76. Tindi ng Sitwasyon

Hindi na niya kaya yung tensyon na katahimikan. Yung sakit ng pagkawala ng asawa niya ay nagkakagulo sa sistema niya, ginagawa siyang desperado. 'Di kaya nalaglag si Klaris sa tubig o kaya naman ay may nagkulong sa kanya sa mga kwarto nila. Kailangan niyang malaman kung ano talaga ang nangyari sa kanya, o mababaliw siya. Umalis siya ng kwarto at hinanap yung kapitan ng barko. "Gusto kong mahanap ang asawa ko. Gusto kong malaman kung may killer bang naglilibot sa barkong ito, o kaya naman ay nalaglag siya sa dagat. Gusto ko ng malinaw na sagot!" galit niyang sigaw. Tahimik sandali ang kapitan, tapos nagsalita, "Ano po ang gusto niyong gawin, ser?" "Gusto kong salakayin ang bawat kwarto sa barkong ito para siguraduhin na walang nagtatago sa asawa ko sa kanyang kwarto. Yun lang ang paraan para makasigurado ako na hindi siya sinamantala at hindi nakulong sa kwarto ng kung sino man at hindi pinayagan na umalis," galit niyang sabi. Nagkamot ng ulo ang kapitan. "Ah, kailangan kong magbabala, ser. Hindi lahat papayag na salakayin ang mga kwarto nila. May mga magagalit kung manghihimasok tayo sa kanilang privacy," pagprotesta niya. "Kung wala silang ginagawa at gustong tumulong sa akin, papayagan nila yung paghahanap. Hindi naman aabutin ng isang oras para hanapin ang bawat kwarto. Gagawin natin ito ng mabilis," giit ni Alfa Kalum. Walang oras para sayangin, bawat minuto mahalaga. "Sige, paano natin gagawin? Gusto mo bang gumawa ako ng team sa bawat deck para salakayin ang bawat kwarto?" tanong ng kapitan. "Hindi. Magtalaga ka lang ng apat na tao para tulungan ako sa paghahanap, para ilang minuto lang. Kailangang masinsinan at mabilis ang proseso ng paghahanap," sabi ni Alfa Kalum, seryoso at awtoridad ang tono. Pumayag din sa huli ang kapitan. "Sige, magboboluntaryo ako na maging isa sa mga miyembro ng team para mapagaan ang loob ng mga bisita. Bigyan mo ako ng sandali para bigyan ng abiso ang lahat. Hindi lang natin basta-basta pwedeng utusan ang lahat na bumalik sa kanilang mga kwarto agad," argumento niya. "Pero ito ang pinakamagandang oras para gawin ito dahil maaga pa at nasa kwarto pa ang mga tao, marahil naghahanda para lumabas at mag-explore sa barko. Kaya ngayon ang perpektong oras. Yung mga ayaw na salakayin ang kanilang kwarto ay may sala. Mas mabuti na pumayag sila sa paghahanap dahil para sa seguridad. Nawawala ang asawa ko. Kailangan nating magmadali!" giit ni Alfa Kalum, nag-aalala at desperado ang mga mata. Nagdadalawang-isip pa rin ang kapitan. "Kung nawala ang asawa mo, tatay mo, nanay mo, anak mo sa isang cruise ship maiintindihan mo kung bakit ako ganito kumilos," dagdag niya, sinasadyang tinutukso ang awa ng kapitan. "Sige, ser. Gawin natin ito sa gusto mo. Bigyan mo ako ng ilang minuto para ipaalam sa lahat na kailangan nilang manatili sa kanilang mga kwarto sandali para sumunod sa paghahanap," sabi ng kapitan habang tumatango, sa wakas nakiramdam sa nagdadalamhati na asawa na nawala ang asawa habang nasa barko na kanyang sinasakyan. "Salamat sa pag-unawa mo, ser," sagot ni Alfa Kalum, malungkot. Mukha siyang kalmado at mahinahon sa labas, pero sa loob niya ay unti-unting nawawala ang kanyang pagpipigil sa sarili. Gusto niyang pagalitan