Kabanata 7

“Okay, Tatay. Pero pwede ba tayong umalis ngayong weekend? Parang pagkatapos bukas?” “Linggo?” “Oo.” “Okay. Sa tingin ko magandang ideya ‘yun.” *** Dumating na rin ang kinabukasan. Nag-almusal kaming lahat. Tahimik lang ako at iniiwasan si Gng. Christina. Samantala, si Tatay naman, parang walang nangyari. Tumatawa siya kasama si Gng. Christina at G. Kenneth na parang walang problema. Habang kumakain kami at nag-uusap ang mga matatanda, napansin kong nakatingin sa akin si Heather. Tumingin din ako sa kanya. Agad-agad at palihim, kumaway siya ng konti, umaasang kakaway ako pabalik. Kumaway ako pabalik at ngumiti. Namula siya. Hindi dahil pinigilan kami ng nanay niya na maglaro at mag-usap, kaya hindi na kami magkaibigan. Nasa mesa pa rin kami nang tumunog ang cellphone ni G. Kenneth. Nagpaalam siya at pumunta para sagutin ang tawag. Bumalik din siya agad. “Hoy Paul, nasa gubat na ang mga barkada, naghihintay sa atin. Alam mo namang Sabado ng pangangaso, ‘di ba?” “Ay, nakalimutan ko. Maliligo lang ako sandali, okay? Mauna ka na. Susunod ako.” “Okay.” Hinalikan ni G. Kenneth ang asawa niya, at humarap sa amin. “Okay kids, kailangan ko nang umalis. Mag-enjoy kayo ngayon.” “Salamat Tatay (G. Kenneth).” sagot namin. Pagkatapos, umalis siya sa bahay-bukid. Ilang minuto pa, umakyat ang Tatay ko para mag-ayos at nilinis naman ni Gng. Christina ang mesa. Kami namang mga bata, nanood ng TV. ‘Yun lang ang oras na pwede akong malapit kay Heather nang hindi sumisigaw si Gng. Christina. Kaming tatlo ay nakaupo sa sofa. Ako, si Heather at si Sawyer. Medyo natuwa ako na nasa gitna si Heather, ako sa kanan niya at si Sawyer sa kaliwa niya. Nag-play kami ng mga nakakatawang kartun at nanood kami. Habang nanonood kami, palihim kong hinawakan ang kanang kamay ni Heather. Nagkatinginan kami sandali at ngumiti. Hindi napansin ni Sawyer. Seryosong-seryoso siya sa kanyang mga kartun. Ilang minuto pa, nagdesisyon akong tingnan kung tapos na ba si Tatay. Habang umaakyat ako ng hagdan, nakarinig ako ng dalawang tao na nagtatalo sa mahinang boses. Tumigil ako para makinig. Si Tatay at si Gng. Christina. Ang usapan nila ay ganito: “Sabi ko humihingi ako ng tawad, Paul!” reklamo niya sa mahinang boses. “Tawad?? Tawad??” “Oo! Hindi ko sinasadya.” “Anong ibig mong sabihin hindi mo sinasadya. Anong problema mo, Christina? Paano mo lang basta pumasok sa banyo ko nang hindi kumakatok?? Nakita mo akong hubo’t hubad at sinasabi mong hindi mo sinasadya?!” “Huwag kang magalit, Paul. Sige na Paul, aaminin ko na. Ang intensyon ko ay makita ka.” “Oh diyos ko, nakakabaliw ‘to! Tigilan mo na, Christina. Nagmamakaawa ako!” “Paul, hindi kita kayang labanan. Hindi ko kaya! Lalo na ngayon na nakita na kita. Oh Paul, please! Please! Hindi malalaman ni Ken kung makikipagtalik ka sa akin ngayon.” Hindi ko dapat naririnig ‘to. Nagulat ako! Hindi ako makapaniwala. “Christina, kailangan mo ng tulong!” “Oh, tumahimik ka! Isa lang ang kailangan ko at ikaw ‘yun.” “Patawad pero sasabihin ko kay Ken ang tungkol sa iyo.” “Ano??” “Narinig mo ako.” “Paul, huwag.” “Oo, Christina.” “Paul, huwag! Hindi mo gagawin ‘yun! Tigilan mo! Paul!” Narinig ko silang papalapit. Tumakbo ako pabalik sa sala at nagkunwaring nanonood ng TV. