Kabanata Dalawampu't Anim

Kaya ayun, naglalakad na ako pabalik sa apartment. Sana naman hindi magtanong nang madami si Austin kung bakit ako natagalan. Hindi naman ako natagalan talaga, pero mas matagal pa rin sa paglabas ng basura. Pagpasok ko sa kusina, nakita kong wala na si Austin sa mesa, nasa lababo siya at naglilinis ng mga kalat. "Ako na sana," sabi ko habang tinuturo yung ginagawa niya. Alam kong magaling siya maghugas, pero ako yung nagluto, ako ang nagkalat, kaya dapat ako ang maglinis. "Kaya ko na 'to. Ikaw ang nagluto, kaya okay lang na ako ang maghugas. Kumain ka na bago pa lumamig yung pagkain mo," sabi niya sa akin, may pagtingin na alam kong hindi ako pwedeng tumanggi. Nagpasalamat ako sa kanya at lumakad papunta sa mesa para umupo. Nagtataka nga ako na hindi niya ako tinanong kung bakit ako natagalan. Baka masyado siyang focused sa paghuhugas kaya hindi niya napansin. Magdadahilan ba ako o wag na lang? Mukhang kakaiba naman kung hindi ako magsasabi. "Sorry, natagalan ako. Nakipag-usap kasi ako sa kapitbahay," sabi ko, nagpasya na lang na sabihin sa kanya. Pero naalala ko si Markus at kung paano ko hindi pa siya sinasabihan. "Speaking of usapan, hulaan mo kung sino ang nagpakita sa trabaho ko kanina," sabi ko, kumagat sa pagkain ko. Huminto siya sa paghuhugas para tumingin sa akin, kaya tumango ako sa kanya. "Ano ang gusto niya?" tanong niya, hinahampas ang kanyang mga kamay sa lababo, bago siya umupo sa mesa kasama ko habang kumakain ako. "May plano tayo sa Sabado. Sinabi niya sa akin na may meet up siya kasama yung mga nakatataas sa kanyang kumpanya, gusto niya na pumunta ka dahil ikaw ang pinakamagaling niyang trabahador at siyempre, kailangan din daw ako dahil ang magandang babae ay nagpapaganda sa kahit sinong lalaki," sabi ko, pinapaikot ang aking mga mata sa kanyang nakakabaliw na komento. Pwede niya akong tawaging maganda kahit kailan niya gusto pero isa lang ang gusto ko at 'yun ay si Roman. "Bago ka pa managsabi na nagsisisi ka na dinala kita sa gulo na 'to, kagaya ng lagi kong sinasabi, magkasama tayo dito ngayon, makakahanap din tayo ng paraan palabas," sabi ko, inabot ko ang kanyang kamay sa mesa, tumingin siya sa akin at ngumiti habang tumatango sa aking komento. ~~~ Pagkatapos ng pakikipag-usap ni Brooke kay Payton, alam niyang may mali sa kanyang kaibigan at kailangan niyang tulungan ito. Pero kilala din niya si Payton, kung ayaw magkwento ni Payton, hindi ito magsasabi. Nag-aalala si Brooke na kung ano man ang nangyayari kay Payton, nalulunod na siya at hindi niya makita 'yun. Isa lang ang tao na alam ni Brooke na pakikinggan ni Payton, si Roman. Pagpasok niya sa kanyang bahay pagkatapos ng trabaho, may iniwang sulat ang kanyang ina sa ref na hindi pa ito babalik hanggang sa susunod na buwan, binibisita daw nito ang kanyang matagal nang nobyo. Kumuha si Brooke ng coke mula sa ref habang kinukuha ang kanyang telepono. Nasa kanya ang numero ni Roman para sa mga pagkakataon na namamatay ang telepono ni Payton sa trabaho at kailangan niya itong tawagan. Pinindot niya ang pangalan nito at idinikit ang kanyang telepono sa kanyang tainga. "Hello," boses ni Roman ang narinig ni Brooke sa telepono, alam niya na hindi kailanman sine-save ni Roman ang kanyang numero kaya wala itong ideya kung sino ang kausap niya. "Hi Roman, si Brooke 'to, kaibigan ni Payton," sabi niya, naiintindihan niya na kung magsisimula siyang sabihin sa kanya kung ano ang alam niya, sigurado siyang mag-aalala ito kung sino ang kausap niya. "Hello Brooke, ano ang maitutulong ko sa'yo?" tanong niya nang magalang, abala si Roman pero nang marinig niya ang pangalan ni Payton, kailangan niyang manatili sa telepono. "Kung magiging tapat ako, nag-aalala talaga ako kay Payton. Halos hindi na siya nagtatrabaho simula nang umalis ka at noong nakaraang linggo, sinabi sa amin ni Dustin na hindi daw