Kabanata 15

'Nay, aalis na ako!' anunsyo ko tapos biglang lumabas siya galing kusina na parang kidlat, nakasimangot. May hawak siyang tela, pinupunasan yung cream sa kamay niya. 'Aalis na?' Tumango ako tapos nilapitan siya na nakasabit sa balikat ko yung bag ko. 'Sorry pero dalawang linggo na lang ako pwedeng mag-training, feeling ko hindi sapat kaya bawat segundo mahalaga. Salamat sa pagpapahintulot na magpalipas ako ng gabi.' Hinalikan ko siya sa pisngi tapos niyakap. 'Hindi man lang cookies?' Nag-alinlangan ako pero umiling ako. Alam nung mapanlinlang na babae na yun ang kahinaan ko. Dammit. 'Sige na nga, mag-iingat ka ha. Gamit mo yung bisikleta, diba?' Tumango ulit ako bago siya yakapin at buksan yung pinto. 'Kita tayo, 'Nay!' sigaw ko tapos sinarado yung pinto. Tumakbo ako papunta sa maliit na garahe sa tabi ng bahay at kinuha yung bisikleta na ginagamit ko kapag bumibisita ako. Hindi pa nga ako gaanong nakakatapak nung huli kong sakay dito kaya sakto na ngayon sa height ko. sinabit ko yung isa pang strap ng bag ko sa kaliwang balikat ko tapos sumakay na ako sa bisikleta. Sumakay ako sa maliit na daan na papunta sa lugar kung saan nagkakatipon yung mga puno. Yung bahay na hinahanap ko ay nasa paanan ng burol sa malapit, supposedly napapalibutan ng mga puno. Isinasama ako ni Bryant doon minsan kapag bumibisita kami kay lola. Pinakita niya sa akin kung paano niya tinutunton yung daan papunta at pauwi sa bahay at kahit 3 years na ang nakalipas nung huli kaming pumunta, medyo naaalala ko pa yung mga direksyon niya. Sa wakas, pagkatapos ng isang oras na paghahanap at pagbibisikleta sa paligid, nakarating ako sa isang pamilyar na kalsada na may maliit na hugis-parihaba na kahoy na karatula na nakausli sa lupa sa gitna nito. Mayroong asul na arrow na iginuhit dito. Alam kong malapit na ako nun, ang kailangan ko lang gawin ay sundan yung daan sa kabaliktaran ng direksyon ng arrow. Hindi naman tanga yung ex-teacher ng kapatid ko. Alam niya kung paano manipulahin ang mga bagay-bagay para manatiling ligtas na nakatago sa mga gubat na ito. Isa siyang master sa pagtuturo ng kanyang itinuturo at Diyos na lang ang nakakaalam kung ilang tao ang pwedeng manghabol sa kanya dahil doon. At least yun yung sinabi sa akin ni Bryant. Inapakan ko yung pedal at nagsimulang magbisikleta sa kanan ko kung saan medyo pataas yung daan, bago ito nag-umpisang pababa. Sa malayo, nakakita ako ng isang maliit na cabin sa gitna ng parang damuhan. Napapalibutan ito ng matatangkad na puno. Yung mga dahon ay nagsisilbing canopy na nagtatago ng mga parte ng lupa mula sa sikat ng araw. Maingat akong bumaba kung saan yung cabin. Pagkarating ko sa isang malaking puno, sinipa ko yung stand ng bisikleta at bumaba na ako. Naglakad ako papunta sa pinto ng cabin, akmang kakatok, nang may boses na nanggaling sa likod ko. 'Tumigil ka diyan!' sigaw nung boses mula sa malapit. Paos pero matigas na katulad ng dati. Napatigil ako sa paglakad at ibinalik ko yung paa ko sa kinalalagyan nito. 'Sino ka?' sabi niya ng malakas. Lumabg ako ng dahan-dahan, nakataas ang mga kamay sa magkabilang gilid ng ulo ko. Isang matandang lalaki na mukhang nasa huli na 50's ang nakatayo sa harap ko na may dalang timba na parang puno ng tubig sa kanyang kamay. Siguradong may pinagkukunan siya ng tubig sa malapit. Naka-grey siya, kupas at gupit-gupit na kamiseta kasama ang isang pares ng pantalon. Mayroon siyang balbas na umabot sa itaas lang ng kanyang kwelyo at nagkakakulay-abo na buhok na nakatali sa isang bun. Basang-basa siya ng pawis, lumulutang yung mga litid sa kanyang braso at nakikita yung mga ugat niya. Nagpalipat-lipat siya ng kanyang mga paa, bitbit pa rin yung timba. Isa siyang master sa martial arts, anumang bagay ay sandata sa kanya at sigurado ako na kung dumating sa ganun, hindi siya mag-aatubiling ihagis yung timba at yung laman nito sa ulo ng kalaban. 'Hinahanap po kita, G. Huang. Nĭ jì de wŏ ma (Naaalala mo ba ako)?'