7.2- Ang Kanyang Biktima
Mali ako sa kanya. 'Yung mga sinabi niya, 'yung tawag namin, 'yung mga pangako niya bago ikasal. Lahat pala kasinungalingan.
“Tigil…”
Habang tumatawa nang mahina, hinawakan niya ang baywang ko, at nilagay ang binti niya sa pagitan.
May luha, sinubukan kong isara ang mga binti ko pero pinigilan niya ako. Hinawakan niya ang mga kamay ko sa itaas ng ulo ko gamit ang isang kamay at 'yung isa naman ay nasa baywang ko, pinaliko niya ang ulo ko, hindi ko kayang masaksihan ang nakakasukang tanawin.
“Pero 'yun nga, Eileen.” Yumuko siya, kinagat niya ang leeg ko na naging dahilan para mapahawak ako sa likod ko, pumikit pa ako, nawalan ako ng hininga at pakiramdam.
“Sebastian, huwag.” Bulong ko pero 'yung bulong ko ay natabunan ng napakalakas niyang kapangyarihan. Nawala ito bago pa man makarating sa tenga niya.
“Ang maging ganito sa 'yo ay sobrang nakakatuwa kapag nanginginig ka, natatakot, nahihirapan. Napakaganda.”
Mas lumalim ang pagkagat niya, napahagulgol ako sa sakit na ginawa niya habang nilalagay ang kamay niya sa loob ng damit ko.
Naramdaman niya ang pag-alog na natanggap ko sa kanyang paghawak na nagpataas ng kanyang pagmamalaki. Hindi ko akalaing kamumuhian ko kung paano niya hawakan ang katawan ko nang mahigpit.
“Ang hawakan ang takot mo sa aking mga kamay ay nakatutukso sa akin. Tingnan mo ang mukha mo.” Mahinang sabi niya, hinalikan niya ang balikat ko.
“Huwag, Huwag. Tumigil ka.” Sinubukan kong lumaban, sinubukang lumabas pero sa bawat pagtatangka, mas idiniin niya ang katawan niya sa akin.
“Alam kong ang paghawak sa 'yo ng ganito ay magiging impyerno na mas nakakaaliw.” Dagdag niya.
“Sige, lumaban ka pa, gusto kong gumawa ka ng walang kwentang pagpupumilit. Lalo ka lang nilang hihikayatin.” Ngumisi siya, hinigpitan ang pagkakahawak niya, hinawakan ang baywang ko, hinila ang mga kuko niya pababa, pababa.
Ang init mula sa katawan niya ay nagsimulang maging dahilan ng aking takot at ayaw ko nang maramdaman ang kapangyarihan niya sa akin. Pero ang pakiramdam ng kanyang mga kuko na bumababa ay hindi mapigilan.
“Hindi ba masakit na sabihin ito sa taong dapat mong protektahan at mahalin?” Tanong ko. Naghahanap ng bakas ng awa na wala naman talaga.
“Hindi.” Sagot niya nang hindi nag-iisip, pinunit ang puso ko.
“Alam kong ikaw ang perpektong huli. Isang kagandahan, ang kadalisayan palayo sa dumi ng kanyang mundo. Alam kong ang pagsira sa 'yo ay ang pinakamaganda.” Natatakot ako, Natatakot ako. May sakit siya.
“Sebastian… paano mo nagawa? Nagtiwala ako sa 'yo. Inialay ko ang sarili ko sa 'yo.” Walang ibig sabihin sa kanya ang aking pagkadismaya.
Nanlaki ang aking mga mata nang maramdaman ko siyang sumusuri sa aking ibabang bahagi nang dahan-dahan. Inabot ang hita ko pero nakipagbuno ako sa kanya pero pagkatapos naalala ko na gusto niyang magpumiglas ako.
“Hindi…” Humikbi ako, nagdarasal na sana ay mahulog ang awa sa kanyang kalangitan pero humihingal sa aking pagtatangka, mas hinigpitan niya ang paghawak sa aking mga hita.
Pumikit ako, hindi sinasadyang napahawak ako sa init na natanggap ko. Ako ang kawalang-kasalanan na nakatakdang madungisan ng kanyang mga kamay.
“Sinira mo ang buhay ko, hindi kita mapapatawad dito.” Ngumisi ako, kinamumuhian siya.
