Kabanata 69

‘Grabe, gulo na 'to!' yun lang ang naiisip ko habang naglalakad nang mabilis papunta sa koridor kung saan yung ring. Ang dami kong nararamdamang galit sa loob ko at gusto nang lumabas. Alam kong maraming tao ang nagsasabi na hindi magandang lumaban kapag galit ka pero hindi naman ako nag-iisip nang matino. Hindi rin ako aasang lalabas ako dito nang walang galos. Sabi nila, nagiging manhid daw ang pokus mo kapag galit ka. Bumababa rin ang kakayahan mong mahulaan ang susunod na galaw ng kalaban mo kapag galit ka. Siguro, ang tanga ko pa rin na pumasok sa ring, punong-puno ng galit, alam ko pa naman 'to. Pero, ulit, hindi ako nag-iisip nang matino noong gabing iyon. Nilalagay ko sa panganib ang lahat, nilalagay ko sa panganib ang kaligtasan ng pamilya ko at mga kaibigan ko, at para saan? Para sa lalaking iniwan ako dahil sa traydor na dalawahang-mukha, na kasabwat pa sa pagpatay sa kapatid ko. Well, pakyu ka, Adam. Kakarating ko lang sa ibaba ng mga hagdan na papunta sa ring nang tinawag ang pangalan ko. Pinilit kong huwag tumapak nang malakas gaya ng bata na nagtatantrums habang umaakyat sa mga hagdan papunta sa ring. Kahit na ayaw na ayaw ko, namimiss ko si Levy. Isa siyang hinayupak pero ang kaibigan na ipinakita niya noong nagtatago siya ay mabuti. Nandoon siya para i-cheer ako sa bawat laban at kinakampihan niya ako. Well, sa tingin ko, kinakampihan niya ako. Inalis ko ang tingin ko sa bakanteng sulok ng ring at naramdaman ko na bumabalik ang galit na may bagong lakas. Nang makita ko kung sino ang nakatayo sa harapan ko. Kausap mo ang demonyo, lilitaw siya. Ngumisi si Levy habang binigyan niya ako ng maliit na kaway. Naramdaman kong kumulo na naman ang dugo ko sa pagkakita sa kanya. Ang kapal ng mukha ng hinayupak na 'to. Kumikilos pa rin siya na parang walang nangyari sa amin; parang hindi niya ako tinraydor. Nagsimula na ang laban, nagdesisyon ako na gamitin ang pagkakataon na 'to para ilabas ang galit ko. Sumigaw ako habang tumatakbo papunta kay Levy, nakahanda ang braso ko para ilabas ang unang suntok. Pagkatapos ng limang minuto ng laban, natauhan din ako, napagtanto ko na sobra akong nagkamali sa pagtantiya sa lalaking nakatayo sa harapan ko. Ang galit ko ay nawala hindi nagtagal pagkatapos ng laban, nabura ng sakit mula sa mga suntok na natanggap ko. Hindi na kailangan ng mahabang panahon para makatama sa akin dahil lumaban ako na parang lumalaban ako sa manekin na hindi gumagalaw. Ang depensa ko ay konti o wala at umaasa lang ako sa mga atake ko. Hindi ko na kaya. Sumubsob ako pabalik sa sulok ko at sinubukan na huminga nang tama ulit. Ang bawat paghinga ko ay masakit at ang tumitibok na puso ko ay hindi nagpapadali sa sakit. Sumasakit ang ulo ko at hindi ako sigurado kung ang likido na tumutulo sa sentido ko ay pawis o dugo. Hindi ako nakapag-focus, isang boses ang sumigaw sa pangalan ko na nagmumula sa ingay ng mga tao. Itinaas ko ang baba ko para makita kung sino ang nakakaabala sa pag-iisip ko na puro sakit at nakita ko si Preston na nakatayo doon kasama si Maddison, nakakapit sa kanya. Sasabihin ko sana kung gaano ako nagulat kung hindi lang dahil sa sakit na nagpapahina sa katawan ko. May matigas na ekspresyon sa mukha si Preston na kabaligtaran sa pag-aalala ni Maddison. Inakala ko na nasaksihan nila ang unang minuto ng laban dahil ang pagkadismaya ni Preston ay kitang-kita sa kanyang nakakunot na mga mata. 