Kabanata 40

Bigla, narinig ko na may kumaluskos sa bangko dahil may nadagdag na bigat kaya agad akong kinabahan. Sinulyapan ko 'yung sapatos sa tabi ko at sinumpa ko 'yung sarili ko kasi hindi ako nakinig kung anong sapatos 'yung suot ni Cole. 'Yung sapatos sa tabi ko ay sapatos pang-soccer pero hindi ko alam kung kay Cole ba 'yun o hindi. Feeling ko ang tanga-tanga ko kasi hindi ako nag-focus sa details. Nag-decide ako na huwag nang mag-risk na tumingin sa mukha niya kaya yumuko na lang ako, ayokong mag-risk, at akmang tatayo na sana at aalis nang biglang nagsalita 'yung lalaki sa tabi ko. "Ang bilis nilang lumaki, 'no?" 'Yung malalim na boses niya ay mas lalo akong pinakaba. 'Yung memorya ng boses ni Cole no'ng huli siyang nakipag-usap sa 'kin ay nag-flash sa utak ko. Tumango na lang ako, hindi ko mahanap 'yung boses ko. Umupo kami do'n sa awkward na katahimikan habang sinusubukan kong mag-exit nang palihim. Sa huli, na-ansiyos na ako para ituloy 'yung sinasabi kong palihim na pagtatangkang tumakas sa sitwasyon. Tumayo ako, sinusubukang hindi magmukhang kahina-hinala sa paggawa no'n nang dahan-dahan. Lumingon ako at nagsimulang maglakad palayo pero bumalik 'yung hangin at tinanggal 'yung hoodie ko sa ulo ko. Hindi naman ako gano'n ka-tanga para lumingon at tingnan kung nakita ni Cole 'yung biglang pag-reveal ng brunette kong buhok. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad na parang walang nangyari habang hinatak ko 'yung hoodie ko para takpan ulit 'yung ulo ko. 'Yung puso ko ay tumatalbog sa dibdib ko habang sinusubukan kong kontrolin 'yung mga yapak ko para magmukhang normal sila, na parang hindi ako nagmamadali na lumayo sa isang taong gustong kunin ang ulo ko. Nagdasal ako na sana masyadong na-focus si Cole sa panonood sa 3 bata na naglalaro para hindi niya mapansin 'yung brunette kong buhok. Ibig kong sabihin, technically, kahit nakita niya 'yung buhok ko, likod lang naman ng ulo ko kaya hindi dapat masyadong importante. Hindi naman niya siguro na-memorize 'yung likod ng ulo ko kaya hindi talaga dapat ako mag-alala. Sa kabila ng isiping 'yon, kaunti lang 'yung nagawa nito para pakalmahin 'yung tumatalbog kong puso. Mas malapit 'yung nakatakas ako kesa sa gusto ko. Pero, kapag naaalala ko 'yung 3 bata na kumapit kay Cole na parang lifebuoy sa gitna ng bagyo sa dagat, nagpapabigat 'yon sa puso ko — hindi ko kayang saktan pa 'yung 3 bata na 'yon higit pa sa nagawa ko na. Paano ako lalaban kay Cole kung ang iniisip ko lang kapag nakikita ko 'yung mukha niya ay kung paano 'yung mga kamay ng pinakabatang lalaki ay nakabalot sa ulo niya at sa noo niya na parang baging. Paano ako lalaban sa lalaki kung ang naaalala ko lang ay kung paano siya ngumiti nang mahina sa isang bagay na sinabi sa kanya ng maliit na babae sa kanyang mga bisig. Paano ko masasaktan 'yung lalaki na parang may hawak ng mundo ng batang lalaki na mahigpit na nakahawak sa kamay niya kanina. Pero 'yung parehong lalaki ay nagbanta na papatayin ang pamilya ko kung hindi ako magpapatuloy sa kompetisyon. 'Yung parehong lalaki ay nag-blackmail sa 'kin gamit ang kaligtasan ng mga mahal ko sa buhay. Pero ang pagsaktan ang mga bata ay hindi isang bagay na gusto kong gawin kahit hindi ako nagbibigay ng direktang suntok. No'ng oras na 'yon, inisip ko 'yung mukha ni Cali at Pio. 'Yung mga ngiti nila ay nag-flash sa isip ko sandali at nagtagal. Inalis ko 'yung iniisip na 'yon sa ulo ko. Anong ginagawa ko? Inisip ko sa sarili ko. Hindi ko pwedeng ilagay sa panganib si Cali at Pio. Inosente silang kaluluwa na napasabak sa isang bagay na wala silang kinalaman. Hindi ko sila pwedeng hayaang masaktan. Gaano man hindi ko gusto na saktan ang mga bata, 'yung 3 bata na 'yon ay hindi nasa direktang panganib samantalang sina Cali at Pio ay nando'n. Ayoko namang magmukhang walang pakiramdam pero may mga priority ako at sina Cali at Pio ang nasa pinaka-itaas ng listahan na 'yon. Ito 'yung laban ko dahil ako ang nagsimula at hindi sila dapat masaktan dahil dito. