Kabanata 46: Bumalik si Elias

Hindi ako makakapunta sa dinner party mamayang gabi na ganito itsura ko, ang pangit-pangit ko. Kaya tumango ako, "Salamat." "Ako si Lena. Anong pangalan mo?" "Jacqueline ang pangalan ko," sabi ko at dinagdag, "Ang ganda ng pangalan mo." Nung narinig niya na pinuri ko yung pangalan niya, nahihiyang ngumiti siya, tapos proud na sinabi, "Sabi nila sa akin binigay daw sa akin ng kuya ko ang pangalan ko. Astig siya." "Kuya mo?" "Oo, ang kuya ko ay mas matanda sa akin ng bente taon at matangkad siya! 1.88 metro ang taas niya kaya kailangan ko pang tumingala sa kanya." "Talaga?" Mukha akong nakikinig ng mabuti pero wala naman talaga akong pakialam sa kanya o sa buhay ng kuya niya. "Oo." Sabi niya na parang napait, "Sa totoo lang, hindi ako masyadong nagkaroon ng oras sa kuya ko. Matagal na siyang nawala. Sabi ni mommy, umalis daw siya ng bahay tapos bumalik. Pero nung nakabalik na siya, nag-away sila ni daddy at mommy, tapos pinadala siya ni daddy sa Italy sa sobrang galit." Natigilan ako. Ang mayayamang pamilya talaga, komplikado. Pero hindi ako qualified magtanong tungkol sa pamilya niya at pwede lang ako sumabay sa kanya, kahit siya yung nag-open ng topic. "Pero bumalik na ang kuya ko. Nangako siya sa akin na hindi na niya ako iiwan ulit." Nakita ko na itong batang babae ay madaldal pero cute. "Andito na tayo. Ito yung kwarto ko. Papakiusapan ko yung katulong na dalhan ka ng damit. Jacqueline, anong size mo ba?" Natigilan ako. "Sa bahay niya 'to?" At ang kuya niya ay... "Jacqueline, anong ginagawa mo sa may pintuan? Halika na dito." Hinawakan niya ang kamay ko, "Sasabihin ko sa 'yo, single pa ang kuya ko. Ang daming babae ang nag-ayos ngayong gabi, para lang mapansin sila ng kuya ko." So, ito pala ang prinsesa ng Silva Consortium. Pero mabait naman siya at gusto ko siya. Pagkatapos maligo at matuyo ang buhok ko, nagpalit ako ng damit at gusto ko nang magpaalam, pero hindi ko siya mahanap. Wala akong choice kundi mag-iwan ng note para pasalamatan siya. Bago pa ako makapagsulat, narinig ko ang boses niya, "Paano ka nagkaroon ng oras na pumunta para makita ako?" Pagkatapos tumahimik ng batang babae, isang pamilyar na mahinang boses ang dumating, "Narinig ko lang sa katulong na nagkaproblema ka na naman." Ang boses na parang kidlat sa isang maliwanag na kalangitan. Hindi ko na halos mahawakan ang lapis sa kamay ko. Ang boses ay nagpatuloy at papalapit nang papalapit. "Paano ako nagkaproblema? Si Sissy. Hinahabol niya yung ardilya at aksidente niyang natulak yung magandang babae papunta sa fountain. Pero nagbayad ako agad. Dinala ko siya sa kwarto ko para magpalit at nandito pa rin siya." "Talaga?" "Oo." "Nagsorry ka ba sa kanya?" "Oo, pinatawad niya na ako at si Sissy." "Talaga?" "Bakit ka ba tanong nang tanong? Syempre oo." "Ikaw talagang bata ka. Ikaw man ay nagkakaproblema kay Sissy o ikaw mismo. Anong gusto mong sabihin ko?" "Pumasok tayo at tingnan natin siya." "Maghintay tayo hanggang mamayang gabi." "Tignan mo lang." Ang mga boses nila ay papalapit nang papalapit, sinundan ng tunog ng pinto na bumukas. Ang batang babae ay sumugod sa akin at hinawakan ang kamay ko, "Jacqueline, andito ang kuya ko." Tiningnan ko siyang mabuti at napagtanto na mukha siyang isang tao. Siya yung iniisip-isip ko at kinamumuhian. Pero ang buong bagay na ito ay nakakatawa. "Makulit ang kapatid ko, sorry tungkol doon." Biglang tumigil ang lalaki pagkatapos niyang magsalita. Kahit nakatalikod ako sa