15- Kumakain ng Takot

‘Nung mga panahon na ‘yon, mahina ako. Dasal lang ako ng dasal na sana may tumulong sa akin. Ang kaya ko lang gawin ay humiling ng tulong.’ ****** Kinabukasan, nagpuyat ako para paggising ko wala na si Sebastian sa bahay, at pwede na akong maging kalmado sa buong araw. Pero, hanggang kailan ko ba siya iiwasan? Hindi ko naman pwedeng gawin ‘yon habang buhay. Sinusubukan ko lang ang pasensya niya sa mga ikinikilos ko, at kapag naubos na ‘yon, mabuti pang maghanda na ako sa pagdating ng nakakatakot. At naubos na nga. Suot na siya sa pakitang-tao ko na hindi ko siya pinapansin, umuwi siya ng maaga. Naglalaro ako sa cellphone ko kasi ‘yon lang naman ang kaya kong gawin. Kundi man tumawag sa kung sino man na mako-korekod, at hindi ko pwedeng burahin, o maglaro o mag-youtube. Nilimitahan niya lahat ng features ng phone ko, at ‘yon lang ang kaya kong gawin. Nang marinig ko ang tunog ng mga yapak, agad akong tumingala, at nakita ko si Sebastian na nakatayo sa harap ko. Suot niya ang puti niyang kamiseta, una at ikalawang butones lang ang bukas, mga manggas na nakatupi nang maayos hanggang siko, perpektong pagkakasuklay ng buhok at mga matang hindi mababasa ang iniisip na nakatitig sa akin. ‘Sebastian? Maaga ka ata.’ Nauutal, tumayo ako, tinaggal ang buhok sa likod ng aking mga tenga, umatras ako. Lumayo sa nakakakilabot niyang presensya. Inilagay niya ang kamay niya sa kanyang bulsa, isang nakakatuwang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, palapit siya sa akin nang dahan-dahan na nagpagulo sa puso ko, ang pagkakakonekta ng mga mata namin. ‘Ang taas ng pag-asa mo sa kanila, pero lungkot lang ang napapala mo sa bahay, hindi ba?’ Tumigil ang tibok ng puso ko nang ginaya niya ang hindi ko sinasadyang mga salita. ‘Kailangan kong gawing kapani-paniwala.’ Mahina kong sagot, tumitingala sa mas nakatataas niyang anyo, nagdadasal na sana hindi niya ito seryosohin, kung hindi, ikamamatay ko. Nakangiti sa reaksyon ko, hinaplos niya ang kanyang mga buko-buko sa gilid ng mukha ko. Lahat na nga, pero hindi magiliw, ‘Pero, heto ka. Heto ang atensyon na iniyakan mo.’ ‘Kailangan… kontrolin ko ang bibig ko.’ Bumubulong, iniwas ko ang tingin ko, kinakaya ang kanyang paghipo sa aking balat. ‘Sinabi ko na sa ‘yo na matutong umarte, hindi ba?’ Tanong niya, nilalapitan niya ako na nagpawalang-kaya sa aking katawan sa pag-aabang. ‘Hindi ko kaya, at kung kaya ko, hindi rin ako magiging dito. Hindi mo gusto na gawin ko.’ Bumubulong, tinanggal ko ang ulo ko pero ginawa niyang mahigpit ang kanyang marahan na haplos, pinilit niya akong tumingin sa kanyang matigas na pilak na mga mata. ‘Kaya patuloy mo akong pakakainin ng takot na ‘to, hmm? Upang mabusog ang hindi mapapawing uhaw ko sa pagdurusa.’ Tanong niya, na pinagulo ang puso ko. Ito ang hindi ko dapat gawin, at lagi ko siyang binibigyan ng pang-akit hanggang sa punto na gustong-gusto niya ako. ‘Paano… ako titigil?’ Tanong ko, lungkot ang gumagapang sa aking mga katangian. ‘Huwag. Anong saya kung gagawin mo lang ‘yon…’ Gumagalaw, pinindot niya ang kanyang hinlalaki sa aking labi, hinawakan niya ang aking baywang upang pagtagpuin ang aming mga katawan. ‘Kontrolin mo bago ang lahat. Umuarte ka sa harap ng mga tao. Gamitin mo nang maingat ang iyong mga salita maliban na lang kung gusto mong magpasan ng dugo sa iyong dalisay na angkan.’ Nagbabanta siya sa mahina at garalgal na bulong, na nagpatigas sa aking mga buto. ‘Bakit mo dinadamay ang pamilya ko dito? Wala akong ginagawa, sinusunod kita nang tahimik, hindi kita nilalabanan. Ano pa ba ang gusto mo, Sebastian?’ Sa pagkasira ng aking boses sa kanyang hinihingi, hinawakan ko ang kanyang kamiseta, pero kailan pa ba natunaw ng lungkot ko ang kanyang puso? Hindi kailanman. ‘Eileen, Eileen, gusto ko ang gumuhit nitong takot. Hindi ako nakakakuha ng sapat nito, sapat mo. Bukod pa…’ Nagpakawala ng nakatutuksong pigil na tawa, umiling siya, iniakay ang kanyang daliri pababa sa aking dibdib, hindi tinatanggal ang kanyang mga mata sa aking mga tuyong labi. Biglang naging dominante ang kanyang tono, hinawakan ang aking kamiseta, binatak niya ito, na nagpanganga sa akin, ‘Akala mo ba makakaiwas ka sa akin habang buhay sa pagtulog mo bago ako umuwi?’ Nagpadala ng matalim na tingin na nagpatuyo sa aking lalamunan sa kawalang-kaya na magsalita pa. ‘Talaga?’ Mga luha ang tumulo sa aking mga mata, nanginginig sa lakas na hawak ng kanyang himig, ‘Sebastian…’ Humihikbi, sinubukan kong ipaliwanag pero pinutol niya ako. ‘Hindi, nakita mo. Nakakatuwa. Ang aking matamis na biktima ay sumubok na tumakas pansamantala. Cute. Pero…’ Sa kanyang pero, naramdaman ko na isusuko ko na ang aking kaluluwa. Sa pag-aabang sa kanyang sagot, suminghot ako. ‘Worth it ba!?’ Sigaw niya na nagpanganga sa akin. Ang sabihin na natatakot ako ay hindi sapat. Nang umakyat ang kanyang boses, nagyelo ang aking katawan at umiyak ako. ‘Worth it ba?!’ Sa kamiseta ko na hawak sa isang kamay at ang isa naman ay umiikot sa aking buhok, hindi ko na kaya ang kanyang kapangyarihan, sinisira ang aking kaluluwa dahil sa kanyang lakas. ‘Hindi…’ Humihikbi, hindi ako makapagsalita sa harap niya. ‘Mas malakas.’ Inutos niya. ‘Hindi!’ Sigaw ko, ipinikit ko ang aking mga mata, walang magawa para pagtagpuin ang kanyang mga mata ng pagkawala ng pasensya sa aking nabigong pagtatangkang iwasan siya. ‘Kaya huwag na huwag mo akong iwasan ulit. Naiintindihan mo?’ Nagbabala siya, nanginginig nang husto, ang naririnig ko lang ay tango, ‘Opo…’ Nangungutya, itinulak niya ako palayo at nagpunta para mag-ayos. Pinilit ko ang mahina kong katawan na abutin ang kama, umupo ako agad. Humihinga nang malalim para pigilan ang sarili sa panginginig at para maging normal ang aking nag-aalburutong tibok ng puso. Pero walang silbi, hindi siya nabibigo na takutin ang aking kaluluwa. Anong hayop siya? Pinunasan ang aking mga luha, hindi magawang itaas ng aking mga mata ang kanilang sarili mula sa lupa. Pero ang takot na sinubukan kong pigilan ay tumama sa akin nang may higit na lakas nang lumabas siya pagkatapos maligo. Nakasuot lang ng kanyang pantalon, hinahaplos ang kanyang basang buhok. Tumigil ang tibok ng puso ko nang mapansin ko ang gutom sa kanyang mga mata, hinahawakan