Kabanata 2: Ang Panukala

Pinakiusapan ko si Yvette na imbestigahan si Elias pagkatapos ko bumalik. Si Elias Silva, bente singko anyos, 6'2" ang tangkad, trabaho 'di alam, kasalukuyang nakatira sa isang inuupahang bahay sa ika-12 distrito. Napansin ko si Elias. Ang mga damit niya, mura nga, pero ang galing ng dating niya, kaya mukhang mamahalin ang mga mura niyang damit. Ilang araw ang lumipas, pumunta ako sa ika-12 distrito kung saan nakatira si Elias. Mahirap ang lugar na 'to. Hindi pantay ang kalsada. Kahit yung mga hagdan, luma na, kumakalampag pa pag tinatapakan ko. Umakyat ako sa third floor habang tinatakpan ang ilong ko. Puno ng patalastas yung pader sa paligid ng pinto, pero yung pinto, malinis at 'di bagay sa gusot-gusot na lugar na 'to. Kumatok ako sa pinto, pero walang sumagot. Mga kalahating oras, nag-asikaso ako ng konting negosyo sa phone ko bago ko narinig yung tunog ng mga yabag na palapit galing sa pasilyo. 'Di ko alam kung bakit, pero sigurado ako na si Elias yun na pabalik. 'Di siya nagulat na makita ako na nakatayo sa may pinto, pero 'di niya ako pinansin. Binuksan niya yung pinto at pumasok na lang nang 'di man lang ako inimbita. Hinarangan ko yung pinto gamit ang kamay ko para 'di niya maisara: "'Di mo ba ako iimbitahin?" "Masyadong mahirap ang lugar ko para sa 'yo." Tumanggi siya. "Wala akong pakialam." Habang sinasabi ko yun, nakapasok na ako nang pwersahan. Maliit yung bahay, walang harang, malinis, at maayos. Mayroon pang isang paso ng sampaguita na kumakaway sa hangin sa may bintana. May sense of life siya. 'Di tinanggihan ni Elias yung presensya ko sa bahay at pumunta sa kusina para kumuha ng dalawang baso ng tubig, yung isa inabot niya sa akin, "Tubig lang meron dito." Inabot ko at tinanggap, "Salamat." "Paano mo ako... nakita?" Tanong niya nang kalmado. Uminom ako ng tubig at nagbiro, "Gamit ang pera." "'Di ka na ba niya iniistorbo, ah?" Napahinto siya at tumango. Sa tingin ko, wala na siyang lakas ng loob para inisin pa siya. "Nag-groceries ka lang ba? Nagkataong na-miss ko yung lunch ko. 'Di ako kumakain ng maanghang at ayaw ko ng pagkain na malakas yung amoy. Tandaan mo, 'wag mo lagyan ng sili, sibuyas, at silantro." Sabi niya sa malalim na boses, "Sa tingin ko, 'di kita inimbita para kumain." Ipinatong ko yung mga paa ko nang kalmado at tiningnan siya habang nakangiti, "Tinulungan kita, kaya okay lang na ilibre mo ako ng simpleng pagkain." Sabi niya sa malalim na boses, "Sa tingin ko, 'di kita inimbita para kumain." Ipinatong ko yung mga paa ko nang kalmado at tiningnan siya habang nakangiti, "Tinulungan kita, kaya okay lang na ilibre mo ako ng simpleng pagkain." "Sandali lang," sabi niya pagkatapos ng maikling katahimikan at pagkatapos ay lumingon sa kusina para magluto. Habang nagluluto siya, pinapanood ko yung kwarto dahil naiinip ako nang mapatingin yung mata ko sa isang nakabaligtad na picture frame. Naisip ko sa sarili ko, "Sino naman ang maglalagay ng picture frame na ganito sa bahay? Tinangay ba ng hangin? Pero base sa obserbasyon ko, walang hangin na humahampas sa lugar kung saan nakalagay yung frame. Dahil sa curiousity, lumapit ako para baliktarin yung frame. "Anong ginagawa mo?" Nagulat ako sa biglang boses niya at halos 'di ko na mahawakan yung frame. Magpapaliwanag na sana ako, pero kinuha na niya yung frame nang madali. Mukha siyang 'di masaya, "Sinong nagsabi sa 'yo na hawakan yung gamit ko?" "'Di naman..." "Nakita mo ba yung picture?" Tanong niya nang maingat. Nagulat ako sa kanya kaya 'di ko man lang nakita, kahit na sinubukan kong tingnan. Pero yung tanong niya, ginising ang curiousity ko imbes, at nagtanong ako, "Anong espesyal sa picture na 'to?" "Walang espesyal." Sagot niya nang malamig at kinuha yung frame. Nagkibit-balikat ako at naisip ko sa sarili ko, "Grabe yung ugali niya." Pagkatapos ng maikling interlude na 'to, natapos nang magluto si Elias. 'Di ko mapigilang purihin siya nang nakita ko yung tatlong ulam at isang sabaw sa lamesa, "'Di ko akalain na magaling ka palang magluto." 