siya papasok ng matagal," sinimulan ni Brooke na ipaliwanag ang lahat ng ito, kung hindi niya gagawin, pakiramdam niya sasabog siya. "Ngayon ang una niyang araw na bumalik na maayos naman at natutuwa akong makita siya, pero nang tiningnan ko siya, bugbog sarado siya, may mga sugat at pasa sa kanyang mukha at braso," sinabi niya, hindi niya alam kung alam na ba nito ang tungkol dito pero kailangan niyang magtanong. "Ganon ba?" tanong niya, tila nagulat at nalungkot, na nagpapakita kay Brooke na wala siyang alam tungkol sa kanyang sinasabi. "Tinanong ko siya kung ano ang nangyari kung saan sinabi niya sa akin na noong nakaraang linggo pa siya sinaktan, pero kilala ko na si Payton ng matagal at hindi ko alam kung bakit, hindi ako naniwala sa kanya," sabi niya na tapat sa kanya, itatanong niya sana kay Payton noong mga oras na iyon pero pareho silang tinawag sa trabaho. "Hindi na si Payton ang dati niyang sarili, sobrang nerbyosa siya at nag-aalala sa lahat. Lalo pa itong lumala nang pumasok sa restawran yung lalaki, nang tiningnan niya ito, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata na sinusubukan niyang itago. Umupo siya sa counter habang nakatingin sa kanya habang nagtatrabaho siya, na sa palagay ko ay hindi siya komportable. Nang umalis siya, pumunta ako at tinanong kung sino ang lalaki, sinabi niya sa akin na isa siya sa mga kaibigan ni Austin bago siya tumalikod pero nang gawin niya ito, tiningnan ko siya sa kanyang mga mata at mukhang takot na takot siya," sabi niya habang naririnig niya ang buntong-hininga sa kabilang linya, mahirap para kay Roman na marinig ito. "Alam kong may mali noong tinatawagan ko siya at si Austin," sabi niya na pinag-iisipan niya ng ilang linggo na ngayon, pero kapag nagtatanong siya, pareho silang nagbibigay sa kanya ng ilang detalyadong dahilan. "Speaking of Austin, ngayon lang niya hindi siya binabantayan simula nang umalis ka. Hinahatid niya siya sa trabaho at sinusundo, pero hindi pa man 'yan, kapag nasa trabaho siya, may madaming missed calls at text messages mula sa kanya, obsessed siya," sigaw niya na sa palagay niya ay kakaiba, sa kanyang palagay ay higit pa sa pagiging magkaibigan nila. "Sa tingin mo ba may posibilidad na si Austin o kahit ang kaibigan niya, ay nananakit kay Payton habang wala ka?" tanong niya kung saan agad nagalit si Roman sa pagkarinig nito, nagtiwala siya kay Austin na aalagaan ang kanyang kasintahan kapag wala siya. "Kilala ko si Austin ng maraming taon at hindi ko kailanman naisip na kaya niyang gumawa ng ganoong bagay, pero trabaho kong alagaan siya at malinaw na hindi ginagawa 'yun habang wala ako. Kailangan kong paikliin ang biyahe ko sa negosyo, sasakay ako sa susunod na eroplano pauwi," sabi ni Roman sa isang diwa na nakikipag-usap sa kanyang sarili, sa kanyang isipan ay nakakuha na siya ng sapat na kumpanya para mamuhunan at ang kaligtasan ng kanyang kasintahan ay mas mahalaga kaysa doon. "Huwag mong sasabihin kay Payton, uuwi ako nang maaga," sinabi niya kay Brooke, hindi niya gusto na malaman ni Austin o ng kaibigan niya bago ito mangyari. "Makakaasa ka na mananatili ito sa atin, gusto ko lang na huminto na kung ano man ang nangyayari kay Payton," sinabi ni Brooke nang tapat, alam niya na sila ni Payton ay hindi nagkakasundo noon, pero hindi nangangahulugan na hindi na siya nagmamalasakit. Nagpasalamat si Roman sa kanya sa pagsabi sa kanya bago ibinaba ang telepono, nagbuntong-hininga siya habang inilalagay ang kanyang telepono sa counter para mag-charge nang may kumatok sa kanyang pintuan. Hindi niya inaasahan ang sinuman pero lumakad siya papunta sa pintuan, nang buksan niya ang pinto, nagulat at natakot siya kung sino ang nakatayo sa kabilang panig. "Narinig ko na may masamang nararamdaman ka sa akin, paano kung mag-usap tayo," ngumisi si Markus bago siya tinulak at isinara ang pintuan sa likod nila.