Chapter48 Isang Espiritung Hindi Pinalad

Kinabukasan, nung kinuwento ni Cindy sa iba yung nangyari sa kanya kagabi, parang hindi natuwa yung tito niya. "May magbibigay ba sa akin ng toolbox?" tumingin yung deputy sa pamangkin niya, "Kasi, grabe, may sira yata turnilyo ng batang 'to sa ulo. Sinusubukan mo ba akong atakihin sa puso, Kiddo? Anong iniisip mo at gumagala ka ng ganung oras...sa gubat pa...mag-isa?" "Sorry, Tito Mike; akala ko lang..." "Hindi," putol ng deputy sa pamangkin niya, "Hindi ka nag-isip; kasi, kung nag-isip ka man lang, maiintindihan mo kung gaano ka-tanga na pumunta sa gubat mag-isa ng gabi na may naglalaro pang kung ano dyan!" Si Cindy, na sawang-sawa na sa sermon ng tito niya, tumayo mula sa upuan; at, gamit ang hintuturo niya, tinuro niya yung dibdib ng tito niya habang sinasabi, "Una sa lahat, Tito Mike; yung 'kung ano' na tinutukoy mo ay isang espirito. At, pangalawa; dinala mo ako dito para tulungan ka sa kalokohan na 'to. Paano ako makakatulong kung hindi ako mag-iikot para tingnan ang mga bagay-bagay? Hindi ako bata, Tito Mike; dalaga na ako, salamat. Alam ko kung ano ang gagawin ko pagdating sa mga espirito; kaya, hayaan mo lang akong gawin 'to!" Huminto siya sandali; pagkatapos nagpatuloy, "At, para lang malaman mo, Tito Mike; hindi ako yung mag-a-atake sa'yo sa puso...lahat ng mga 'chilly cheese dogs' na kinakain mo ang gagawa nyan." Pinamukha ni Sheriff Faulkner sa kakasermonan na tito. "Naniniwala ako, checkmate na 'yun, Deputy." Itiniklop ng deputy yung mga braso niya sa harap ng dibdib niya at sinipsip yung ngipin niya habang nakatitig sa pamangkin niya. Saglit siyang tumingin sa sahig; pagkatapos, bumalik at humingi ng tawad, "Sorry, Kiddo...Ibig kong sabihin, Cindy...pero, hindi ko mapigilan. Nag-aalala ako sa'yo; lalo na pagkatapos mong umatake kagabi. Tama ka naman, pero; dinala kita dito para tulungan kami, kaya hindi dapat ako sumisigaw sa'yo...Sorry na. Gawin mo na lang pabor sa matanda mong Tito Mike at mag-ingat ka; okay?" Niyakap ni Cindy yung tito niya. "Opo, Tito Mike. At, alam kong nag-aalala ka sa akin; at, mahal na mahal kita dahil dyan...Pero, gaya ng sinabi ko, dalaga na ako ngayon; at, kaya ko na alagaan yung sarili ko...minsan." Nginitian niya ito; at, nginitian din siya nito pabalik. "Ayan, mas gusto ko 'yan." Lumapit yung sheriff at nilagay yung mga braso niya sa bawat balikat nila. "Nararamdaman mo ba yung pagmamahal sa kwarto?" Tinanggal ni Deputy Hopkins yung braso ng sheriff sa balikat nito. "Sige na, Lloyd; tumawa ka na lang muna." Ngumiti si Sheriff Faulkner; pasarkastikong nagtanong, "Ano?" Nagsalita si Beth, "Anyway...my God; ano naman kaya nangyari sa batang 'yun? Hindi ko man lang maisip kung ano yung pinagdadaanan niya; na gaganunin yung abuso sa kanya." "Kaya, tanong ko sa'yo, Ms. Cindy;" umupo yung sheriff sa mesa sa kusina, "sabi mo tingin mo si Chelsea ay pasyente sa mental institution na dati rito?" "Opo." "At, ano yung nagpapatunay sa'yo nun...hindi sa nagdududa ako sa'yo." "Naka-hospital gown si Chelsea at nakasuot sila ng puting uniporme...hula ko, interns sila sa institution." "Ibig mong sabihin, ginahasa siya ng mga tauhan?" tanong ni Martin, habang inilalagay niya yung braso niya sa paligid ni Beth; na halatang naiinis sa diskusyon. "Mukhang ganun nga, Martin." Kumuha si Cindy ng napkin at pinunasan yung luha na nabuo sa gilid ng mga mata niya. Umirap si Martin sa pagkadisgusto. "Paano 'yun nangyari?" Paliwanag ni Professor Rhyies, "Posibleng mangyari 'yun...lalo na noong panahon na 'yun...para mangyari yung ganun, Martin. Dati, bago pa may sistema na naka-set up para bantayan yung ganitong klaseng ospital; hindi bihira na marinig yung ganitong uri ng kalat na abuso. Yung mga pasyente ay inaabuso...marahas at seksuwal...ng mismong mga indibidwal na pinagkatiwalaang aalagaan sila. Ang ilan sa mga tauhan sa mga institusyong ito ay naniniwala na kaya nilang takasan yung mga ganitong aksyon dahil sa kondisyon ng mga pasyente. Sa totoo lang, yung