Kabanata 18

"Ganti?" "Oo, buddy. At sasabihin ko sa'yo, ikaw mismo ang gagawa n'yan." "Ganti?" "Oo. At babawiin mo ang ari-arian mo." "Pero pa'no? Abogado?" Umiling si Tiyo Victor. "Mag-isip ka. Mag-isip at mag-isip. Kung pa'no mo pinirmahan na bibitawan mo ang ari-arian mo, gan'on din ang gagawin mo para makuha mo 'yon. May isang bagay lang akong gagawin para sa'yo." Kinakabahan ako. "At ano 'yon?" "Bibigyan kita ng tahanan. Babayaran ko ang pag-aaral mo. At maniwala ka sa akin, pinakamaganda 'yon. Pero may isang kondisyon." "Ano 'yon?" "Kailangan mong gumawa ng pangalawang birth certificate. Pekeng birth certificate." "Ano?" Nalito ako. "Oo. Hindi mo alam kung ano ang mangyayari sa hinaharap. Gusto mo bang gumanti nang walang panganib?" "Um, oo." "Kung gayon, kailangan mong palitan ang pagkakakilanlan mo, bilang si Sheridan Wesley. Mababawi mo lang 'yon kapag sa'yo na ulit ang yaman ng tatay mo. Na maaari mo lang bawiin sa tamang edad. Handa ka na ba?" "Oo." "Habang lumalaki ka, maiintindihan mo. Sa ngayon, hanapin mo ang bago mong pangalan. Bukas pupunta tayo sa Tennessee." "Tennessee?" "Yup. Mula ro'n papuntang LA." Swerte ba ako o pinagpala? Hindi ko talaga naintindihan ang kalahati ng sinabi ni tiyo Victor, pero hindi na ako nag-abala. Gaya ng sinabi niya, maiintindihan ko habang lumalaki ako. Tumakbo ako papasok sa bahay na 'yon para maging kanlungan. At nagkataon na maliit na bahay bakasyunan 'yon ni Tiyo Victor. Isang lugar kung saan siya nag-i-stay tuwing weekends o ilang araw para takasan ang busy ng mga lungsod. Sobrang saya ko. Gabi na 'yon, nagdasal ako at nagpasalamat sa Diyos sa tulong. Nag-isip ako nang nag-isip ng bagong pangalan hanggang sa ako ay nakatulog. Maaga kinabukasan, umalis kami ni Tiyo Victor sa maliit niyang bahay sa gubat. Wala siyang dalang bagahe dahil plano niya lang gumugol ng weekend. May dala lang siyang backpack. Pagkatapos niyang i-lock ang bahay, humarap siya sa akin. "Dalahin mo 'to sa likod mo," sabi niya, sabay abot ng backpack. Kinuha ko 'yon nang nagtataka. Gusto niyang ipasan ko 'yon gayong ako ang may sugat ang paa at may masamang tuhod? Walang salita, isinabit ko ang bag sa likod ko. Pagkatapos, lumuhod siya na ikinagulat ko. "Sumakay ka sa likod ko. Hindi tayo makakaalis sa gubat na 'to nang mabilis kung lalakad ka nang ganyan ang tuhod mo." Oh. Siguro hindi ko dapat siya hinusgahan nang gan'on kabilis. Sumakay nga ako sa likod niya. Binuhat niya ako habang naglalakad kami sa gubat. "Pa'no tayo makakarating sa Tennessee? Naniniwala akong wala kang dalang kotse," sabi ko nang nagtataka. "May magsasaka akong binabayaran para ihatid ako hanggang Tennessee at pabalik dito tuwing pupunta o babalik ako galing weekend." "Oh. At nasaan siya?" "Naghihintay sa amin sa labas ng gubat." "Okay." Tahimik lang ako hanggang sa sa wakas ay nakalabas na kami ni Tiyo Victor sa gubat. At hindi siya nagkamali, may isang lalaki na mga 50 taong gulang na may cowboy hat, na nakasandal sa kanyang trak. Ibaba ako ni Tiyo Victor at lumapit siya para batiin ang lalaki. "Kumusta ka, G. Thomas? Kumusta