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ako okay at medyo nahihilo ako. Pumasok sila sa sala. Nagtungo ang Tatay ko sa pintuan. Si Gng. Christina ay huminto sa gitna, nakatitig sa kanya nang may takot. Ang mga bata ay masyadong nakatutok sa TV para mapansin sila. Binuksan ng Tatay ko ang pintuan para umalis nang magsalita ako. “Tatay, aalis ka na?” Humarap siya at lumapit sa akin. “Oo, anak. Magkita tayo mamaya.” Hinawakan niya ang mukha ko at hinalikan ang noo ko, “Tandaan mo, mahal na mahal kita.” seryoso niyang sinabi. “Mahal din kita, Tatay. Paalam, paalam.” Yinakap niya ako at umalis sa bahay. Si Gng. Christina, na mukhang kinakabahan, ay humarap sa amin “Heather, nasaan si Rob??” tanong niya. “Nasa kamalig, pinapakain ang mga kabayo, mommy.” “Okay.” Pinanood ko siyang tumakbo palabas ng pintuan sa likod, patungo sa kamalig. “Sino si Rob?” tanong ko. “Isa sa mga mga empleyado.” sagot niya. Nakaramdam ako ng ilang pagkabahala. Maayos ang araw. Pagkatapos umalis ni Gng. Christina para hanapin ang isang Rob, bumalik siya ilang minuto pagkatapos, na hindi gaanong natatakot. Nagtaka ako kung bakit. ~ Nanood kami ng TV nang napakatagal habang nagluluto si Gng. Christina. Okay lang sa akin na manood lang ng TV dahil nakakatuwa ang mga kartun at saka, pwede akong tumabi kay Heather. Palihim naming hawak-kamay ang isa’t isa, nang hindi nakikita ni Sawyer o ni Gng. Christina. Bandang alas kwatro ng hapon, pagkatapos naming kumain at bumalik sa aming TV, dumating si G. Kenneth sa aming bahay, ikinagulat namin. Kasama niya ang tatlong lalaki na mga kaibigan niya. Tumingin siya sa akin. “Hoy Sheridan, nasaan ang tatay mo?” tanong niya. Nagulat ako sa tanong. “T– tatay ko?” “Oo.” Nang sandaling iyon, lumabas si Gng. Christina mula sa kusina. “Honey, bumalik ka agad?” tanong niya. Humarap siya sa kanya. “Christina, nasaan si Paul? Hinintay namin siya at nang sinubukan kong tawagan, patay ang telepono niya.” Nalito ako. Nagkagulo ang lahat. “Pero daddy, umalis na siya kaninang umaga.” sabi ni Sawyer. “Oo.” dagdag ni Heather. Kumunot ang noo ni G. Kenneth, naguluhan. “Umalis saan?” tanong niya. “Well, para sumama sa inyo sa pangangaso.” sagot ni Gng. Christina. Tumingin si G. Kenneth sa tatlong lalaki na naguguluhan. “Hindi ko nakita si Paul simula nang umalis ako sa kanya kaninang umaga.” Nagsimula akong makaramdam ng hindi mapakali. “Ano? Sigurado ka?” tanong ni Gng. Christina. “Anong klaseng tanong ‘yan? Sinasabi ko sa iyo hindi ko nakita si Paul.” “Hindi rin namin siya nakita pagbalik namin galing sa gubat.” sabi ng isa sa tatlong lalaki. Nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ko. “Pero siya– dapat sumama siya sa inyo.” nauutal ako sa nangangatog na boses. Tumingin sa akin si G. Kenneth. “Huwag kang mag-alala, Sheridan. Hindi siya nawawala. Malakas ang tatay mo, okay? Baka may iba siyang plano. Hintayin na lang natin hanggang gabi.”