79- Sukdulang Proteksyon

Pagkatapos ng isang linggong pag-iimbestiga, sa wakas nahanap ko rin ang may sala. Nanlamig ang puso ko sa panahong iyon kaya nag-alala nang husto si Eileen sa akin pero wala akong magawa. Hindi ako titigil hangga't hindi ko pinapatay 'yung gago na binaril nang limang beses ang pinakamamahal kong kapatid. Nasa opisina ako, nagngingitngit ang mga ngipin bago umalis para harapin ang pumatay. Sumasakit ang ulo ko pero pinipilit kong kontrolin ang sarili ko. “Okay ka lang ba, Boss? Alam kong malaking dagok sa 'yo ang pagkamatay ni Sir Ruben,” tanong ni Dave pagkatapos mapansin ang pag-aalala sa mukha ko. “Gaano na katagal tayong magkakilala, Dave?” Bumuntong-hininga ako, at ibinaling ang atensyon sa kanya. “Anim na taon. Bakit mo natanong?” “Sa panahong iyon, ilang beses mo naisip na ang posisyon ko sa mundo ng mga kriminal bilang Ace ay dahil sa Papa ko at hindi sa sarili kong gawa?” Tanong ko dahil sa pag-usisa habang patuloy kong hinahaplos ang aking sentido. “Ni minsan hindi. Alam naman natin na walang ibang makakakuha ng ganitong posisyon. Kailangan mong patunayan ang sarili mo para diyan,” pagtitiyak niya sa akin. “Yan mismo ang dahilan kung bakit ibinigay ko kay Alphonse ang France at ginawa ko siyang Ace. Palagi niyang taglay ang potensyal na iyon,” bumuntong-hininga ako, sinabi ko sa kanya kung bakit ko ibinigay sa kanya ang posisyon na ito. Ang buong dahilan kung bakit ko siya ginawang perpektong tauhan ko. “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko maintindihan,” tanong niya na naguguluhan. “Ibig sabihin, narating ko ang pangalawang pwesto sa pinakamalakas nang wala lang. At dapat mong malaman na isa na akong walang awang halimaw para sa mundong ito,” Huminga ako nang malalim, tumayo ako mula sa aking upuan nang dahan-dahan, sinigurado ang baril ko at kinuha ang aking telepono. ‘Lumang warehouse.’ Nagpadala ako ng isang mahalagang text. “Boss?” “Tara na, Dave. Babatiin natin ang mamamatay-tao,” utos ko, pinapalakad ko ang aking mga kamay upang ihanda ang aking sarili para sa ilang aksyon. “Nahuli mo na ba ang killer? Sino?” Nagmamadaling tanong niya, tumatayo rin. “Malalaman mo rin,” ngumisi ako, kinuha ko siya at ang ilang iba pang mga lalaki kasama ko sa isang walang laman na warehouse ko. Walang laman iyon. Ang mga guwardiya ko, si Dave at ako ay naroon sa lugar na iyon. “Bakit tayo nandito?” tanong ni Dave, sinusuri ang lugar niya ngunit walang nakita hanggang sa dumating si Jacob na may blangkong tingin at tumayo sa tabi ko. “Jacob? Anong nangyayari?” tanong ni Dave, nakakunot ang noo niya ngunit huli na ang lahat para sa pakitang-tao. “Ang katapatan ay isang biyaya lamang na taglay ng matapang, Mahal kong Kapatid,” malamig na sabi ni Jacob, niloload niya ang baril niya, nakatingin kay Dave. “Ano?” Ang kanyang pagkaplastik na umakto na parang walang kasalanan. “Hindi ko kayang traydorin ang Boss ko. Siya ang nagpapakain sa amin. Siya ang nagbigay sa amin ng pribilehiyo, ginawa niya kaming pinagkakatiwalaang tao. Ang Boss ang aking amo,” inihayag ni Jacob ang kanyang katapatan na ikinatuwa ko dahil may mga taong tulad niya na nagtatrabaho para sa akin. “Anong pinagsasabi mo?” tanong ulit ni Dave, lumayo sa akin habang naiinis ako sa kanyang ginagawa. “Huwag ka nang magpanggap na tanga, Dave. Lubos kitang pinagkatiwalaan. Pinagkatiwalaan ko ang aking emosyon, ang aking mga lihim sa 'yo at ano ang ginawa mo?” Ngumingitngit, kinuha ko ang baril ko at itinutok ko ang aking baril sa kanya nang may galit. “Kinuha mo ang sarili kong Kapatid?!” Sumisigaw, nawala ako ng kontrol. Hindi makapaniwala na kailangan kong itutok ang aking baril sa lalaking pinagkatiwalaan ko nang husto. Naniwala ako sa kanya at ganoon siya gumanti. “Paano mo…?” Natigilan siya, nanlaki ang mga mata sa pagkasuklam nang nabunyag ang kanyang maruming panlilinlang. “Tinawagan