“Huwag. Hindi ko naman hiningi sa una pa lang.” Sumimangot siya, lumapit upang i-lock ang kanyang mabigat at mainit na katawan sa akin.
“Pero mabuti pang magsimula kang magdasal sa Diyos dahil…” Tumigil siya, inaalipin ang isip ko ng takot na hinaluan ng mga kilos ng pang-akit.
“Ako mismo ang mag-uukit ng iyong kapalaran.”
Sa kanyang paglaki ng boses, inukit niya ang marka niya sa aking leeg upang ipakita na ako ay kanyang biktima. Natakot ako, hindi ko na alam kung paano ako tutugon.
Dahan-dahang lumayo, ipinagmamalaki ang marka na inukit niya, inilipat ang kanyang mga daliri bahagyang sa aking ibabang bahagi na lumilikha ng tensyon sa pagitan ng aking mga binti.
“Perpektong minarkahan.” Bumulong ng mapang-akit, hinalikan niya ulit ang leeg ko bago pinunasan ang aking mga luha at umatras.
Agad akong umupo, hindi pinansin ang sakit sa aking katawan habang ang aking likod ay tumama sa frame ng kama, niyakap ang aking mga tuhod. Hindi na kaya pang tiisin, nagsimula akong umiyak na may mga luhang dumadaloy sa aking pisngi.
“Hayop ka, walang pusong bastardo! Paano mo nagawa sa akin ito?!” Sigaw ko, humihikbi sa aking kapalaran.
“Anong mga pagkakamali ang mayroon ako?!” Bigong-puso sa aking pinili pero ngumisi lang ang bastardo na ito, dinilaan ang kanyang mga labi upang ipakita kung gaano niya kinagiliwan ang pagmamarka sa akin.
“Para lang sa 'yung walang kwentang kasiyahan? Wala kang dahilan para sirain ang buhay ko… pa rin…” Nawalan ng lakas na labanan pa siya, naramdaman ko ang mga basang luha na dumadaloy sa aking mukha.
Nawala ako, malinaw na wala na akong matatakbuhan pa, hindi niya ako papayagan. Pero hindi ako makapaniwala na ginawa niya ito para lang sa kanyang kasiyahan.
“Anong klaseng isterikal na lalaki ka?” Umiyak ako, sinumpa siya sa pagwasak sa aking buhay sa loob lamang ng isang tibok ng puso.
“Tama na.” Huminto ang kanyang aliw, bumangon siya at lumakad patungo sa akin.
Hinawakan ng pwersa ang aking panga na nagiging dahilan para sumama ako sa kanyang matigas na mga mata, pinigil ang aking paghinga, natatakot na baka hindi niya ako saktan.
“Magpasalamat ka na hinangad kita, babae.” Sabi niya nang mahigpit, hindi natutuwa sa aking mga luha, sa aking galit. Kumilos ang aking katawan nang lumapit siya sa aking mukha.
Sa nakakuyom na panga, tinakot niya ako, “O kung hindi, hindi ako aabot ng dalawang segundo para hiwain ang mga leeg ng mga magagandang babae na tulad mo.” Ngumisi siya, iniwan ako.
Nanginginig ako nang nagbabala siya, siguradong hindi na nagnanais na mamatay sa edad na ito o nais na maunawaan kung paano niya ako papatayin. Ayaw kong mamatay nang may sakit.
“Binalaan kita nang mahinahon, Eileen. Huwag mo na akong sasagot ulit.” Sabi niya nang may dominasyon, nakatingin sa aking nanginginig na anyo na may mga humihiling. Nangangailangan ng ganap na pagsunod mula sa akin.
Humihikbi, pinunasan ko ang aking mga luha at tumango nang may kalungkutan. Iyon lang ang maaari kong gawin ngayon.
“Huwag lang tumango. Sabihin mo ‘oo.’” Utos niya, na may pagkakuyom ng panga, hindi natutuwa sa aking kakulangan ng reaksyon.
“O-Oo.” Nauutal ako, ipinikit ko ang aking mga mata na may isang luhang dumadaloy pababa. Natalo bago ang kanyang dominasyon, inihagis sa isang mundo na ganap na dayuhan sa akin.
“Magaling.” Humihinga, binuksan niya ang isa pang butones ng kanyang kamiseta at umalis, iniwan akong nag-iisa sa aming silid na may mga nawasak na pag-asa at isang takot na mananatili sa aking kaluluwa magpakailanman.