na?" Nagkamayan sila. "Maayos naman, mate. Aalis na ba kayo?" tanong niya sa probinsyanong tono ng mga tao mula sa lugar at bayan namin. "Yup. Negosyo." Binuksan ni Tiyo Victor ang pintuan sa likod ng trak at humarap sa akin, "C'mon." Lumapit ako, binati ang lalaki bago sumakay sa backseat. Pagkatapos ay sinarado ni Tiyo Victor ang pinto. "Anak mo ba 'yan?" tanong ng lalaki. "Oo. Mahabang kwento," sagot niya at nagtawanan silang dalawa bago siya sumakay sa harapang upuan. Umupo si G. Thomas sa kanyang sariling upuan at pinaandar ang kotse. Aalis na ako. Papunta ako sa malayo! Malayo kay Gng. Christina. *** Pagkatapos ng tatlong oras na paglalakbay, huminto kami sa bayan ko. Sobrang nami-miss ko 'to. Pumunta kami ni Tiyo Victor sa aming rantso, na ngayon ay kay Gng. Christina, at kinuha ko ang mga papeles at pasaporte ko. Hindi ako naniwalang gagamitin ko pala ang pasaporte na 'yon balang araw. Ginawa 'yon ng tatay ko kamakailan bago siya namatay. Siguro may plano siya na maglakbay kami. Ngayon hindi ko na malalaman. Kinuha ko ang traveling bag ko na puno ng mga damit na iniwan ko bago pumunta sa high Meadows. Nagtipon din ako ng ilang mahahalagang gamit kasama ang mga larawan nina mama at tatay. At doon, nagpatuloy kami sa aming paglalakbay patungong Tennessee. -- Nang makarating kami sa Tennessee, kumuha kami ng kwarto sa motel para magpalipas ng gabi. Binayaran ni Tiyo Victor si G. Thomas. "Salamat, Victor." "Salamat din sa paghatid sa amin dito. Makakauwi ka na." "Okay. Magandang gabi, bata." "Magandang gabi po." 8:00pm pa lang. Habang paalis na sana si G. Thomas, may naalala si Tiyo Victor. "Oh, nakalimutan ko! Pakihatid naman ako sa isang lugar pa." "Um, okay." Humarap siya sa akin. "Manatili ka lang sa kwarto ng motel at kainin mo ang pagkaing binili ko at manood ng TV. Babalik ako. Huwag kang magbubukas para sa kahit sino. Okay?" "Okay." At doon, kinuha niya ang kanyang pitaka at umalis. Umupo ako sa kama para kumain. ** Mga isang oras pagkaraan, bumalik si Tiyo Victor. "Hoy, buddy," ni-lock niya ang pinto sa likod niya. "Hoy. Saan ka nagpunta?" "Oh, hiniling ko kay G. Thomas na ihatid ako sa airport na malapit lang dito para mabayaran ko ang mga tiket sa eroplano." "Mga tiket sa eroplano??" "Yup. Sa wakas, pinayagan ko na si G. Thomas na umuwi." "Bumalik sa Barnville?" "Hahaha, hindi. Dito siya nakatira sa Tennessee." "Oh, okay." "Mas mabuting matulog ka na, bata. Bukas pupunta tayo sa Los Angeles, California." Hindi ako makapaniwala sa aking mga pandinig. Isang maliit na batang probinsyano na gaya ko, pupunta ako sa Los Angeles. Gabi na 'yon, halos hindi ako nakatulog. *** Nagising kami nang maaga kinabukasan. Naligo ako at naglinis nang mabilis pagkatapos ay ginawa rin ni Tiyo Victor ang gayon. Sa alas otso, naghihintay na sa amin si G. Thomas sa harap ng motel. Kinabahan ako at natakot sa parehong oras. Totoo ba 'to? Sumakay kami sa trak at di nagtagal ay umalis na kami. Ilang minuto lang, nasa labas na kami ng Tennessee. Nagmaneho kami nang nagmaneho nang tahimik hanggang sa binasag ni Tiyo Victor ang katahimikan.