ka ni Asad noong na-ambush si Ruben. Nang tanungin ka niya, sinabi mong nasa hideout ka na sampung minuto lang ang layo sa kanya, bakit inabot ka pa ng isang oras para maabot siya? At nagsinungaling ka pa sa unang pagkakataon, hindi ka naman talaga nasa hideout,” ngumingitngit ako, ibinabato lahat ng katotohanan sa kanyang mukha. Alam kong magiging isang taong lubos kong pinagkakatiwalaan nang sinabi ito sa akin ni Asad. Iminungkahi niya ang pangalan ni Jacob pero sino ang makakaalam na ang kapatid niya ang gagawa nito. “Bukod pa rito, akala mo hindi ko mapapansin na binaril siya gamit ang baril mula sa aming bagong shipment?” dagdag ni Jacob, itinuturo din ang kanyang baril kay Dave, nadidismaya sa kanyang sariling kapatid. “Palagi kong alam ang iyong sama ng loob sa 'yo, Boss, Dave ngunit hindi ko inakala na kaya mong gawin ito ng ganito kalayo,” ngisi ni Jacob. “Paano mo nagawa sa akin ito, Dave? Nagtiwala ako sa 'yo at niloko mo ako. Hindi lang ito, sinubukan mong patayin ang buong pamilya ko?” Malungkot kong tanong, pagkatapos ng lahat ng mga taon, ang pinakamalapit ko ay ipinagkanulo ako. Tama sila, mahirap makahanap ng mga tapat na manggagawa sa mapanlinlang na trabahong ito. Nang malantad ang kanyang panlilinlang, yumuko si Dave, kinuyom ang kanyang mga kamay, ipinakita ang kanyang tunay na kulay. “Bakit…?” “Ang pagtataksil sa mundong ito ay magkasama. Akala mo ba hahayaan kong mangibabaw ang isang talunan kapag tayong mga kasama niya ang kasama niya?!” Sumigaw siya, inilabas ang kanyang baril at itinutok pabalik sa akin. At hindi lang siya kundi lahat ng guwardiya dito ay tauhan niya, binayaran niya ang sarili kong mga tao laban sa kanila. Itinutok nilang lahat ang kanilang mga baril sa akin. Ako at si Jacob laban sa kanilang lahat. Makakalabas ba ako dito nang buhay? “Ginawa mo si Alphonse na Ace, handa kang tulungan si Ruben na maabot ang antas na iyon ngunit hindi mo man lang kami naisip kahit minsan!” Nakasimangot siya, nawala ang sarili niya nang buo bago ang poot na matagal na niyang kinikimkim sa kanyang puso. Pero ang paliwanag niya ang pinakamasama. “Si Alphonse ay isa sa pinakamalakas na lalaki na nakilala ko,” sinabi ko sa kanya nang malamig, nang taimtim. Siya ay matapang. ‘So what!?’ ‘Alam mo kung ano ang ginawa ko sa kanya! Pinilit ko siyang patayin ang sarili niyang mga magulang! Ginawa ko siyang alipin ko! Pinilit ko siyang pumasok sa Kulungan ng Diyablo! Sinira ko siya, Dave!’ At napuno ako sa pagkakasala na matagal ko nang dinadala sa aking puso. Sinira ko ang kanyang buhay para sa pinakamatinding pagnanasa ko—ang paghihirap. ‘Ginawa ko ang hindi man lang ginagawa ng isang tao sa kanyang kaaway! Naghirap siya hanggang sa huli! At ginawa ko pa ‘yon para lang masiyahan ang halimaw ko!’ Si Eileen ay hindi ang una kong inosenteng biktima. Si Alphonse ang nauna. Binigyan ko siya ng impyerno. Hindi ko kailanman masasabi iyon kay Eileen. Hindi noon, hindi ngayon at dadalhin ko ang pagsisising ito sa akin hangga't nabubuhay ako. ‘Sa tingin mo ba may gugustuhin ng ganitong uri ng buhay?!’ “Ayoko nang makinig. Hindi ka na kung sino ka dapat dahil sa isang babaeng 'yon. Hindi ka na karapat-dapat sa lugar na ito. Hindi ikaw ang Boss ko,” bulong niya, umiling siya sa pagtanggi, tumangging makinig sa anumang bagay. Naging matigas ang ulo niya. Bumuntong-hininga ako, walang saysay na subukan siyang pakinggan. “Paumanhin pero ngayon ikaw at ang buong angkan mo ay mamamatay,” sabi ni Dave, ang galit sa kanyang mga mata ay naging hindi maipaliwanag. “Paano mo siya matututukan ng baril, Dave?!” Ngumingitngit si Jacob, alam niyang kung babarilin niya ang kanyang baril, mamamatay kaming dalawa dito. Nasa estado kami ng pag-ipit. Mamamatay ba ako dito? “Tingnan natin kung paano ka makakalabas dito. Itaas mo ang iyong mga kamay. Mamamatay ka na ngayon, Sebastian Stellios!”