Kabanata 56

“Okay…sige. Salamat.” Hinawakan ni Nadine ang mga kamay ni Adele at tumingin diretso sa mata niya; habang tumutulo ang luha sa kanya. “Ayoko mamatay, Adele. Ayoko.” “Ayoko rin na mamatay ka, Nadine.” “Hindi patas eh. Ang dami ko pang hindi nagagawa…mga gusto ko pang gawin…mga lugar na gusto ko pang puntahan…” Mahinang tumawa si Nadine, “Hindi ko pa nga alam kung ano ang gusto kong maging paglaki ko.” Napahagulgol si Nadine at nagsimulang umiyak. Niyakap ni Adele si Nadine ng mahigpit. Pagkatapos ng ilang minuto ng pag-iyak, pinilit ni Nadine na tumigil sa pag-iyak; tapos dahan-dahang kumalas sa yakap ni Adele. Muli niyang hinawakan ang mga kamay ni Adele at tumingin ulit sa mata niya. “Natatakot ako, Adele. Paano kung ito na yun?” “Anong ibig mong sabihin…hindi ko maintindihan?” “Paano kung ito na lang lahat, Adele? Buhay…paano kung wala nang susunod pagkatapos nating mamatay…tapos na…at wala nang natitira para sa atin. Ilalagay tayo sa lupa…at mabubulok lang tayo. The end. Kadiliman lang…wala. Walang Langit…” Maaring sabihin na si Adele ay pinalaki na, hindi bilang ‘takutin’, kundi bilang Kristiyano na nagmamahal sa Diyos, na regular na nagsisimba, at may matibay na paniniwala at pananampalataya sa Panginoon; si Estelle ang nag-asikaso niyan. Kaya, pagkasabi ni Nadine ng parang mapanlait na remark, hindi mapigilan ni Adele na lumabas sa kanyang karaniwan, magalang na asal at padabog na sumagot… “Huwag mong sabihin yan, Nadine Martin! May Langit!” Pinunasan ni Nadine ang ilang luha na tumutulo sa pisngi niya at suminga. “Paano mo nalaman yun, Adele? Paano mo nalaman na may Langit?” Si Adele, sumasagot nang buong pananalig ng isang bata, buong puso na sinisigurado kay Nadine, “Kasi sabi ni Preacher Redmond may Langit. At hindi niya pwedeng sabihin na may Langit kung wala…kasi isa siyang pari…at ang mga pari hindi dapat nagsisinungaling. Kaya, kung sinabi niyang may Langit, kailangan totoo yun.” Sa pagiging kasama ng ‘bagong Adele’ nitong mga nakaraang buwan…mas palakaibigan at nakakagulat na malakas, personal na suporta para sa kanya…halos nakalimutan ni Nadine ang nakakatuwang, mala-batang inosensya na taglay ni Adele. Pero muli itong nagpakita sa pamamagitan ng tapat, simpleng rason para sa pagkakaroon ng Langit; at hindi mapigilan ni Nadine na matawa. Tapos nag-sink in kay Nadine. Si Adele ay dumaan sa halos lahat ng buhay niya na kinamumuhian ng mga ka-edad niya; inaasar at pinahihirapan. Itinakwil dahil lang nag-iba siya sa iba; pinagtatawanan dahil sa kondisyon na wala siyang kontrol. Pero wala siyang hinanakit sa kahit sino tungkol dito. Pinapanatili niya ang inosensya at katamisan na kakaunti lang ang mayroon; hindi bababa sa karamihan ng nakilala ni Nadine. At nakikita pa rin niya ang mga magagandang bagay sa buhay, at sa mga tao, sa kabila ng pinagdaanan niya. Biglang na-realize ni Nadine na kung si Adele ay maaring sumailalim sa ganitong kalupitan, pero paano pa rin maging ang kahanga-hangang tao na siya…kung gayon…dapat may Diyos…at Langit. Sumuko siya… “Okay, Adele…kung sinabi ni Preacher Redmond na may Langit; dapat may Langit nga.” “Uh-huh. At saka; alam kong may Langit…kasi nandun ang Mama at Lolo Joe ko.” Ngumiti si Nadine. “Oo…nandun nga sila, diba? Tama ka…may Langit…” Umiyak ulit siya. “Pero natatakot pa rin ako, Adele.” Mahal na niyakap ni Adele si Nadine. “Natatakot din ako, Nadine. Pero nakipag-usap ako sa Mama at Lolo Joe ko; at hiniling ko sa kanila na alagaan ka pagpunta mo sa Langit. Kasama mo sila sa Langit, Nadine…kaya huwag kang mag-alala…magiging okay ka.”