Kabanata 29

Ang goal ko ngayon ay habulin 'yung training na na-postpone namin dahil sa pagbisita ni G. Klovski. Akala ni G. Huang, maganda daw 'tong pang-distract sa'kin kasi nga daw sobrang lungkot ko at ito 'yung sabi niya, 'walang mas nakakabuti sa mood mo kaysa sa paghahalaman.' Kung ano man 'yung ibig sabihin nun, sigurado ako na kaya nitong ilayo 'yung isip ko sa realidad kahit sandali lang. Mukhang hindi naman masama 'yung paghahalaman. 'Yung nakakainis lang, narealize ko agad na wala pala siyang garden. Hindi na ako nag-abalang magtanong pa sa kanya, alam ko naman na may plano 'yun. Kaya sumunod na lang ako sa kanya papasok sa grupo ng mga puno na nakatayo nang matangkad, 'yung mga sanga nila abot langit para makagawa ng mataas na canopy sa taas ng mga ulo namin. May mga puno na may mga nahulog na prutas sa ilalim nila, 'yung iba mukhang hinog na, 'yung iba mukhang bulok na. 'Yung ugat ng mga puno gumagapang palabas mula sa ilalim, sa ilalim ng lupa ng gubat. Pinapakita niya 'yung presensya niya sa pag-umbok palabas ng lupa sa ilang lugar, na nagiging dahilan para hindi pantay 'yung lupa at napipilitan kaming mag-ingat ni G. Huang sa paghakbang para hindi kami matapilok. Hindi naman kalayuan pero 'yung supposed na 'garden' malayo-layo sa cabin. Parang pakiramdam ko gusto ni G. Huang na dumaan sa mga hindi naman kailangang lakbay sa loob ng gubat. Nung nakarating na kami sa bukana, diretso agad kami sa trabaho. Nagsimulang gumuhit si G. Huang ng mga sketch kung paano niya gusto 'yung garden sa lupa na may buhangin gamit 'yung patpat na pinulot niya. Nagsimula na rin akong magtrabaho agad pagkatapos nun; inayos 'yung posisyon ng mga paso at kung saan sila nakatayo. Iisipin mo na 'yung pag-aayos ng garden aabutin lang ako ng maximum na isang oras pero ginugol ko 'yung natitirang oras ng araw para tapusin dahil sa dalawang pangunahing dahilan. 1) Sobrang laki ng garden. 2) Napaka-indecisive ni G. Huang. Isang minuto gusto niya 'yung rosas sa gitna ng field, tapos gusto niya sa kanan niya. Hindi nagtagal, lumubog na 'yung araw at nagpakita na 'yung mga bituin. Nung oras na lang na 'yun niya ako pinayagan magpahinga at ano sa tingin mo? 'Yung garden mukhang hindi man lang nagalaw. Binigyan ko si G. Huang ng maliit na 'what the fuck' na tingin. Nangangawit na 'yung likod ko sa lahat ng paghihirap na pinagawa niya sa'kin. Ginugol ko 'yung buong araw sa pagbubuhat ng mga paso at paglipat ng mga 'yun mula sa isang dulo ng field papunta sa kabila, tapos ibabalik ko lang din kung saan sila nakalagay bago ko pa man hawakan 'yung kahit ano sa garden. Brilliant. Napagdesisyunan ko na lang na maglakad-lakad sandali at nakita ko 'yung sarili ko na nagde-daydream habang hinahangaan 'yung kalikasan sa paligid ko. Ayoko ng mga ganitong oras, 'yung mga iniisip ko gumagala mag-isa kasi nag-iisip ako tungkol sa mga kaibigan at kung gaano karami na 'yung nawala sa'kin. Nagsisimula akong magtanong kung may katapusan ba 'yung sunod-sunod na pagtataksil na nararanasan ko. Habang bumabalik ako sa pag-aayos ng mga flower pots, nalulunod pa rin sa sarili kong mga iniisip, hindi ko namamalayan na tumigil ako sa ginagawa ko. Inabot ako ng ilang segundo para marealize na nakaupo ako sa lupa na may mga lumuluhang mata. Pumunta sa'kin si G. Huang at sinubukang patayuin ulit ako. 