ang kapitan dahil sa kakulangan niya ng inisyatiba, pero alam din niya na hindi siya nasa sarili niyang teritoryo. Hindi nakikinig ang mga tao sa kanyang utos. Huminga siya ng malalim. Hindi na siya mapakali. "Aalis ako sa ilang minuto para ipaalam yung paghahanap," sabi ng kapitan. "Oo, pakiusap at bilisan mo. Salamat," sabi ni Alfa Kalum ng magalang. Agad na umalis ang kapitan sa kanyang opisina para gawin yung anunsyo. Ilang minuto ang lumipas, pumasok sa kwarto yung katulong ni Alfa Kalum na may dalang tray na may kape at croissant. Inilagay niya ito sa mesa sa harap ng nagdadalamhating asawa. "Ser, kumain po muna kayo. Kailangan niyo ng pagkain at sustansya para matulungan kayong makaligtas sa hirap niyo. Pasensya na po sa nangyari sa asawa niyo. Sana po ay mahanap niyo siya agad," sabi niya, puno ng empatiya ang tono. "Salamat sa pakikiramay mo," sabi ni Alfa Kalum, malungkot. "Kung kailangan niyo po ng kahit ano, ser, nasa likod lang ako ng pinto, handang tumulong at umalalay sa inyo. Uminom po muna kayo ng kape bago lumamig," sabi ng katulong, at umalis ng kwarto. Umakyat sa ilong ni Alfa Kalum ang aroma ng kape, nagpapagana ng kanyang gana. Nag-ingay ang kanyang tiyan. Natanto niya na wala pa siyang maayos na tulog, at nagugutom siya. Kinuha niya yung croissant at nagsimulang kumain. Nang natapos niyang sipsipin yung kanyang mainit na kape, bumalik na yung kapitan sa kwarto. "Ser, tapos na po yung anunsyo ko. Nakalap ko na ang apat sa mga tauhan ko para tulungan tayo sa paghahanap. Saan po tayo magsisimula maghanap?" tanong ng kapitan. "Ilan ang presidential suites?" tanong ni Alfa Kalum. "May kabuuan po na 10 presidential suites, ser," sagot ng kapitan. Tumayo si Alfa Kalum. "Magsimula tayo sa presidential suite." "Sige, tara na," sagot ng kapitan. At nagsimula na ang masusing paghahanap sa kinaroroonan ni Klaris. Si Alfa Kalum, kasama ang kapitan at ang kanyang team, ay naghanap sa mga kwarto mula sa itaas hanggang sa ibaba. Walang kwarto ang pinalampas, sinama pa nila ang mga kwarto ng mga tauhan. Sobrang supportive ng mga pasahero at nakatulong na mapabilis ang proseso sa pagbubukas ng kanilang pinto sa kanilang mga kwarto, sa kanilang mga aparador, banyo, shower para mabilis at mahusay na maisagawa ng search team ang kanilang paghahanap. Sa patas na pananaw, lahat ay nakakaintindi at sumusuporta sa paghahanap dahil gusto rin nilang malaman kung ano ang nangyari sa nawawalang asawa. Umabot ng buong araw ang paghahanap at pagod na pagod ang lahat sa search team ni Alfa Kalum. Sa kasamaang palad, natapos sa wala ang kanilang paghahanap. Hindi nila nakita si Klaris sa barko. "Ang search party na inorganisa ng aking katulong sa maliit na bangka para hanapin ang asawa mo sa dagat ay bumalik na, at ikinalulungkot kong sabihin na hindi nila nakita ang asawa mo sa karagatan. Pasensya na po," nagpapaliwanag na sabi ng kapitan. gumuho ang mundo ni Alfa Kalum. Sa kaibuturan ng kanyang puso ay nagdurugo siya sa kawalan ng pag-asa at paghihirap. Lahat ng pagsisikap na hanapin si Klaris ay natapos sa negatibong resulta. Oras na para magpahinga ang mga tauhan matapos ang nakakapagod na paghahanap. "Salamat, guys, sa pagtulong sa akin sa paghahanap. Ngayon ay maaari ko nang