'Anong nangyari? Anong ginagawa mo? Grabe, Case, ang gulo ng laban na 'yon at sigurado ako na hindi ka nakarating sa punto na 'to ng kompetisyon na nakikipaglaban nang ganyan. Patay ka na sana ilang taon na kung lumaban ka nang ganyan. Ayusin mo ang sarili mo. Mamamatay ka kapag bumalik ka diyan kung hindi mo sisimulang ayusin ang sarili mo. Kaya, simulan mong ayusin ang sarili mo.' Halos nakapikit ang mga mata ko sa kanilang namamaga, pero binuksan ko ang mga ito nang malawak hangga't kaya ko nang lumubog ang sinabi niya. Umalingawngaw ang boses ni Preston sa isipan ko. Tama siya. Anong ginagawa ko? Kinuyom ko ang panga ko, hindi pinapansin ang pananakit na dulot nito sa akin. Ang sakit ay magpapanatili sa akin na gising. May ibang buhay ang nakataya, kailangan kong tumigil sa pagkilos na parang asong sinipa at simulan ang pag-iisip tungkol sa ibang tao bukod kay Adam na masasaktan kung hindi ako mananalo sa laban na 'to at sa susunod. Malapit na ako, hindi ako pwedeng mabigo ngayon. Nagpadala ako ng tahimik na panalangin sa Diyos. Sa kasalukuyan kong kalagayan, maaari lang akong umasa sa pananampalataya ko sa mga himala ng Diyos para manalo sa laban na 'to. Alam kong ginawa ko ito sa sarili ko pero tulungan mo ako, Diyos. Hindi ko ito kayang gawin nang mag-isa. Hindi ito posible sa tao. Bahagyang umikot ang ulo ko na naging dahilan para ako ay matapilok ng kaunti bago ako tumayo. Sinubukan kong palakasin ang sarili ko sa aking kalooban at hindi pinansin kung gaano ako kahina. Kailangan kong manalo. Kailangan ko. Sumulyap ako kay Preston, hawak si Maddison sa kanyang tabi. Nakakunot ang kanyang mga labi, nagpadala sa akin ng malakas na tango. Tila determinado siya na kaya kong manalo, pero hindi masyadong nagtagumpay si Maddison sa pagtatago ng kanyang pagdududa. Pinanood niya ako na may takot para sa kaligtasan ko sa kanyang mga mata at ang kanyang kamao ay nakakapit sa laylayan ng damit ni Preston. Tumango ako kay Preston, nagpadala ng milyong panalangin sa Diyos para tulungan akong manalo sa laban na 'to. Kahit papaano. Tumingin ako kay Levy na tila natutuwa. May sugat siya sa labi pero iyon lang ang pinsala na nakita ko sa kanyang mukha. ‘Kaya mo 'to. Kakampi mo ang Diyos. Mananalo ka.' Pinakasisiguro ko sa sarili ko. Ang kinakapitan ko na lang sa puntong iyon ay ang pananampalataya na natitira sa akin. Inilabas ko ang lahat ng lakas ko sa paniniwala na may darating na backup. Sapat na ang pakiramdam ng naaaliw, gumawa si Levy ng unang jab na mabilis kong iniiwasan. Parang ang mga instinct ko ay nag-umpisa nang magtrabaho habang ako ay yumuko sa ilalim ng kanyang kamao at tumama ako sa kanya. Ang susunod na suntok ay blur na hindi ko man lang nagawang iproseso. Ang susunod na alam ko, nagbigay ako ng sipa sa gitna ng katawan ng kalaban ko pagkatapos gumawa ng uppercut. Ang lakas ay nagpadala sa kanya na nakahandusay sa sahig ng ring, nakakuyom ang sarili. Ang dugo ay malakas na dumadaloy sa aking mga tainga, ang pagtibok ng puso ko lang ang naririnig ko. Wala akong magawa kundi huminga nang malakas, hindi naniniwala sa paningin ko. Ang mga sigaw at hiyawan ng mga tao ay nagsimulang tumagos sa pagdaloy ng dugo ko sa aking mga tainga. Tumitibok pa rin ang puso ko at nakaramdam ako ng migraine na darating habang nawawala ang adrenaline. Naramdaman kong hawakan ang aking braso at iangat. Itinaas ko ang mga mata ko, nakatingin sa nakasisilaw na walo sa itaas ng ring. Ang huling naalala ko ay ang paggalaw nang kaunti at iniisip na ‘Narinig ng Diyos ang aking mga panalangin,’ bago ko naramdaman na bumigay ang aking mga binti sa ilalim ko. Naramdaman ko ang aking katawan na nahuhulog sa mga bisig ng isang tao habang nilamon ako ng kadiliman.