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung may mangyari sa kanila. Hindi ko kayang harapin si Jerry o Preston, o Adam; 'yung Adam ko. Kung anuman 'yung mga pag-asa ko dati kay Adam ay mawawala sa sandaling may galos na tumama sa ulo ng alinman sa mga bata. No'ng nakalayo ako nang ilang hakbang mula sa playground, tinawag ako ng boses ng isang bata. "Hoy, miss! Nalaglag mo 'yung isang bagay!" Humina 'yung mga hakbang ko hanggang sa huminto sa huli at nag-aatubili akong tumingin pabalik. Yumuko ako at hindi mukhang kahina-hinala kasi 'yung batang lalaki ay halos hindi umaabot sa baywang ko. Binigyan ko siya ng ngiti at kinuha 'yung maliit na wallet sa mga kamay niya. Siguro nalaglag 'yun sa bulsa ko no'ng nakaupo ako. Swerte ko nga naman, 'yun pala 'yung batang lalaki na humawak sa kamay ni Cole kanina. Nagpasalamat ako sa batang lalaki, hindi na nag-expect pa ng higit sa tango o 'yung you're welcome mula sa kanya. "'Yung kapatid ko 'yung nakapansin na naiwan mo 'yung wallet mo. Pinapunta niya ako para ibigay sa 'yo. Siya 'yung lalaking nakaupo sa tabi mo kanina," sabi ng bata nang nakangiti nang malapad at sinubukan kong itago 'yung pagkabigla ko sa isang maliit na ngiti. Narealize ko na dapat na akong umalis bago pa malaman ng 'kapatid' niya kung sino talaga ako. Binigyan ko ulit ng ngiti 'yung bata bago humingi ng pahintulot na iparating 'yung pasasalamat ko sa kapatid niya at umalis. Tiningnan ko 'yung loob ng wallet ko at buti na lang, nasa ayos ang lahat. Wala akong mga bagong litrato ko do'n kaya hindi ako nag-alala kahit binuksan niya 'yung wallet ko. Mayroon lang litrato naming dalawa ni Bryant no'ng 8 ako. 'Yung braso niya ay nakaharang sa harap ko habang sinusubukan niya akong pasakayin sa piggyback ride. Muntik na akong matumba dahil sa bigat niya. Sinubukan kong isipin 'yung sinabi ng bata. Si Cole ay kapatid niya. 'Yun ay gagawing kapatid din 'yung lalaki na sinaktan ko 'yung mga bata. Lahat ba sila inampon? Pero si Cole ay hindi pwedeng siya 'yung nag-ampon sa kanila. Kung hindi, tatawagin nila siyang tatay imbes na 'yung tunay niyang pangalan at tinutukoy siya bilang kapatid nila. Posible bang ang mga bata ang dahilan kung bakit sumali sina Cole at 'yung kapatid niya sa tournament sa kabila ng masamang binti ng kapatid niya? Para ba sa pera? 'Yung iniisip na 'yon ay nagdala ng sakit na nagpakipot sa dibdib ko. 'Yung isiping baka ginawa kong Cole na nakita ko no'ng kasama niya 'yung mga kapatid niya sa Cole na uhaw sa paghihiganti sa sugatang pag-iisip ng kapatid niya ay nagpahirap sa 'kin. Nagpatuloy ako sa paglalakad na may tumutulong luha sa mga mata ko. Hindi patas na kinailangan pang pagdaanan 'yon ng isang pamilya. Kung matatalo ko si Cole sa tournament, ililigtas ko 'yung mga mahal ko sa buhay mula sa isang sikopato na determinado na saktan sila pero gagawin kong walang saysay 'yung pagkakagasgas ng kapatid niya. Sisirain ko 'yung mga pag-asa ng pamilyang 'yon kung matatalo ko si Cole. Hindi nila makukuha 'yung premyong pera. Pero kung hindi ko matatalo si Cole, baka ilagay ko sa posibleng kamatayan 'yung mga mahal ko sa buhay. Nagsimula akong katanungin 'yung abilidad ni Cole na saktan 'yung mga taong mahal ko. 'Yung panonood sa kanya na napakabait sa tatlong bata na kasama niya ay nagtanim ng mga buto ng pagdududa sa 'kin. Pero, 'yung memorya mula sa libing ni Carla no'ng nagbanta siyang sasaktan ang pamilya ko at binugbog si Preston ay itinapon 'yung mga pagdududa ko sa bintana. Kaya niyang saktan ang mga tao at hindi ko dapat minamaliit 'yung malamig niyang puso kung gusto kong iligtas ang pamilya ko. Kahit na sinubukan kong tandaan ang lahat ng ito para magpatuloy ako at para hindi ako sumuko sa gilid ko na nakikiramay kay Cole, may boses sa likod ng isip ko na nagsasabi na hindi ito tama; na ang pagiging walang puso at hindi pagpapakita ng kaunting awa kay Cole ay mali.