Kabanata 25

Kailangan kong aminin na si Levy, hindi siya basta-basta. Isa siya sa mga pinakamagaling na fighter na kilala ko pero kung tingin ni G. Huang handa na ako, kailangan kong magtiwala sa kanya. Alam kong malayo pa ang training ko pero who knows, baka may magandang maidulot 'to sa akin. Matuto sa mga pagkakamali ko, kumbaga. Kaso, kung magka-injury ako bago ang mga kompetisyon, hindi ako makakalamang kasi kailangan kong magtrabaho pataas para makaharap 'yung lalaking sinugatan ko 'yung kapatid. Nakakaramdam talaga ako ng awa para sa kanya. Nang maisip ko siya, napaisip ako kung anong mangyayari kung agad ko siyang hinanap at humingi ng tawad noon. Magiging ganito pa rin ba ang lahat? Tatakutin pa rin ba ako ng sikopat na 'yon? Siguro, bitch ako sa paningin niya pero naiisip ko kung gaano kahirap ang pinagdadaanan niya. Pagkakita ko sa kanya kasama 'yung mga bata nung isang araw, hindi ako sigurado na masama siyang tao. At least hindi siya kasing sama ni Dom. Ayaw ni Dom ng mga bata kahit noong bata pa kami. Dapat nakita ko na 'yung mga senyales. Walang nagawa 'yung sariwang hangin para mapakalma ang nerbiyos ko. Yung pag-iisip na dalawang suspek na pwedeng nagdulot ng head injury kay Adam ay nagpagulo sa akin. Hindi pa rin ako kumbinsido na aksidente lang. Ibig kong sabihin, pagkatapos ng nangyari sa kapatid ko? Sinong nagsabi na hindi sinubukan ni Dom 'yung parehong trick ulit? Sigurado ako na siya 'yung nag-brainwash kay Adam. At 'yung psycho brother dude? Tinakot niya ako bago pa nagka-aksidente si Adam. Hindi pwedeng nagkataon lang 'yun. Siguro, may magandang maidudulot kung magagalit ako. Masarap ilabas 'yung galit sa isang laban. Matagal na rin. Alam ko 'yung kasabihang huwag makipaglaban kung hindi malinaw ang ulo pero honestly? Kailangan ko ng dagdag lakas ngayon. Lalaban ako sa isang kaibigan at kailangan ko ng pagiging walang pakialam sa sistema ko sa ngayon. Pwede kong isipin ang mga kahihinatnan pagkatapos kong manalo. Araw na ng tanghali at totoo sa kanyang salita, bumalik si Klovski sa cabin, pagkatapos kong matapos ang warm up ko. Si Levy ay nakasunod sa kanya na nakasimangot. Alam kong may hindi gusto sa ganitong arrangement gaya ng akin. Nakakainis pero hindi ako pwedeng tumanggi. Kailangan kong gawin ito para kay G. Huang at pagkatapos ng lahat ng ginawa niya para sa akin, ito na lang ang kaya kong gawin. Oy, maging tapat ka sa sarili mo, gusto mo naman talaga subukan lumaban kay Levy. Naalala mo 'yung oras na sumali siya sa mga nagtatawanan nung nag-away ka dahil sinusubukan mong labanan 'yung sexist na gagong 'yon? Okay, kailangan kong aminin na may karapatan siyang tumawa. Kung hindi ako 'yung nakikitungo sa sexist na anak ng chimp, tatawa rin ako. Pero sa ngayon, sinusubukan lang ng konsensya ko na balikan lahat ng nakakainis na alaala ko kay Levy bilang isang kumpletong gago. Sana makatulong ito na maalis ang pag-aalinlangan ko sa pakikipaglaban sa kanya. 'Magsisimula na ba tayo o ano?" sigaw ni Klovski habang ako ay tumutuwid. Papasok na sana ako sa cabin para kunin si G. Huang pero naunahan niya ako sa paglabas sa maliit na lodge. 'Patience is a virtue, Klovski. Mabuti kung maalala mo 'yan." Gusto kong tumawa sa kung gaano katunog si G. Huang na parang mga Asian Kung Fu master pero kinagat ko na lang ang labi ko. Pero walang makapigil sa dulo ng labi ko na tumaas. Tumingin ako sa kanila para hindi nila ako makita na tumatawa nang walang tunog bago ko ibalik ang walang emosyon na mukha. Alam kong mukha akong kakatwa sa kahit sino na nakakita sa ginawa ko pero wala akong magawa. Sa dugo ko na ang pagiging kakaiba at quirky. Kung sana lang may mas magandang timing ako, mas maganda sana. 'Tama na, tapusin na natin 'to." sigaw ni Klovski nang galit. Dude, chill. Tayo-tayo lang naman dito, hindi isang putanginang hukbo. Hakuna yo tatas, bitch. Yung pag-iisip na sabihin 'yun kay Klovski ay nagdulot ng isa pang tawa na nabuo sa lalamunan ko at sa pagkakataong ito, parang napansin ni Levy nang itaas niya ang kilay sa pagtataka. Hindi pwedeng malaman ng kahit sino kung ano ang sinasabi ng konsensya ko o baka mapunta ako sa mental institution. Hindi naman 'yon magiging maganda kung isasaalang-alang ang lahat ng nangyayari, 'di ba? Maya-maya, kami ni Levy ay nagkaharap, mukha siyang kinakabahan at nag-aalala rin na magsimula ng laban pero nang lumayo si Klovski at nag-sign na simulan na namin ang laban, tumingin ako diretso sa mga mata ni Levy. Hinanap ko ang mga mata niya habang ang mga tanong na nagpapuyat sa akin kagabi ay bumalik sa akin. Hindi ko na ginulo si G. Huang tungkol kay Levy dahil kung isa talaga siyang spy na ipinadala ng gang ni Quentin, walang ibang makakaalam kundi ang mga tao mula sa gang niya. Naging hindi ako mapalagay sa pagtagal ko sa pagtitig sa kanyang mga mata. Siguro, kabaliwan ko lang ang nagsasalita pero bigla kong naramdaman na may hindi mababasa sa kanyang mga mata. Para bang may isang bagay na laging nandiyan pero hindi ko napansin dati. Pwede bang spy talaga si Levy? Inalis ko ang katawa-tawang pag-iisip nang makita ko ang pamilyar na kalokohan sa kanyang mga mata. Si Lev ito ang pinag-uusapan natin. Ang malaking doofus ay hindi sapat na matalino para maging spy. 'Handa ka na ba?" tanong niya sa mahinang boses, malamang na sinusubukan na huwag sisigawan ng kanyang coach o kung ano. Nagkibit balikat ako, naghahanda sa paglaban. 'Handa ako kung handa ka na." Ngumisi si Levy at itinaas ang kilay niya sa akin. 'Walang samaan ng loob dito, ah?" 'Oh, balak kong bilangin ang bawat suntok at magagalit sa bawat pasa.' Isang ngisi ang lumitaw sa aking bibig habang tinapos ko ang aking pangungusap at yumukod para tapakan ang mga binti niya sa ilalim. Tumalon siya, umiwas sa aking pag-indayog na binti, at umiling. Humakbang siya paatras at nagsimulang umikot sa akin. 'Tiyak na magiging interesante ito.' naisip ko sa sarili ko habang ang kanyang mukha ay naging walang emosyon gaya ng pagkawala ng lahat ng bakas ng katatawanan sa akin. Oh, on na.