Kabanata 51

Nakatitig ako sa mga matang may bantay, puro galit at poot lang nakikita ko. Yung panga niya, ang tigas, parang naka-lock, pinapakita kung gaano siya ka-desidido na talunin ako, na ipaghiganti ang kapatid niya. Naramdaman ko na naglaho yung lakas ng loob ko at yung determinasyon na umiikot sa loob ko, kahit saglit lang, nung naalaala ko kung bakit niya ginagawa 'to. Hindi ba ako karapat-dapat na mamatay? Hindi ba gagawin ko rin ang parehas para kay Bryant? Yung ginawa ko kay Bryant, yung pagpatay sa kanya, hindi ba sapat na kasalanan 'yun sa parte ko? Karapat-dapat ba ako sa kahit anong pagtubos? May karapatan ba akong tumapak sa mundong 'to dahil sa lahat ng ginawa ko? Nag-atubili ako ng saglit lang pero 'yun na yung bukas na kailangan ni Cole para ibagsak ako sa lupa. Nananatili niya akong nakatayo sa lugar na 'yun gamit ang kamay niya. “Kinuha mo lahat sa kapatid ko. Wala ka bang konsensya?! Wala ka bang pagsisisi?!” Sinigawan niya ako sa mukha at nararamdaman ko yung laway niya na tumatama sa gilid ng mukha ko dahil sa sobrang lapit niya. Gusto ko siyang sigawan, sabihin sa kanya na oo, nakaramdam ako ng pagsisisi; na oo, may konsensya ako na sumisigaw sa akin na tumigil sa pakikipaglaban sa kanya. Na wala akong ibang gusto kundi ang tumigil sa pakikipaglaban sa kanya. Na ayaw kong makipaglaban sa kanya na papatayin niya ako dahil baka ang kamatayan ang nararapat sa akin. Na baka ang kamatayan lang ang nararapat sa akin; dahil pinatay ko ang kapatid ko, dahil sinira ko ang buhay ng dalawang lalaki, pinanganib ko ang buhay ng mga mahal ko. Lahat dahil makasarili at self-centered ako. Ako ang nagdala ng lahat ng 'to sa sarili ko. Walang ibang dapat magdusa sa mga pagkakamali na ginawa ko. Pero imbis na lahat ng iniisip ko, lahat ng salitang gusto kong isigaw sa kanya, ang lumabas lang ay yung pigil pero matigas na 'hindi.' Para bang hindi ako nagsasalita, para bang may ibang kumuha sa katawan at boses ko at ginawa akong walang laban; walang kapangyarihan. Sa sagot ko, lalong humigpit ang hawak ni Cole sa leeg ko at nakakita ako ng itim na mga spot sa paningin ko. Naramdaman ko na nawawalan ng timbang ang ulo ko at naramdaman ko na hirap na hirap huminga yung baga ko, nagmamakaawa ng hangin. Hinila ako ni Cole patayo sa pamamagitan ng leeg ko. Ang kaya ko lang gawin ay kalmutin yung mga kamay niya sa mahinang pagtatangka na alisin yung bara sa daanan ng hangin ko. Ang isang parte sa akin ay natatakot kung anong naghihintay sa kabilang banda. Makakasama ko ba si Bryant doon? Madidismaya ba siya sa naging ako, sa mga ginawa ko? Ang isang parte sa akin ay nagmamakaawa sa sarili ko na bumitaw, na tumigil sa pakikipaglaban at sumuko. Yung parteng 'yun ay pagod na sa buhay na 'to, sa pananakit sa mga tao nang paulit-ulit. Yung parte na 'yun ay suko na sa pagiging sanhi ng paghihirap ng mga tao. Pero papatayin ako ng lalaking 'to, kahit gusto ko o hindi. Hindi ko siya kayang talunin. Malakas siya, at kahit galit siya at puno ng paghihiganti, hindi niya hinayaan na kulayan ng mga emosyong 'yun ang paghuhusga niya at gawing padalos-dalos siya. Matalino siya at malakas siya. Sa tingin ko hindi ko siya kayang talunin. Mamatay ako, sisira sa buhay ng isang lalaki ng mas higit pa sa nagawa ko na. Gagawin ko siyang mamamatay tao kung hindi ko siya pipigilan. Kailangan kong subukan, kailangan kong subukang pigilan na mangyari 'yun. Hindi