Kabanata 5

Nagising ako sa mahinang *buzz* sa bulsa ko at masakit na leeg. Inabot ko yung phone ko sa ilalim ko at sa wakas, nahawakan ko rin, sinagot ko yung tawag nang hindi tinitingnan kung sino tumatawag. "Hello?" Boses ko, inaantok at paos pa sa tulog. Nagpikit ako nang mariin kahit inaantok pa at nakita kong papalubog na ang araw sa may horizon. Hindi ko man lang sinubukan na ituwid yung mga binti ko, alam kong maninigas lang yung mga 'yon dahil nakatiklop buong gabi. 'Kung ganito na kasakit ang likod ko, Diyos ko, sana maawa ka sa mga binti ko,' naisip ko sa isip-isip ko habang ngumingiwi at sinubukang mag-inat nang kaunti. "Ako 'to. Gusto ko lang sabihin sa'yo na nagawa na naming pakalmahin yung *idiot*, alam kong nag-aalala ka sa kanya," narinig kong sabi ni Preston sa linya at agad akong napahawak sa sinabi niya. "May park ba sa malapit kung saan tayo pwedeng magkita? Sa tingin ko mas maganda kung hindi na natin pag-usapan 'to sa telepono," sagot ko at rinig na rinig ko yung pagkunot ng noo niya kahit hindi ko nakikita yung mukha niya. "Hindi ka ba ilang oras na ang layo ngayon?" Tumawa ako nang nerbyoso doon. "Oo, tungkol doon..." Ilang minuto pa, nakaupo ako sa isang bangko sa park na ilang minuto lang ang layo mula sa bahay nila Jones. May ilang duyan at *slide* kasama ang isang maliit na *sandbox*; isang maliit na berdeng balde na nakabaliktad sa ibabaw ng buhangin. Humihip yung hangin sa umaga at niyakap ko nang mas mahigpit yung coat ko sa katawan ko, sinusubukang harangan yung lamig na dahan-dahang tumatagos sa manipis na materyal. Narinig ko yung mga yapak na tumatakbo papunta sa bangko at lumingon ako para makita si Preston. Umusog ako para bigyan siya ng puwang at padabog siyang umupo sa bangko, dumudulas pababa at inilagay yung likod ng leeg niya sa likod ng bangko. Nakita ko kung gaano siya kapagod sa mahinang pero tiyak na merong maitim na bilog sa paligid ng mga mata niya. Nakasuot siya ng kulay-abong *hoodie* at *joggers* kasama ang itim na sapatos. Nakasabit yung *headphone* niya sa leeg niya at yung mga kamay niya ay nakasilid sa mga bulsa ng *hoodie* niya. "So may nalaman ka ba?" tanong ko sa kanya, nakatingin sa walang galaw na duyan simula nang umupo siya. Umungol siya bilang tugon, naglabas ng malalim na daing bago umupo nang tuwid at sinabi sa akin ang lahat ng nagawa niyang tipunin mula sa kapatid niya na tila nawala na ang katinuan. "Mukhang, lumaki yung paniniwala niya na pinatay mo yung nanay namin," ang unang pangungusap ni Preston at huminga ako nang maluwag doon; pinatunayan din ng mga akusasyon at pagsigaw. Hindi ko siya inistorbo at nanatiling tahimik, nagpasya na hayaan siyang matapos magsalita bago gumawa ng anumang komento. "Pagkatapos mong umalis, sinubukan naming pakalmahin ng tatay ko at pigilan siya sa paghabol sa'yo. Nakapagpalabas siya ng ilang suntok pero yung kutsilyo ay nasipa ni Tatay pagkatapos itong mahulog sa sahig. May nagtuturo ng mga bagay-bagay sa ulo ng kapatid ko at dahil nawalan siya ng bahagi ng memorya niya, ininom niya ito nang buong kapaniwalaan." Nagbuntong-hininga si Preston, kinusot ang mga mata niya at naglaan ng oras para huminahon bago nagsalita at nagpatuloy muli. "Bukod sa paniniwalang