Kabanata 42

Medyo naguluhan si Corrine ngayon, sinusubukan niyang maghanap ng paliwanag kung bakit umiiyak si Nadine. "Anong tungkol sa gabi na 'to?" "Dapat ang winter concert ngayon…pero kanselado…nag-boycott yung banda." Umiyak na naman si Nadine. Sabog na si Corrine. "Hindi ko gets, Na…hindi ko alam na malaking bagay pala sayo ang pag-cancel ng winter concert. At least hindi naman worth na iyakan mo 'yon." Pilit na pinigilan ni Nadine ang pag-iyak habang pinupunasan ang kanyang pisngi. "Hindi mo naiintindihan, Cor…nag-boycott sila dahil sa ginawa nina Christy at Frankie kay Adele." "Okay?" "Hindi mo ba nakikita, Cor…nag-boycott sila sa concert para kay Adele. Ginagawa nila 'yon para sa kanya; dahil ikinulong nila siya sa locker." Hindi nagsalita si Corrine; nakatingin lang siya sa kanyang kapatid. Tumulo ang luha sa pisngi ni Nadine habang masayang naglilinaw… "Cor…hindi lang tumigil yung ibang bata sa school na tratuhin ng masama si Adele…pero ngayon nagsisimula na silang gumawa ng laban sa mga nagpapatuloy. Talagang pinagtatanggol nila siya, Cor…pinagtatanggol nila si Adele." Bigla, naintindihan ni Corrine kung ano ang malaking isyu, at napagtanto na hindi umiiyak si Nadine dahil nalulungkot siya; sa halip, luha 'yon ng saya. Si Cheryl nasa kusina nag-iinit ng isa na namang inihandang pagkain na ipinadala ni Estelle para sa kanila. Naghahanda pa siya ng hiwalay na bahagi na angkop kay Nadine; mga pagkain na mas katanggap-tanggap at kaaya-aya para sa kanya na ngayon ay palaging sensitibo at madaling maguluhan ang tiyan. Ito na ang pinakamababa na magagawa niya para sa mga Martin sa panahon ng kaguluhan. Naalala ni Estelle nung namamatay ang kanyang asawa sa cancer, at kung gaano kabigat na mag-alala tungkol sa paghahanda ng pagkain habang sinusubukang harapin ang lahat ng iba pang kasangkot sa pag-aalaga sa kanya. At noong panahong iyon, kailangan lang niyang asikasuhin si Joe at Adele. Nagtatrabaho pa rin si Cheryl, kahit na binawasan sa part-time na oras, habang kinakaharap ang sakit ni Nadine at inaalagaan ang isang pamilya na binubuo ng asawa, dalawang anak na babae…at si Adele; na naging parang isang semi-fixture sa sambahayan ng mga Martin. At ang dagdag na bibig na kakain ay isa pang dahilan kung bakit nararamdaman ni Estelle na obligado na magpadala ng mga pagkain; kahit na walang pakialam sina Cheryl at David sa presensya ni Adele. Sa kabaligtaran, natutuwa sila na nandiyan si Adele; kumukuha ng ginhawa sa katotohanan na nandiyan siya para samahan si Nadine. Malamig na taglamig ngayon, at dahil ang kanyang huminang immune system ay nagpapamalas sa kanya na mas madaling kapitan ng sipon, natagpuan ni Nadine ang kanyang sarili na halos nakakulong sa bahay. Pumupunta pa rin siya sa paaralan sa karamihan ng mga araw kapag kaya niya; pero pagkatapos lang na nababalot ng sapat sa paningin ni Cheryl upang gawin ang paglilibot mula sa bahay, o paaralan, patungo sa isang sasakyan na sapat na mainit. Bukod pa riyan, nasa loob siya sa bahay. Dahil dito, talagang nagpapasalamat si Nadine sa patuloy na pakikisama ni Adele; at lubos na pinahahalagahan ang sakripisyo na ginagawa niya para sa kanya. Ipinapalagay ni Nadine na si Adele, sa pagiging kung sino siya, ay marahil mas gugustuhing gugulin ang kanyang mga araw sa labas sa gubat; kahit na taglamig. At tama siya sa pagpapalagay na iyon. Hindi naman sa ayaw ni Adele na manatili sa loob kasama si Nadine…sasabihin niyang pipiliin niyang makasama ang kanyang matalik na kaibigan kaysa sa isang araw sa labas; sa kabila ng katotohanan na mahal niya ang pakikipag-ugnayan sa Inang Kalikasan…kahit na ang perpektong senaryo para sa kanya ay ang makapaglakad sa labas kasama si Nadine; at paminsan-minsan ay lihim niyang hiniling na sana gumaling na si Nadine sa lalong madaling panahon upang maaari silang gumugol ng kahit isang araw ngayong taglamig sa labas sa gubat. Pinahahalagahan ni Adele ang lahat ng kagandahan na inaalok ng kalikasan; at ang taglamig ay nagbibigay ng isang natatanging uri ng kagandahan para sa kanya na matuklasan. Gustung-gusto niya ang dalisay na setting na kinuha ng gubat pagkatapos na mabihisan ng isang dalisay na puti, mapulbos, malambot na anyo ng kumot ng niyebe. At bagaman karamihan sa mga dahon ay nawala na, kasama ang kanyang napakagandang pangkulay…lalo na ang ipinakita sa panahon ng taglagas…nakikita ni Adele ang kamakailang hubad na kagubatan bilang pagpapakita ng isang kahalili, ngunit napakagandang, visual na panorama. Nakapaloob sa isang manipis na paglayer ng ice sheaths, ang mga puno ay tila nagniningning sa sikat ng araw sa araw. Gayundin, habang ang araw ay sumisikat sa kagubatan, ang mga sinag nito ay lumalabas sa maraming nakabitin na icicles na gumagawa ng isang hindi kapani-paniwalang prism effect; na lumilitaw na parang hindi mabilang na bilang ng maliliit na bahaghari ay masayang sumasayaw sa paligid. Para kay Adele, pinagsasama ng parehong mga pagkakataon ang paglikha ng isang kahanga-hanga, natural na palabas ng ilaw para sa mga mata na masaksihan.