari kang bumalik sa iyong katawan at bumalik kay Pavel.” Sabi ko, nagulat ako nang naramdaman kong hinawakan niya ang kamay ko, tumingin ako sa kanya at nakita kong nakangiti siya sa akin.
“Oo natakot ako sa iyo, pero nang nalaman kong ikaw si Karma, alam kong hindi mo ako sasaktan.” Sabi niya kaya tinitigan ko ang kanyang mukha. “Dahil sa mga nakaraang buhay natin, hindi mo nakikita na nasasaktan ako.” Bulong niya kaya tumigil ako.
“Cynrad!” Mabilis akong tumakbo sa kinaroroonan niya at inalalayan siya. “Ayos ka lang ba? Anong nangyari sa ulo mo? Bakit may dugo?” Tanong ko sa kanya na nag-aalala habang inaalalayan siya. Tinawanan lang niya ako tapos hinila ako palapit sa kanya na ikinagulat ko.
“Walang maninira sa iyo, Karma.” Bulong niya kaya nanigas ako, tiningnan ko ang kanyang mukha at nakita ko ang kanyang itim na aura.
“A-anong ginawa mo?” tanong ko, ngumiti lang siya sa akin tapos niyakap ulit ako at ipinikit ang kanyang mga mata.
“H-huwag nang ulitin ang ginawa mo Cynrad. Ayaw kong makita kang nasaktan o manakit.”
Parang kidlat nang may lumitaw na mga larawan sa aking mga mata. Ipinikit ko ang aking mga mata at pinakalma ang sarili ko, nagbuntong-hininga ako at tumingin kay Cynrad na nakatingin sa akin.
“A-ayos ka lang ba?” Tanong niya, tinitigan ko lang siya tapos tumingin sa kanyang kamay na hawak ang sa akin, dahan-dahan kong inalis ang kamay ko at nagsimulang maglakad.
“Sabi mo, ang pinakatatakutan mo ay ang mapunta sa impyerno,” sabi ko at huminto sa paglalakad, tumingin ako sa kanya sandali. “Papunta ako doon para kausapin ang isang nilalang na makakatulong kay Pavel,” sabi ko walang duda na lumapit siya sa akin na nakangiti.
“Sige, tara na. Pagbalik natin kay Pavel agad-agad.” Sabi niya kaya ngumiti ako, iniabot ko ang kamay ko sa kanya at tiningnan niya ito.
“Hindi ako matatakot sa iyo... Ksara.” Sabi niya habang nakatingin sa akin.