Kabanata 106

"Alam ko" naaawa talaga ako sa sinabi ko kay Paris kasi pag hindi siya kampon ng demonyo, mabait naman siya at nagbibigay sa'min ng prutas mula sa mga puno sa bakuran niya. "Pwede ba akong pumunta sa kanya?" pagmamakaawa ko ulit. "Sige Silas, pero maging kaibigan ka muna niya, hindi yung lalaking may gusto sa kanya." "Oo naman." Tumayo ako. "Pahiram ng kotse mo?" "Sige, yung susi nasa may pinto." "Salamat." Nagmamadaling pumunta sa kwarto ko, nag-ayos ako at umalis. Maging kaibigan muna... Oo kaya ko 'yon, hindi. Sumasakit yung puso ko na alam kong nasa bahay siya, malungkot dahil nilayasan siya ni Paris, hindi ko gagawin yun sa kanya. Pagdating sa bahay niya, pumunta ako sa likod, binuksan yung gate. "Woah," nakita ko yung lahat ng ilaw naka-on, ang ganda tignan, yung mga bulaklak at dekorasyon. Napadako yung tingin ko kay Trevor, naghihintay pa rin sa mesa na ginawa niya sa likod, punong-puno ng pagkain, nakita ng malungkot niyang mata yung akin at ngumiti siya ng kaunti. "Hi," bati ko. "Uy," yung mga mata at ngiti niya sinusundan ako habang naglalakad ako papunta sa kanya, umupo ako sa upuan sa tapat niya na para kay Paris. "Ang ganda nito." "Sabi ko sa'yo eh," napatingin siya sa mesa, naglalaro sa tinidor niya. "Pa'no mo nalaman?" Nakita ko siya sumakay sa kotse ng iba. "Na-imagine ko na kung okay kayo sana nag-text ka na para sabihin sa'kin." "Nilayasan niya ako," malungkot niyang sabi. "Sorry Trev, ang saklap." "Ang sama niya," yung simangot niya at malungkot niyang mga mata nakakamatay. HINDI KITA LALAYASAN! Gusto kong sumigaw. "May sinabi ba siya?" "Ito lang." Inabot niya sa'kin yung phone, yung text. Hindi pwede, walang sorry, wala, kumukulo yung dugo ko. "Huwag ka magalit." "Hindi ako galit," mabilis akong tumingin sa phone niya. "Sy kilala na kita, alam ko pag ganyan yung pagkakakunot ng labi mo, galit ka." "Hindi niya lang basta pwedeng gawin 'yon sa'yo! Bakit hindi ka galit?" "Ewan ko, siguro mahalaga." Hindi naman. "Pero ginawa mo lahat ng 'to para saan?" "Para sa'yo," sagot niya, ngumingiti, tumigil yung puso ko. Ito na, nangyayari na, naghanda ako sa isip ko na sabihin niya sa'kin kung ano yung nararamdaman niya. "Kung hindi ko ma-enjoy 'to kasama si Paris, edi may best friend naman ako, diba?" Ay, yung pag-asa ko. "Tama..." Nag-stay ako, kumain kami ng pagkain, nag-kwentuhan kami habang sinubukan kong pagaanin yung loob niya at kalimutan yung walang kwentang Paris. Gumagabi na. "Uuwi na ako, kailangan ni Mama yung kotse para sa trabaho bukas." "Sige, susunduin kita bukas para mag-kwentuhan, kailangan ko ng tulong sa pagbaba ng mga ilaw na 'to." Tumango ako, kinuha yung phone at susi ko. "So, yung tungkol kay Paris?" Nagkibit-balikat siya. "Sasabihin ko sa'yo pag nag-text siya." "Okay." Imposible 'to! Pa'no ako magiging kaibigan lang niya? Pag kasama ko siya, hindi ako makapag-act ng natural, yung palad ko talaga nagpapawis at ngumingiti ako ng sobra pa sa high school. Sinisira ko yung pagkakaibigan namin at para saan? Hindi ko siya kailanman sasabihan, mamamatay ako na may ganitong sikreto na kinakain ako sa loob imbes na umamin. Trevor, mahal na mahal kita, gusto ko yung pag malungkot ako ginagawa mo lahat ng makakaya mo para mapasaya ako, kung pa'no mo ako ipinagtatanggol at tumatabi sa'kin. Ayoko na makaapekto 'to sa'tin pero kung hindi ako aamin at sasabihin ko, mabubulagta ako. Silas, mahal din kita, palagi na, magsama tayo, gusto mo ba 'yon? Oo nga. Pag-uwi sa bahay, naghahanda na si Mama matulog. "Kumusta?" tanong niya habang nakatayo ako sa pinto ng banyo, pinapanood ko siya na nililinis yung mukha niya. "Naging kaibigan lang muna ako, kung 'yon yung tinatanong mo." "Magiging okay din ang lahat Silas." "Alam mo ba kung ano