kanya, naririnig ko ang mabigat niyang paghinga. Lumingon ako nang napakabagal. Limang taon na lumipas na parang nasa harap namin habang nagtitinginan kami. Ang mundo ay tila tumahimik. Ang daldal na boses ng batang babae ay parang napakalayo sa akin. Tinitigan ko ang pamilyar na mukha sa harap ko at hindi makahinga. Ang taong hinahanap ko sa loob ng limang taon ay nasa harap ko. Ang taong iniisip ko sa loob ng limang taon ay nasa harap ko. Ang taong kinamumuhian ko sa loob ng limang taon ay nasa harap ko. Anong kalokohan? "Bakit hindi ka nagsasalita?" Hindi alam ni Lena ang anuman, nakatingin kami na parang mga estatwa. Matagal bago ko narinig na nagsalita si Elias. Binuksan niya ang bibig niya at sinabi nang mahina, "Lena, lumabas ka muna." "Pero..." "Maging mabait ka." Si Lena ay sumunod na inilabas si Sissy, palaging tumitingin sa likod, at lumingon siya at sinabi nang nakarating na siya sa pinto, "Elias, huwag mong palungkutin si Jacqueline." Pagkatapos siyang umalis, kami na lang dalawa ang natira sa kwarto. Huminga ako nang malalim, sinusubukang tanggapin ang impormasyon na nakuha ko, pero gaano man ako magsikap, wala akong maisip. Hindi ako makapagsabi ng anuman ngayon. Hindi na nga ako makapag-isip. "Jac..." Si Elias ay humakbang pasulong at wala sa loob ay humakbang ako paatras, malamig at walang emosyon ang aking mga mata. Nagdilim ang kanyang mga mata. "Masaya ka ba?" Hindi ko alam kung gaano katagal bago ako magsalita. Tumingala siya sa akin bigla. Tiningnan ko ang kanyang mukha nang maingat. "Masaya ka ba?" Hindi ko alam kung gaano katagal bago ako magsalita. Tumingala siya sa akin bigla. Tiningnan ko ang kanyang mukha nang maingat at nakita na ang kanyang gwapong mukha ay tila mas matanda pa kaysa limang taon na ang nakalipas at kahit ang kanyang mga mata ay mukhang iba. Kalahating metro lang siya ang layo mula sa akin, pero pakiramdam ko ay libong milya ang layo niya. Mayroon pa rin akong kaunting pag-asa na pwede ko siyang makasalubong noon. Sa oras na iyon, malugod kong tatanggapin kung anuman siya ngayon. Pero ngayon, ang poot at hinanakit ng pagkakaloko ay kumukulo sa puso ko na parang kumukulong tubig. "Jacqueline..." "Huwag mo akong tawaging ganyan, hindi mo deserve." Pinutol ko siya at nangisi, "So, ganun pala." Limang taon na ang nakalipas, dapat ko nang nalaman na may mali. Kung siya ay isang ordinaryong tao lamang, paano siya naging mahusay sa pagsakay sa kabayo at pagtikim ng alak? Kung siya ay isang ordinaryong tao lamang, paano niya nalaman ang paggamit ng mga tauhan? Nang si Neil ay gumawa ng mali, sinuri niya ang mga kalamangan at kahinaan ng mga bagay para sa akin noong nagagalit ako. At mga bagay na tulad no'n. Ngayon na iniisip ko, napakaraming clue doon. Pero bakit hindi ko napansin no'n? Dahil ba sobrang kumpiyansa ako o hindi ko lang talaga naisip na gano'n? Si Elias pala ang tagapagmana ng Silva Consortium. Siya ang big shot na sinusubukan kong hanapin kung paano makilala. Nakakatawa. "Jacqueline, ako..." May kumatok sa pinto. Inilabas ni Lena ang kanyang ulo at sinabi nang mahinang boses, "Elias, sinabi lang sa akin ng katiwala na gusto kang makita ni Daddy." Inilayo ko ang aking tingin sa kanya. Si Elias ay huminga nang malalim at lumapit sa akin, nakikita na nilalabanan ko siya mula sa aking katawan hanggang sa aking saloobin, hindi siya naglakas-loob na hawakan ako ngunit sinabi, "Maghintay ka sa akin." Maghintay sa 'yo? Hindi ba ako naghintay ng sapat sa loob ng limang taon?