ako maaaring mamatay na alam kong gagawin kong pasan ng isang tao yung bigat ng pagiging mamamatay tao para ipadala ako sa kabilang buhay. Naisip ko yung mga bata na nakita kong kasama ni Cole sa parke at ang imahe sa isip ko ay nagbigay sa akin ng lakas ng adrenaline. Gawin mo 'to para sa kanila, Case. Kailangan mong gawin 'to para sa kanila. Nakita mo na ba yung moment sa mga pelikula kung saan naaalala ng mabait na tao yung memorya na biglang nagbibigay sa kanila ng mas maliwanag na apoy ng determinasyon, sobrang lakas, at imortalidad bigla? Oo, hindi 'yun nangyari. Sinigurado ko na yung huling hinga ko ay magiging mahalaga habang nagpupumiglas ako sa walang awa na hawak ni Cole. Nagiging itim na yung paningin ko at nagulat ako dahil hindi pa ako namamatay. Pero nung naramdaman ko na nagsisimula nang bumagsak yung baga ko, alam kong malapit nang matapos yung oras ko. Naisip ko yung lahat ng taong nabigo ko; ang mga magulang ko, si Bryant, Jerry, Preston, Adam, yung mga bata, G. Huang, kapatid ni Cole, si Cole mismo, yung mga batang kasama niya, at lahat ng iba pa na mapapahamak dahil sa akin. At sa huling iniisip ko, humingi ako ng tawad sa bawat isa sa kanila. Lalo na sa mga batang nakita kong kasama ni Cole. Humingi ako ng tawad sa kanila dahil ginawa kong mamamatay tao si Cole at humingi ako ng tawad dahil sinira ko ang buhay nila sa murang edad. Alam ng Diyos kung ano ang relasyon nila kay Cole at sa kapatid niya. Umaasa sila kay Cole at sa kapatid niya at kapag nalaman nila na pinatay ni Cole ang isang tao; na ako ang naging dahilan para patayin ako ni Cole, hindi ko maisip kung ano ang nararamdaman nila. Nauubusan ako ng hangin at nawawala na yung mga paningin ko. 'Hindi talaga magandang senyales 'yun,' ang huli kong iniisip bago ako nagising sa bangungot. Nagmulat ang mga mata ko para makita yung buong kadiliman. Kumapa ako sa paligid ko at natunaw sa pamilyar na lambot ng duvet ko. Agad na naabot ng mga daliri ko ang matigas na ibabaw ng cellphone ko. Pinindot ko ang home button para sumindi yung screen nito. Ang oras ay 2 a.m. at pinabayaan kong pumikit ulit yung mga mata ko, pinatay ko yung cellphone ko para hindi masaktan ng ilaw yung mga mata ko. Isang nakakatakot na panaginip 'yun. Hindi ako tumitigil sa pag-iisip sa ‘paano kung’ naging higit pa sa panaginip 'yun. Paano kung nag-atubili ako at binigyan ko siya ng pagkakataon na patayin ako. Ang panaginip ay isang tunay na tawag ng paggising. Na hindi ako maaaring magpakalunod sa kasalanang 'to. Hindi ko siya maaaring hayaang patayin ako. Hindi ko siya maaaring hayaang maging isang mamamatay tao. Hindi ko maaaring biguin ang mga umaasa sa akin na panatilihin silang ligtas. Ito yung una kong desisyon; ang magsimulang makipaglaban sa kalye. Pinili ko ang buhay na 'to at patuloy kong mabubuhay kasama ang mga kahihinatnan na dinala ko sa sarili ko. Pero tumatanggi akong bumagsak nang hindi lumalaban. Pinili kong sumali sa kompetisyon na 'to. Kahit hindi ko alam na ang desisyong 'yun ay magdudulot ng ganitong mapanganib na sitwasyon sa lahat ng mahal ko, ang tanging kaya kong gawin ay protektahan sila sa abot ng aking makakaya. Hindi option ang pulis. Kung aarestuhin lang nila ako, hindi ko mapoprotektahan ang pamilya ko. Kahit subukan pa nilang tumulong, sa ikalawang makita ng mga street fighter yung mga badge nila, magkakaroon ng patong sa ulo ko. Walang ibang daan palabas.