'Di siya nagpa-impress. Pagkatapos kumain nang tahimik, pinakita niya sa akin yung pinto, "Pwede ka nang umalis ngayon." "Elias...," tinawag ko siya sa pangalan niya. "'Di pa tayo ganun ka-close." Sabi niya nang 'di friendly. Naisip ko sa sarili ko na walang awa yung lalaking 'to, pero 'di ako yung supladang dalaga na maiinis sa isang salita o dalawa. "Well, G. Silva, hinanap talaga kita para sa isang bagay na gusto kong pag-usapan sa 'yo ngayon." Tumingala siya at tinitigan ako. Dahan-dahan akong nagsalita, "Magpakasal tayo." Sa pagkakataong 'yun, biglang lumaki yung magagandang mata ni Elias. Alam kong nagulat siya sa biglaan kong "proposal". "'Wag kang mag-panic. Pakinggan mo muna ako bago ka mag-comment." "Alam kong biglaan yung proposal ko, pero seryoso ako. Kailangan ko ng kasal, at ikaw..." Gumamit ako ng euphemism, "Alam mo namang medyo kaakit-akit ka. Sa tingin ko, maraming nanligaw sa 'yo dati." "Sa tingin ko, pwede tayong magtulungan nang maayos at gumawa ng kontrata ng kasal sa loob ng tatlong taon. Sa panahon ng kasal, gagampanan ko yung papel ng mabuting asawa hangga't kaya ko, pero kailangan kong sabihin nang malinaw na baka 'di ako makauwi galing sa trabaho madalas dahil sa trabaho ko." "Mas maganda kung gusto mong magkaanak. Pero kung gusto mo pa ring makipag-divorce sa akin pagkatapos ng tatlong taon, yung kustodiya ng bata ay dapat sa akin, at ako ang mananagot sa lahat ng gastusin at bayad sa pagpapalaki niya." Sa wakas nagsalita na si Elias, "Tapos ka na ba?" "Siguro, yun lang naman lahat." Pagwawakas ko. Ibinalik ni Elias yung mga chopstick niya, tumingin nang diretso sa akin na may 'di matuwang ngiti sa kanyang mukha, "Ito yung unang beses na nakakita ako ng isang taong ginagawang walang kwenta ang kasal." Tumayo siya, yumuko malapit sa akin, at bumukas yung mamasa-masa niyang manipis na labi, "'Wag mong isipin na kaya mo lang akong gawan ng 'di makatwirang hiling pagkatapos mo akong tulungan. Ang kasal ay habambuhay na bagay pero gumawa ka ng ganitong desisyon. Mayroon bang mahalagang pagkakaiba sa 'yo at sa mayaman na babae na 'yon?" Wala akong ideya kung bakit may pagkadismaya sa kanyang mga mata nang sinabi niya 'to. O para maging mas eksakto, pagkabigo. Pagkabigo? Bakit kaya siya nadismaya sa akin? "Siyempre, may mahalagang pagkakaiba. Nagkagusto ako sa 'yo sa unang tingin, kaya gusto kitang pakasalan. At pwede nating paunlarin yung relasyon natin nang dahan-dahan, 'di ba?" Natigilan siya nang marinig niya yung mga salitang "love at first sight" at dahan-dahang nagkulay rosas yung mga tenga niya. 'Di siya makahanap ng salita na sasagot sa akin sa sandaling 'yun. Sinamantala ko yung pagkakataon at sinabi, "Bukod pa, lahat ng meron sa ibang babae, meron din ako. 'Di ka naman talo kung pakakasalan mo ako, 'di ba?" May kidlat ng kalituhan sa kanyang mga mata. Akala ko nananalo ako, pero nang natuwa ako sa sarili ko, bumalik yung linaw sa kanyang mga mata at sinabi niya nang malamig, "Tapos ka nang kumain at pwede ka nang umalis ngayon." 'Di ako gustong umalis, pero kahit papaano, sinubukan ko ngayon. May ganun siyang 'di interesado na ugali kaya nagiging laban siya kung pinilit ko siya. Sa ganung sitwasyon, ano yung pagkakaiba ko sa mayaman na babae na 'yon? Kailangan kong pag-isipan nang mas malalim yung bagay na 'to. 'Di ko akalain na bibigyan ako ng Diyos ng unan kapag gusto kong matulog. Nabangga ni Yvette si Elias nang pumunta siya sa reception desk namin para mag-deliver ng milk tea. Sinabi niya sa akin, "Nag-deliver si G. Silva ng milk tea sa opisina, pero wala na siya ngayon." Nagtatrabaho si Elias sa milk tea store? Tinapik ko yung desk at sinabi, "Yvette, pumunta ka sa receptionist at hingin mo yung number ni Elias." "Boss, ikaw..." Ngumiti ako, "Matagal ka nang 'di nakainom ng milk tea. Ilibre kita." Nag-order ako ng dalawang dosenang tasa ng milk tea, yung isa kailangan niyang i-deliver mismo sa opisina ng presidente. Pumunta si Elias nang pinapagalitan ko yung isang manager, at yung pagdating niya ay isang kaligtasan para sa manager. "Okay, lumayas ka na." Inayos ko yung laylayan ng damit ko at umupo ulit sa upuan ko. Pinunasan ng manager yung pawis niya nang tumakas siya. "Yung milk tea na inorder mo ay babayaran pagdating, dagdag yung bayad sa pag-deliver, sa kabuuang walong daang dolyar." Suot ni Elias yung uniporme ng milk tea store, na ordinaryo, pero mukhang espesyal sa kanya. Hinawakan ko yung phone ko, "Pwedeng magbayad gamit ang WeChat?" "Wala kang cash?" "Wala." Pagsisinungaling ko. Nahirapan siya saglit bago niya kinuha yung phone niya. Sinunod ko yung QR code at isang libong dolyar yung nailipat sa WeChat niya. Tumingin siya doon at sumimangot, "Sobrang dami." Tumingin ako sa labas sa mainit na araw, "'Di naman. Para sa pagsusumikap mo." Inilagay niya yung milk tea sa lamesa at sinabi, "Enjoy mo." Pagkatapos ay lumingon siya at umalis, parang 'di na nag-abala sa sobrang dalawang daang dolyar. "Hoy, Elias." Habang naglalakad siya sa pinto, tinawag ko siya, "Masarap yung milk tea ngayon, salamat."