Kabanata 38

This time si Tatay na. Nagtatry siyang maging chill pero halata kong curious siya sa magiging sagot ko. Sinubukan kong hindi mag-tense sa pagbanggit niya ng pangalan niya pero humigpit yung hawak ko sa kubyertos. Tinakpan ko na lang yung paghiwa sa karne sa plato ko. "Okay naman siya." Sagot ko nang pormal, sinusubukang palayuin yung topic at lumayo na rin doon. Ayoko nang maalala yung nangyari, hindi maganda pakiramdam ko at ayoko ring mawalan ng kontrol sa harap ng lahat; lalo na sa parents ko. Pero, si Nanay, either walang alam sa katotohanan na 'yon o talagang dinedma lang niya yung mga senyales na pinapakita ko. "Well, bumalik na ba yung memory niya sa atin?" Tanong niya, nakataas ang kilay. Kinailangan kong pigilan yung sarili ko na ngumiti at umalis na lang sa restaurant. Sinubukan kong panatilihing maayos yung body language ko sa pamamagitan ng pagiling at pagtingin sa mata. "Hindi niya ako naaalala, Nanay." At least hindi bilang girlfriend niya. Kumunot yung noo niya, nagkadikit yung kilay, pinapakita ang pagkadismaya. "Hindi ko maintindihan kung bakit hindi mo na lang sabihin sa lalaki. Alam ko naman na mahal mo siya, Case." Sinubukan kong pigilan yung sarili ko na hindi sumagot. Sa buong oras na 'yon tahimik lang si Tatay, nakatitig sa akin na para bang tahimik na tinatanong yung parehong tanong. Hindi ko kayang sabihin sa parents ko na yung dahilan kung bakit ayokong maalala ako ni Adam ay dahil delikado ako sa lahat ng nasa paligid ko. Wala silang kaalam-alam tungkol sa pagsali ni Bryant sa gang at yung street fighting. Ayokong sirain yung imahe ng yumao nilang anak sa ganong impormasyon. Dapat manatiling malinis ang alaala nila kay Bryant dahil 'yon ang nararapat sa kanya. Dapat maalala siya bilang isang walang kamali-maling tao dahil wala siyang ginawa kundi maging perpektong anak at kapatid. "Hindi ko kaya, Nanay." Pilit kong sinabi at sinadya kong ipakita yung lungkot ko sa mukha ko para medyo lumayo sila. Sa kasamaang palad, kay Nanay, parang nasa sarili niyang mundo siya. "Sorry, honey. Hindi ko sinasadyang mapikon ka. Siguro mahirap sa'yo pero alam mo naman na nandito kami para sa'yo. Hindi lang kasi gusto kong hindi ka mahuli sa pag-realize na may magandang bagay na pwedeng mawala sa'yo ngayon. Kung yung lalaki na 'yon kaya niyang magustuhan si Tatay, kakaiba siya." Daldal pa ni Nanay at kinailangan ko pang pigilan yung kamay ni Tatay para tumahimik siya. Salamat na lang at kahit isa sa parents ko, marunong kung kailan titigil. "Nag-aalala lang kami sa'yo pero masaya kami na okay na yung pag-aaral mo sa university." Tumango ako nang may ngiti, tahimik na nagpasalamat kay Tatay bago nagpatuloy sa pagkain. Tumahimik yung kainan pagkatapos no'n at kapag nag-uusap naman kami, iniiwasan ng parents ko na pag-usapan si Adam. Nagpapasalamat ako dahil kahit gaano kaganda yung mga alaala kay Adam, yung isipin na alaala na lang talaga ang lahat, nagdulot ng sakit. Tapos mayroon pang alaala na sinisisi niya ako sa pagpatay kay Carla. Sa isipin ko pa lang tumutulo na yung luha ko. Nang matapos ang kainan, umuwi kami at nagdesisyon akong buksan yung ilang libro ko para makapag-umpisa na sa mga leksyon na pag-aaralan ko ngayong sem. Binuksan ko yung notes ko at handa nang mag-aral ng ilang oras nang bigla kong naalala yung fight schedule na kinuha ko kanina. Binuksan ko yung bag ko at kinuha yung papel. Next fight ko in two days. Nararamdaman ko na kinakabahan ako. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan pero alam kong walang mangyayari kung ganito yung mararamdaman ko. Huminga ako ng malalim at pinaalalahanan ko yung sarili ko na binigay ko yung best ko sa training at magiging okay ako. Kailangan kong maging okay. Walang masasaktan dahil sa akin. Walang iba kundi yung lalaki na yung kapatid ay hahabulin yung mga mahal mo sa buhay dahil nasugatan mo siya ng malala noong isa sa mga laban. Lumipat yung isip ko sa psycho dude na nagba-blackmail sa akin. Hindi ako magsisinungaling; natatakot ako. Hindi dahil nakaramdam ako ng pagbabanta; kahit gaano ko ayaw mamatay, naniniwala ako na ang kamatayan ay hindi maiiwasan at mangyayari 'yon kapag mangyayari. Tinanggap ko 'yon para sa sarili ko; pero ibang usapan 'yon pagdating sa mga mahal ko sa buhay. Hindi ko yata kailanman kayang harapin ng maayos ang pagkamatay ng mahal sa buhay. Lalo na't napakaraming damdamin akong ibinuhos sa kanila. Takot ako dahil nakataya yung buhay ng pamilya at mga kaibigan ko. Hindi na lang yung buhay ko yung nakasalalay ngayon, pati yung lahat ng nasa paligid ko too―at hindi ko gusto yung odds na hinaharap ko.