pinatay mo yung nanay namin, iniisip din niya na nagsisinungaling ka sa amin sa pagpapanggap na kakampi namin. Naniniwala siya na noong nasa ospital ang nanay namin, sumingit ka sa kwarto niya at tinurukan siya ng isang bagay na naging sanhi ng kamatayan niya," bulong niya nang may pagkasuklam. sa ngayon, nakatanim ako sa upuan ko at hindi naglakas-loob na ilihis ang mga mata ko sa duyan na iyon. Ito ang iniisip ng ex-boyfriend ko sa akin sa lahat ng oras na ito. "Naku, *goody*," nagngungulol ako sa ilalim ng aking hininga, lumalala yung pasensya ko. Kung sakaling mahahanap ko kung sino ang nagpapakain ng katarantaduhan na ito kay Adam, kakalatan ko siya at gagamitin ito para palamutian ang ilang puno sa isa sa mga gubat. "Oo," singhal ni Preston at akala ko tapos na iyon pero nagkataon, mayroon pang iba. "Hindi lang 'yun, sinabi rin niya na nakita niya mismo. Sinabi niyang nakita niya yung ebidensya," tiningnan ko siya nang hindi naniniwala doon. "Hindi, niloloko mo ako," bulong ko nang kalahati, pinakikitid ko yung mga mata ko sa pagkalito at pagtataka. Walang paraan na may mga ganitong larawan dahil, *newsflash*! Hindi ko pa nagawa 'yun! "Alam ko, hindi posible, ang lahat ng sinubukan mong gawin ay tulungan kami at hindi ako naniniwala na mayroon kang puso na pumatay ng isang tao." Iniling ko nang dahan-dahan ang ulo ko, hindi makatuwiran. Bakit susubukan ng mga taong ito na linlangin si Adam sa ganitong paraan? At dapat may natitira pa kay Adam na nagsasabi sa kanya ng iba sa tuwing may nag-aakusa sa akin ng ganoong bagay. Pagkatapos, naalala ko yung estado ni Adam at humarap kay Preston. "Nalaman mo ba kung ano ang nangyari sa kanya kagabi?" Sa kasamaang palad, ang tanging nakuha ko bilang kapalit ay ang pag-iling niya ng ulo, hindi. "Nakakuha ka man lang ba ng pagtatasa ng mga sugat niya pagkatapos niyang huminahon?" Si Preston ay nakatira sa ilalim ng parehong bubong kasama si Adam sa lahat ng oras na ito, alam niya ang mga bagay tungkol sa mga sugat at peklat dahil si Adam ay isang *street fighter* bago pa niya ako nakilala. Tumango siya, nag-iisip nang malalim at hinintay ko ang anumang impormasyon na maibibigay niya sa akin tungkol sa mga sugat, dumi na kumakapit sa kanya at tungkol sa anumang maibibigay niya sa akin. "Ang masasabi ko lang mula sa maiikling sulyap ay hindi ito malalim na hiwa, isang bagay na tulad ng gasgas at sprain sa binti ngunit kung hindi, wala na akong nakikitang panlabas na mga pinsala." Inilabas ko yung hininga na kanina ko pa pinipigil at umiling ako ng ulo. Hindi ko alam kung ano ang gagawin o kung paano malalaman kung ano ang nagpapakita sa kanya na ganito ang kanyang iniisip. Ang alam ko lang ay masasaktan ako kung hindi matuwid ang bagay na ito. Habang gusto kong tanungin si Preston kung sigurado ba siya na wala na siyang ibang nakita, nag-buzz ang phone ko, na nagbibigay ng senyales ng isang papasok na tawag. Inabot ko sa bulsa ko sa likod at hinugot ito, sinasagot nang hindi tinitingnan yung *caller ID*. "Case, dumating na yung bagong iskedyul at ikaw ang susunod ngayong gabi." Boses ni Levy ang bumati sa akin, na parang medyo abala. Hinimas ko yung noo ko. Oo nga, yung laban; Paano ko malilimutan. "Okay, salamat Lev."