Kabanata 20 Malaking Bibig

Tumingin si Monica kay Annette at kalmadong nagsalita, 'Hindi naman, tinuruan ko lang ng leksyon yung isang estudyante na walang modo.' Hindi naman away 'yun. Kung nakipag-away talaga siya, nasa ospital na si Austin ngayon. 'Walang modo?' tanong ni Jeffery na seryoso ang mukha, 'Binully ka ba nila? Kung oo, dapat talagang turuan ng leksyon.' Hindi akalain ni Anne na sobrang spoiled ng mga magulang si Monica, kaya naiinggit siya. Pero hindi niya mapigilang magsalita, parang nag-aalala, 'Dad, kahit tama ka, masama talaga ang makipag-away, at... yung nakalaban niya ay ang pinakamamahal na apo ng Pamilyang Waterman...' Sumang-ayon agad si Annette, 'Oo nga, hindi lang kay Monica masama 'yun, sa buong pamilya rin, 'pag inaway natin ang apo nila.' 'Waterman?' Nanlaki ang mata nina Jefferey at Nancy nang marinig nila ang pangalan na 'yun. Pamilyang Waterman ang pinakamayaman ngayon sa Imperial Capital. Hindi lang sila mayaman, puro pa sila pasaway. Walang naglakas-loob sa Imperial Capital na kalabanin sila. Pero paanong nakipag-away agad si Monica sa kanila sa unang araw niya pa lang? 'Monica, totoo ba?' Makikita ang sakit sa mukha niya, pero gusto ni Jeffery na malaman ang totoo para makahanap ng paraan na protektahan si Monica. Tinignan ni Monica sina Ashely at Annette na kalmado. Gustong-gusto ng malalaking bibig ang manumbong. Nakakainis sila. Pero dahil nakikita niya ang pag-aalala sa mga magulang niya, ayaw niyang magsinungaling. 'Oo, totoo.' Tatlong salita lang pero nagbago na ang ekspresyon nina Jeffery at Nancy. 'Jeffery, anong gagawin natin? Sasabihin ba natin muna kay Lolo?' Kumplikado na 'pag Pamilyang Waterman na ang usapan. Dapat maghanda sila kung sakaling gagawa sila ng gulo. 'Hindi ko alam kung okay lang ba na...' Iniisip ni Jeffery na mas mabuting huwag na lang istorbohin ang tatay niya dahil matanda na siya, pero ang pamilyang Waterman ay sakit sa ulo. Sumingit si Anne sa tamang oras, 'Dad, Mom, sa tingin ko naman hindi magagalit si Lolo.' Napatingin silang lahat kay Anne, parang nakahanap sila ng sagot, 'Bakit?' Nagpatuloy agad si Anne, 'Unang araw pa lang ni Monica. Parang hindi alam ni Austin na anak mo si Monica, kaya sa forum, nabanggit lang na palalayasin si Monica, pero hindi nabanggit ang pangalan ng pamilya natin.' Parang nag-aalala siya, pero sa loob-loob niya ay natutuwa siya. Unang araw pa lang sa school, palalayasin na ang batang probinsyana na 'to. Hindi na nga siya makapaghintay na mapaalis na siya ni Austin agad. 'Palalayasin?' Nang marinig 'yun ni Nancy, lalo siyang nalungkot. Ang dami nilang ginawa kahapon para lang mapasok siya sa Oxford, pero ngayon palalayasin siya? Nanonood sa tatlong babaeng nagtutulungan para ipaalam ang masamang balita isa-isa, hindi na nakatiis si Monica, 'Dad, Mom, huwag kayong mag-alala, hindi ako palalayasin.' Sumimangot si Annette dahil sa tapang niya, 'Hindi ikaw ang masusunod. Alam ng lahat na ang Pamilyang Waterman ang miyembro ng board sa school. Ang palayasin ka ang pinakamagaan na parusa sa 'yo pagkatapos mong inaway ang apo nila.' 'Annette, huwag ka ngang ganyan.' Pinigilan siya ni Ashley at lumapit kay Monica, 'Monica, prangka lang si Annette, huwag mo siyang sisihin. Pero ang sinabi niya ay totoo. Ang hindi madamay ang buong pamilya ang pinakamagandang resulta. Kaya, kung palalayasin ka sa school, huwag kang malulungkot...' Parang nag-aaliw, pero nararamdaman ni Monica ang kasiyahan niya sa paghihirap niya. 'Huwag kayong mag-alala, hindi ako malulungkot dahil hindi ako palalayasin.' Sigurado si Monica kaya parang naiinis sina Annette at Ashley. Naiinis din si Anne, pero nagpatuloy siyang magpanggap na nag-aalala, 'Monica, alam kong nakita mo na si Punong-guro minsan, pero ang Pamilyang Waterman ay makapangyarihan talaga, sa tingin ko ayaw din ng Punong-guro na masangkot. Natatakot ako na lumiit ang tsansa mong magpatuloy sa pag-aaral mo.' Tumingin si Monica kay Anne, 'Gusto mo ba akong mapaalis?' Biglang lumingon sina Jeffery at Nancy kay Anne. 