buong ideya ng ganung pag-uugali ay ganap na hindi katanggap-tanggap at hindi mapapatawad kung ako ang tatanungin mo. Dapat silang lahat ay parusahan sa buong lawak ng batas." "Amen dun, Professor." Sumang-ayon si Sheriff Faulkner. "Sa totoo lang," sumingit yung deputy sa sarili niyang mga kaisipan tungkol sa paksa, "ang dapat mong gawin ay itali, busalan, at itapon sila sa isang rehas; pagkatapos, ibaba yung pantalon nila at hayaan yung magaling na Chas na makipag-away sa kanila." "Ngayon; sa tingin ko gagana rin 'yun." Tumawa yung sheriff. "Ms. Lidestrom," tanong ng professor, "sa tingin mo, ilang taon na si Chelsea noong nangyari sa kanya 'yun?" "Hindi ko alam...hula ko...sasabihin kong maagang bente...dalawampu't isa o dalawampu't dalawa, pwede na 'yun." "Kakaiba." "Ano, Professor?" "Malinaw na hindi siya nagtagumpay sa kanyang pagpapatiwakal. Kaya, kung siya ay...sabihin nating dalawampung taong gulang...magiging 1940 'yun; pitong taon bago nagsimula yung pagpatay...na ang ibig sabihin ay, mas malamang, nasa institution siya noong panahon ng mga pagpatay." "Anong ibig mong sabihin na mas malamang, Professor?" "Noong mga araw na 'yun, kapag ang isang tao ay nakakulong sa ganung uri ng institusyon; kadalasan ay pinapanatili sila doon hanggang sa mamatay sila." "Well, sa palagay ko 'yun yung nagpapatunay nito." Nagpasya ang sheriff, "Si Charles Steinman talaga ang killer ng Woodland Falls." "At, kaya yung pagtatakip." Dagdag ng deputy, "Kung kumalat yung balita na ang serial killer ay isang Steinman; mawawasak yung reputasyon ng pamilya nila. Kaya, sa tingin ko hindi si Chelsea yung pinakamalaking kahihiyan nila." "Sa tingin ko pwede tayong gumawa ng isa pang palagay dito sa oras na 'to;" nangatuwiran yung professor, "Naniniwala akong ligtas na sabihin na si Charles yung ating pangunahing presensya." "Paano, Professor?" tanong ni Sheriff Faulkner. Paliwanag ng professor, "Si Charles lang yung may kontak sa lahat ng persona na kasangkot. Si Chelsea ay kapatid ni Charles; kaya, malinaw na kilala nila ang isa't isa. Nagtagpo sila ni Mary nung gabing tinangka niyang patayin siya. Si Chelsea, sa kabilang banda, ay nakakulong; kaya, hindi niya nakilala si Mary." "Excuse me; Professor?" "Oo, Ms. Lidestrom?" "Paano mo nalaman na hindi nagkita si Chelsea at Mary?" "Dahil, nakakulong siya noong panahon na 'yun, Ms. Lidestrom; tandaan mo?" "Eto yung punto; sinabi ni Trish na nandito yung institution mula 1908 hanggang 1955. Noong 1961, nung inatake si Mary at ang pamilya niya, wala na yung ospital...hindi bababa sa lugar na 'to." "Totoo, Ms. Lidestrom; pero, sigurado akong ililipat siya sa ibang pasilidad kasama yung ibang mga pasyente." "Siguro. Pero, paano natin malalaman kung nakakulong pa rin siya noong panahon na 'yun?" "Ngayon, huminto ka diyan, Ms. Cindy?" Putol ng sheriff, "Sinasabi mo bang sa tingin mo hindi nasa ospital si Chelsea nung pinatay yung mga Howell?" "Hindi, Sheriff; sinasabi kong hindi ko alam kung nandun siya, o hindi." Nagtanong yung deputy, "Pero, kahit hindi nasa instituto si Chelsea noong 1961, pasyente siya nung simula ng pagpatay; na ang ibig sabihin si Charles pa rin ang killer, di ba?" Sumagot yung pamangkin niya, "Siguro...pwede...hindi ako sigurado." "Well ngayon, sino pa kaya, Ms. Cindy?" tanong ng sheriff. "Paano si Tommy?" "Anong ibig mong sabihin na Tommy, Cindy?" tanong ni Beth. "Wala pa rin tayong alam tungkol kay Tommy nang sigurado; basta yung sinabi niya at ni Mary sa'yo...At, alam na natin na hindi si Mary yung sinasabi niya. Hindi man lang natin alam kung nag-exist siya. At, heto pa ang isang bagay; kung hindi nagpakamatay si Chelsea noong pitong taong gulang siya...at, nabuhay siya hanggang sa maging dalaga...bakit nakikita natin yung imahe niya bilang bata?" "At...paano yung itsura niya?" dagdag ni Beth. "Paano yung itsura niya, Beth?" tanong ng sheriff. "Bakit siya lang yung nagde-decompose?" "Namatay na siya." Pagwawakas ni Cindy. "Pero; bakit namamatay yung kaluluwa niya?"