ang mga kumot, nagkukunwaring hindi ko napansin pero ipinagtaksil ako ng aking pamumula. Nakangiti sa aking pulang mukha, lumapit siya, iniabot ang poste ng kama, na ginagawang mas makikita ang kanyang naglalakihang mga kalamnan. Lumunok nang husto, sinubukan kong umatras na nagbigay sa kanya ng access na gumapang. Ngumiti siya nang nakakatakot at wala akong sapat na lakas para pakiusapan siyang panatilihin ang kanyang distansya. Sinusuri nang husto ang aking maliit na katawan na may layuning kainin ito. Kinukuha ang kaunting lakas ko, inungol ko ang kanyang pangalan, sa punto ng pag-iyak, ‘Sebastian, Pakiusap…’ Lalong lumaki ang kanyang ngiti nang iniabot niya ang kanyang kamay at hinawakan ang aking pulso, inilagay ito sa kanyang puso na tumitibok nang malakas. ‘Naramdaman mo ba kung paano pinagulo ng iyong pag-ungol ang puso ko? Paano ako makakatanggi kung binibigyan mo ako ng gusto ko? Tinutukso mo ang iyong sarili.’ Umungol siya, hinigpitan ang kanyang hawak sa aking pulso. Napasigaw, hindi na ako makahanap ng ibang lugar para makatakas pa. Pinagsama niya ang aking mga daliri sa kanya, ikinulong sila habang sinigurado niya sila sa tabi ng aking ulo. ‘Bakit mo ito ginagawa sa akin?’ Humihikbi ako, hindi maipahayag kung gaano ito kasakit. Anuman ang sabihin ko, hindi ko makontrol ang aking nararamdaman at nasasaktan. Pinapahamak nito ang puso ko. ‘Paano kita pakakawalan kung ikaw ang gasolina ng aking kasalanan?’ Tanong niya na walang hininga, ikinulong ang aking katawan sa kanya, pinalaya ang isa kong kamay para punasan ang aking mga luha. ‘Hindi ba masakit na sirain ang sariling asawa?’ Tanong ko at hindi ko dapat ginawa. ‘Nakikita kita mula sa perspektibo ng isang biktima kaya naman ito ay nakakaakit sa akin.’ Sagot niya nang malamig. Nasusuka, tinaboy ko ang kanyang kamay. ‘Baliw ka, sa isang asylum ka nababagay.’ Sumusungit, tapos na ako sa kanyang walang pusong mga sagot, sinisira ako. ‘Hindi, sa kadiliman ako nababagay.’ Itinuwid niya, bahagyang tumatawa nang tinaboy ko ang kanyang kamay. ‘At ikaw ay nababagay sa akin…’ dagdag niya, na nagpagulo sa puso ko sa isang lakas na nagpapakita na ang puso ko ay tatalon palabas sa aking dibdib. ‘Hindi mo isasama ang mga biktima.’ Sumusungit ako, itinatago ang aking ulo sa pag-ayaw pero ang aking sagot ay nagdulot ng hindi inaasahang kaseryosohan sa kanyang mukha. ‘Ituturing kita bilang asawa ko kapag nakita mo ang ginagawa ko…’ Aniya, iniwan ako sa isang segundo. Kumurap ako, nagtataka nang nawala ang kanyang pagnanasa at napalitan ng isang bagay na mabangis na higit sa aking pag-unawa. ‘Kapag maririnig mo ang ginagawa ko…’ Umungol, hinampas niya ang kanyang kamay sa gilid, na nagulat sa akin pero talagang may nasabi ako para ma-trigger siya. ‘Kapag mahahawakan mo ang ginagawa ko…’ Wala akong ideya kung ano ang pinagsasabi niya pero kapag hindi siya kayang pagalingin ng therapy, paano ko kaya? ‘Hanggang sa panahong iyon,’ Hinawakan ang pisngi ko, ipinahid niya ang kanyang mga labi sa akin, sumusungit nang galit bago sinakop ang aking mga labi sa kanya, ‘Masunog ka sa paligid ko, Eileen Stellios.’