'Hindi... hindi, paano ko iisipin 'yun?' Nagmadaling umiling si Anne para itanggi, 'Nag-aalala lang naman ako sa 'yo...' Tumingin sa kanya si Monica, walang kwenta, 'Kung hindi ka makakatulong, tumigil ka na sa pagpapanggap mong nag-aalala.' 'Monica...' Nagpanggap na inosente si Anne agad na may luha sa kanyang mata pagkatapos siyang pagalitan. Hindi nagustuhan ni Annette ang nakita niya kung paano ginamit si Anne, dahil palaging mabait si Anne sa kanila tuwing nagkikita sila kahit wala silang hilig na lumapit sa kahit sino mula sa kanilang ikaapat na tiyuhin. Sobrang arogante ni Monica. 'Nag-aalala lang si Anne sa 'yo; dapat hindi ka ganyan ka-walang utang na loob.' Sumimangot si Annette at sinubukan niyang ipagtanggol si Anne. Sumimangot nang bahagya si Ashley dahil pakiramdam niya ay pinagsamantalahan si Annette. 'Okay, Annette, wala tayong karapatan na magsabi ng ganyan. Pagkatapos ng lahat, dapat alam ni Monica dahil may kinalaman ito sa kanya.' Nagpatuloy si Ashley sa tamang oras, 'Tita, nandito kami para iabot ang regalo, dahil natanggap niyo na, aalis na kami. Babalik kami para bumisita minsan.' 'Okay...' Pinahatid sila ni Nancy, medyo nalulungkot. Walang pagtutol si Anne, at humarap sa kanyang mga magulang, namumula ang mata, 'Mom, dahil ayaw ni Monica na may sabihin ako tungkol sa isyu, aakyat na ako...' 'Anne...' Naawa si Nancy sa kalungkutan ni Anne. Kumalma naman si Jeffery, 'Huwag mong alalahanin si Anne. Dapat isipin natin kung paano haharapin ang isyu.' Natauhan si Nancy at humarap kay Monica. Huminga siya nang malalim. Kahit nakakalungkot, inaliw pa rin niya ito, 'Monica, okay lang 'yan. Kahit umalis ka sa Oxford, gagawin ng Dad at Mom ang lahat para makapasok ka sa magandang school. Huwag kang mag-alala.' Nakaramdam ng mainit na pakiramdam sa puso niya si Monica sa sinabi ng kanyang mom. Kung ikukumpara sa kasiyahan ng iba sa kalungkutan niya, ang kanyang mga magulang ay talagang mabait sa kanya para maramdaman niya na nasa bahay siya. 'Salamat, Mom.' Kahit hindi niya kailangan ang kanyang mga pag-aalala, nagpapasalamat pa rin siya sa kanilang pag-aalala. 'Okay lang 'yan. Huwag mong isipin masyado.' Ayaw ng kanyang mga magulang na bigyan siya ng masyadong pressure, kaya hindi na nila tinuloy ang usapan. Pero mukhang umaasa pa rin sila na makapag-aral pa rin si Monica sa Oxford. Kaya, pagkatapos ng hapunan, pumunta sila sa mansyon ni Master Henry kasama si Monica. Ngayong beses, si Anne ay pumunta mag-isa na may dahilan na nag-aalala rin siya. Pero sa kanilang pagtataka, nang dumating sila, nakita nila na naroon din sina Jon at Gloria. Nagulat din si Master Henry na nakita sila, pagkatapos ay nagtanong, nagtataka, 'Hindi ba kayo pumunta kahapon? Paano kayo nakarating ulit ngayon?' Hindi nagpanggap si Gloria, pero diretso siyang nagsabi, 'Narinig ko na ang kanilang anak na si Monica ay gumawa ng malaking gulo sa school ngayon, kaya gusto kong ipaalam sa inyo. Pero hindi ko alam na pumunta rin sina Jeffery at Nancy.' Kahapon hindi siya sumang-ayon na mag-aral ang batang probinsyana sa Oxford. Ngayon ay lumala pa dahil gumawa siya ng malaking gulo para sa Pamilyang Moore sa unang araw pa lang niya sa school. Siyempre, sasabihin niya kay Master Henry! Kinamumuhian ni Nancy si Gloria sa kanyang pag-iintriga, at sinabing masungit, 'Hindi gumawa ng gulo si Monica, si Austin Waterman ang unang gumawa ng gulo.' 'Waterman?' Sumimangot si Master Henry, 'Nagkaroon ba ng alitan si Monica at Austin?'