tapusin na ang asawa ko ay aksidenteng nalaglag sa dagat o sadyang itinapon siya ng kung sino man sa dagat. Yun lang ang konklusyon na naiisip ko ngayon," sabi niya sa malungkot na tono. "Labis akong nalulungkot sa iyong pagkawala," sabi ng kapitan ng nagdadalamhati, bumuntonghininga ng malalim. Ang trahedya ay tumimbang nang husto sa kanyang mga balikat. Labis siyang nag-aalala na ang ganitong masakit at nagbabagong-buhay na trahedya ay nangyari sa mag-asawa, na tanging ninais lamang na ipagdiwang ang kanilang anibersaryo ng kasal. Naramdaman niyang nayanig siya ng trahedya. Kung sana hindi nag-malfunction ang CCTV camera sa lugar na iyon, mayroon na sana silang malinaw na sagot sa ngayon. Kailangan niyang pagalitan ang opisyal na nangangalaga sa mga CCTV camera at tiyakin na lahat ng camera sa loob ng barko ay gumagana nang maayos, simula ngayon at patuloy. "Salamat sa tulong mo, Kapitan. Pinahahalagahan ko ito nang labis," sabi ni Alfa Kalum, nakaramdam ng pagkadismaya sa negatibong resulta ng kanilang paghahanap. Tumango ang kapitan ng malungkot. "Natutuwa kaming makatulong sa inyo. Labis kaming nalulungkot sa inyong pagkawala," sabi niya, puno ng pakikiramay ang kanyang tono. Umalis si Alfa Kalum sa opisina ng kapitan na mabigat ang puso. Nagpatuloy siya sa suite at humiga sa kama sa posisyon ng fetal. Isang pag-agos ng luha ang umusbong mula sa kanyang mga mata at malayang dumaloy sa kanyang mga pisngi. Galit siya sa sarili niya. Hindi niya nagawang protektahan at panatilihing ligtas ang kanyang asawa. Anong uri siya ng asawa? Isa siyang walang kwentang asawa! Pinalo niya ng kanyang kamao ang kama nang ilang beses. Galit at miserable ang kanyang naramdaman, ngunit kalaunan ay natanto niya na kahit nagawa niyang sirain ang buong kwarto, nawawala pa rin si Klaris, at wala siyang ideya kung saan siya mahahanap. \ Baka nangyari na ang pinakamasamang bagay. Baka patay na siya ngayon, nalunod sa tubig at kinain ng pating katulad ng mga nawawalang tao na tumalon sa tubig noong bakasyon nila sa cruise ship at hindi na muling lumitaw. Napaka-perpekto ng buhay niya kay Klaris... Hindi niya inasahan na mangyayari ang ganitong trahedya sa gitna ng kanilang pagdiriwang ng anibersaryo ng kasal. Ang buong insidente na ito ay parang isang bangungot na nagaganap sa isang panaginip. Desperado siyang umaasa na ang lahat ng ito ay bahagi lamang ng isang panaginip, at magigising siya sa susunod na araw upang makita ang kanyang asawa na nakahiga sa kanyang tabi sa kama, buhay at maayos. Ngunit ang katotohanan ay masakit. Nawala si Klaris nang walang bakas at maaaring hindi na muli pang babalik sa kanyang tabi nang buhay. Lumipas ang mga oras na nagdurusa. Malapot na katahimikan ang bumalot sa kwarto. Hindi na siya pwedeng manatili pa sa barkong ito. Ang lugar na ito ay nagpapaalala sa kanya ng trahedya. Kailangan niyang umuwi upang ipaalam sa lahat ang tungkol sa nangyari sa kanyang asawa. Niligpit niya ang kanyang mga gamit at nang dumaong ang barko sa kanilang susunod na destinasyon, agad siyang umalis sa barko, nag-check in sa pinakamalapit na motel, at mula roon ay nag-teleporta nang diretso sa bukid ni Lolo Eliezer para ipaalam sa kanya ang masamang balita tungkol sa pagkawala ni Klaris.