yung nakakainis? Mas mapapasaya ko siya kesa kay Paris, hindi ko siya sasaktan kailanman." "Honey, kung gusto mong sabihin yung totoo kay Trevor, sabihin mo na pero maghanda ka na baka masira yung pagkakaibigan niyo." "Hindi 'yon yung gusto ko." "Kung lahat ng bagay nag-wowork out ayon sa gusto natin, Silas, edi sana okay na, pero hindi eh. Isang risk 'yon pero kung nasasaktan ka ng ganito, kailangan mong gumawa ng isang bagay." May gagawin ako, lulunukin ko 'to at magpapanggap na walang nararamdaman hanggang mawala yung mga nararamdaman, kung mawawala man. Kinabukasan, nakatayo ako sa kusina, naghahanap ng makakain. "SILAS!" narinig ko si Trevor na sumisigaw mula sa pintuan. "Nasa kusina ako." "Anong problema mo?!" Tumingin ako sa kanya na papalapit sa'kin na galit yung itsura. "Ano?" "Hindi sinasagot ni Paris yung tawag ko buong gabi, pag sinagot niya kaninang umaga, sinabi niya sa'kin dahil sa'yo. Sinabi mo sa kanya na lumayo sa'kin, bakit?!" "Kasi nilayasan ka niya! Hindi ba dapat ipagtanggol kita?" "Silas, tinawag mo siyang isang kampon ng demonyo! Ito na naman yung tungkol kay Bethany, parang ayaw mo akong makasama kahit kanino!" "Okay teka, yung nangyari kay Bethany, kasalanan mo 'yon Trevor, tinulungan kita!" "Akala mo tinutulungan mo ako pero kung paano mo ginagawang mas malala ang lahat, pakisuyo lang, tumigil ka sa pagtulong, okay lang na lumayo ka sa mga pinag-uusapan ko." Pinanood ko siyang umalis ng kusina at gusto kong sumabog, hindi ako makapaniwala na 'yon yung mapapala ko sa pagtulong sa kanya. Pakiramdam ko maiiyak ako, kinuha ko yung phone ko, tinawagan si Mama. "Ano 'yon Silas, busy ako," sagot niya. "Nag-away kami ni Trevor," sagot ko, malungkot. "Anong nangyari?" "Sinabi niya kay Paris yung sinabi ko at pumunta siya dito at sinigawan ako, sinabi niya na lumayo ako sa mga pinag-uusapan niya. Tinulungan ko lang naman siya." Nawala yung boses ko. "Silas hindi ka naman tumulong, hindi ka nag-act na parang kaibigan, hinayaan mong lamunin ka ng galit mo, katulad ng isang taong may nararamdaman. Kung hindi ka magiging kaibigan ni Trevor, yung mga ganitong bagay palaging mas masasaktan ka kesa dapat." Tumahimik ako. "Umiiyak ka ba?" "Hindi," mahina kong sagot para hindi niya ma-detect sa boses ko. "Pasensya na honey." "Hindi ka nga, tama ka, kailangan ko 'to, hindi ko alam kung pa'no na ako mag-act pagdating sa kanya, siguro kailangan talaga yung away at paghihiwalay." Pinunasan ko yung mga mata ko. "Pag-uusapan natin 'to pag-uwi ko, okay?" "Okay," nag-hang up kami. "Alam mo 'di ba?" narinig ko, tumingin ako, nakita ko si Trevor na naglalakad papunta sa'kin. "Kaya ka pumunta dito, sinagot mo siya kasi nilayasan niya ako?" Tumango ako ng kaunti. "Bakit hindi mo sinabi sa'kin?" "Para maiwasan 'to, naaawa ako sa sinabi ko sa kanya pero tinulungan lang kita." "Sy tinawag mo siyang kampon ng demonyo, sinigawan mo ako sa panunumpa pero madali lang sa'yo na sabihin 'yon sa kanya." "Nasasaktan yung best friend ko eh." Hindi nagsasalita, lumapit si Trevor sa'kin, niyakap niya ako, niyakap ko rin siya pabalik. "Sorry kung sinigawan kita," sabi niya sa balikat ko. "Palagi kang nandyan para sa'kin." Oh my god, yung amoy niya at kung ano yung nararamdaman ko ngayon, pinupush yung utak ko sa sobra, nawawala na yung kontrol ko at hindi ko mapipigilan. "Mahal kita," lumabas sa bibig ko pagkalas niya. Tinitingnan ako sa mga mata, natatakot ako sa kung ano yung mangyayari. "Mahal din kita Sy," sagot niya at 'yon na yung kumpirmasyon na kailangan ko. Walang pagpipigil, hinalikan ko siya, awkward at walang response, nagpapatunay na ito na pa'no ko sisirain yung pagkakaibigan namin. Umatras ako para magpaliwanag, wala akong chance kasi humalik ulit sa'kin si Trevor.