'Tara na, Xiăo Fú. Kaya mo 'to.' Umiling ako nang mahina. Pagod na pagod ako; sobrang pagod. Mental na drained ako sa lahat ng mga nangyari. 'Yung pagkadismaya nag-build up sa'kin at nag-develop ng reverse psychology na 'yung mga taong akala kong kaibigan, baka 'yung mga taong may misyon na pahirapan ako sa pinakamasamang paraan na posible. Naramdaman ko 'yung panic na nag-build up sa'kin; 'yung anxiety ng hindi na naman pagtitiwala at 'yung pagkabahala sa pag-iisip na wala na akong mapagkakatiwalaan. Lumubog 'yung baga ko at nagsimula akong mag-hyperventilate habang nagsimulang tumulo 'yung mga luha. Narinig kong may nagsabi sa'kin na imulat 'yung mga mata ko at huminga. Pero ayaw ko. Dito sa panic bubble ko, naramdaman ko 'yung kakaibang pakiramdam ng katahimikan na hindi ko pa nararamdaman dati. Naintindihan ko na nun, kung ano 'yung gusto nila sa'kin. Gusto nilang basagin ako sa pinakamasamang paraan na posible; pagtatanim ng bagong set ng takot na sobrang laki na hindi ko na gugustuhing imulat pa 'yung mga mata ko sa takot na makakita ng iba pa na baka umalis din balang araw; sa takot na magmalasakit sa susunod na tao para lang madurog ulit kapag sinaktan din nila ako. Kung ang gusto lang talaga nila ay basagin ako, nagtagumpay sila nung araw na kinuha nila 'yung nag-iisa kong kapatid palayo sa'kin. 'Yung Bryant ko. 'Yung kalasag ko, 'yung bato ko, at 'yung buong mundo ko at kinuha nila siya sa'kin. Inalis siya sa buhay ko sa mabilisang pagtapak sa gas pedal at sa matigas na hawak sa manibela. Kinuha nila siya sa'kin at hindi pa rin sapat sa kanila. Hindi pa sila kuntento kaya sinimulan nilang kunin 'yung mga kaibigan ko at sinimulang pagdudahan 'yung katinuan ko. Nagdesisyon akong mag-curl up sa sarili ko, kumuha ng maliit na oras na 'yun para sa sarili ko nang nag-iisa at hindi para sa ibang tao. Humiga ako sa lupa, 'yung pisngi ko nakadikit sa mainit na damo, 'yung tuhod ko nakatiklop sa dibdib ko at 'yung mga mata ko nakapikit pa rin. Ano 'yung nagbigay ng ganitong kalupitan? Kasakiman? Galit? Pagkasira? Maging katulad ba nila ako kung tatamaan ko 'yung isang punto sa buhay ko kung saan magiging desperado ako para mawala lahat ng sakit na 'to? Magiging isa ba ako sa kanila kung magdesisyon ako na hindi ko kayang harapin 'yung takot na ma-misplace 'yung tiwala ko sa isang tao? Ako na ba ang susunod na sisira sa buhay ng iba? Magiging ganun na ba ako kapag hinayaan kong lamunin ako ng kapaitan? 'Yun na ba 'yung kahihinatnan ko? Isang taong napaka-makasarili, gusto nilang maramdaman ng iba 'yung sakit na pinagdaanan nila. 'Yun ba 'yung nagtulak kay Dom? 'Yung sakit? Ganito ba 'yung iniisip niya? Sa tingin ko ganito rin 'yung iniisip ng lalaki na nagbanta sa'kin na sumali ulit sa kompetisyon. Binasag ko 'yung binti at pag-iisip ng kapatid niya. Inalis ko 'yung kaligayahan ng kapatid niya at sa paggawa nun, malamang kinuha ko na rin 'yung kanya. 'Yung banta na 'yun ay aksyon na ginawa dahil sa tunay na sakit at pagkasira. May nagawa na ba ako na ganun kay Dom? Isang bagay na nakakasira ng puso na nagawa niyang sumuko sa sakit at malunod dito. Kung may isang bagay akong pwedeng hingian ng sorry sa kanya, 'yun ay 'yung sakit na 'yun. Kasi hindi ko 'to hihilingin sa kahit kanino; kahit sa pumatay kay Bryant.