Kabanata 10

Sigurado, 'yung mga kaibigan ni Nadine, baka sinabi rin 'yung mga ganung bagay sa kahit sinong gumawa ng ginawa ni Adele; pero iba sa kanya. Ngayon, binigyan ng pagkakataon si Adele na maging isang 'normal' na dalagita; na tumambay sa sinehan at magkaroon ng mga bagong kaibigan. Imbes, pinili niyang gamitin 'yung pera niya para sa tiket para bumili ng ice cream para sa ilang bata na hindi niya kilala; alam na alam niya na malamang makakatanggap siya ng negatibong kritisismo dahil doon. 'Yung ginawa niya ay tiningnan bilang isang bagay na kakaiba o hangal, imbes na isang sakripisyo sa sarili o ng dalisay na pagkabukas-palad at kabaitan. Habang nag-uumpisa nang umalis sa pila si Nadine, mabilis na nagtanong si Sarah, "Saan ka pupunta?" "Hihintayin ko si Adele." Nagtanong si Janice kay Nadine, "Pero 'yung sine?" "Titingnan ko na lang 'yun sa ibang araw." Naiinis, umismid si Sarah, "Alam ko nang magkakamali ako na isama siya." Si Trish, nahihirapan maniwala sa nangyayari, nagtanong, "Seryoso ka? Hindi ka talaga sasama sa amin?" Tumingin si Nadine kay Adele na tahimik na nakaupo sa bangko mag-isa. "Hindi ko siya kayang iwan dito." Lumakad palayo si Nadine; habang ang kanyang mga kaibigan, na hindi makapaniwala, ay pinanood siyang tumawid sa kalsada. Sobrang balisa na nag-aalala na nasira niya 'yung pagkakataon niyang maging kaibigan ni Nadine; hindi napansin ni Adele na lumapit ito. "Uy." Isang ekspresyon ng labis na pagtataka ang sumakop sa mukha ni Adele habang tumingala siya at nakita si Nadine na nakatayo mismo sa harap niya. "A- akala ko manonood ka ng sine?" "Hindi… Titingnan ko na lang 'yun sa ibang araw. So; habang naghihintay tayo sa pagdating ng nanay ko, gusto mo bang bumili ng ice cream?" Pinanood niya si Adele na tumingin sa lupa at marahang kinagat 'yung ibabang labi niya. "Anong problema, Adele; ayaw mo bang kumain ng ice cream? Pwede tayong kumain na lang ng pizza." Mahinang sumagot si Adele, "Hindi… gusto ko ng ice cream… pero…" Kinagat niya ulit 'yung labi niya. "Pero ano?" "Wala na akong pera." "Ako na. Tara na." Pumunta si Nadine sa tindahan ng ice cream, habang dahan-dahang tumayo si Adele mula sa bangko at naiwan sa likuran; naglalayo ng distansya sa kanila. Karaniwang ginagawa ni Adele ang mapagpasakop na pag-uugali na ito sa karamihan ng mga taong sinusundan niya bilang kanyang paraan ng pagpapakita ng respeto at pagpapanatili ng kanyang sariling paniniwala, ang nakatakdang papel niya bilang isa na hindi karapat-dapat na makasama sa kanila. Nang makarating doon, naghintay si Nadine hanggang sa tumayo sa tabi niya si Adele. "So, ano 'yung gusto mo; vanilla o chocolate?" Mahinang sumagot si Adele, "Gusto ko ng strawberry." "Okay." Humarap si Nadine sa tindero sa bintana, "Dalawang malalaking tasa ng strawberry ice cream, please." Pagkatapos magbayad ni Nadine, umupo sila sa isa sa mga mesa sa labas. Sumabak si Adele sa kanyang ice cream nang may labis na sigasig ng isang batang nanlalaki ang mga mata; naghuhukay ng malalaking bukol ng frozen treat at mabilis na itinutulak ang maraming kutsara pagkatapos ng kutsara sa kanyang bibig nang mabilis hangga't kaya niya; tila para bang nakikipagkarera na matapos bago may dumating at kunin ito. Tumawa si Nadine, "Masarap ba?" Huminto sa paghuhukay si Adele, mabilis na nilunok ang tumpok ng ice cream na nakasiksik sa kanyang bibig at sumagot, "Sobrang sarap. Salamat." "Walang anuman." Habang bumalik sa pagkain si Adele sa parehong paraan; kinalikot ni Nadine 'yung kanyang ice cream ng kaunti bago nagtanong, "Adele… pwede ba akong magtanong sa 'yo?" Huminto si Adele nang sapat para bumulong, "Uh- huh"; pagkatapos ay nagpatuloy sa pagkain. "Kung sapat lang 'yung pera mo para sa tiket mo; bakit ka bumili ng ice cream para sa mga batang 'yun?" Tumigil sa pagkain si Adele, pero nanatili sa pagtitig sa kanyang tasa habang sumasagot, "Kasi alam ko 'yung pakiramdam." "'Yung pakiramdam na ano?" Hindi pa rin nakatingin mula sa tasa, sinabi niya kay Nadine, "Na hindi kayang magkaroon ng isang bagay na gusto mo…" Tumahimik si Adele, habang isang malungkot na ekspresyon ang sumakop sa kanyang mukha. Naramdaman ni Nadine na may sasabihin pa si Adele; kaya nagpasya siyang maghintay hanggang sa matapos siya. Hindi siya naghintay ng matagal bago idinagdag ni Adele… "At na pagtawanan tungkol sa isang bagay na hindi mo matutulungan." Tumahimik ulit siya, nakatingin pa rin sa tasa; pagkatapos ay inamin, "Hindi maganda 'yung pakiramdam. Masakit." Tumingin siya kay Nadine, nagpapakita ng isang malungkot na tingin na nakaukit sa kanyang mukha, pagkatapos ay bumalik at nagsimulang kumain nang dahan-dahan; kulang sa dating sigasig noong una.