Kabanata 11

"Um, bakit pa kayo naghintay ng putanginang apat na araw bago niyo pa 'to sinabi sa 'kin?!" Sigaw niya na parang nagulat, "Akala ko—" "Oo na, alam na namin" Alam na ni Pete kung ano ang sasabihin niya, "pero seryoso, wag mong guluhin si Daniel Jasper, tantanan mo na siya." "Bakit naman? Parang wala naman siyang ginawa?" "Oo nga, pero pumaligid siya sa mga magulang niya buong panahon, ipinagtanggol pa niya sila," giit ni Savannah. "Hindi siya mabuting tao Jasper, wag mong sayangin oras mo." "Seryoso pre, maniwala ka sa 'min, wag mong guluhin si Daniel Atkinson" "Kaya hahayaan ko lang si Alister, JJ, at sila na gawing impyerno ang buhay niya? Kung anuman ang nangyari ay bago pa ako dumating dito, hindi ko 'yan kaya." "Jasper tinry mo na, at binato niya pabalik sa mukha mo, suko na." "Hindi! Dati akala ko ganoon siya kumilos dahil masama lang siya, pero ngayon alam ko na dahil hindi siya nagtitiwala sa kahit sino... pa." "Oh my god," pinikit ni Savannah ang mga mata niya na sumusuko, "hindi ka nakikinig." Nagkibit balikat lang si Jasper. Kailangan niyang patunayan na hindi siya katulad ng lahat sa Everton, walang ginawa sa kanya si Daniel, kaya bakit siya uupo lang at manonood kung pwede naman siyang tumulong? Pauwi na ngayon si Daniel, ipinarada niya ang kotse sa daanan habang nagsasara ang mga gate sa likod niya, pagpasok sa bahay niya nakikita niya na unti-unting nagkakabuo ang lahat. Kinuha na ng nanay niya ang lahat ng takip sa mga gamit, wala na ang alikabok ngayon, at nagsisimula nang magmukhang dati ang bahay. Bago pa man nilusob ng lahat ang bahay nila hanggang sa natakot ang nanay niya na paliparin sila palabas ng bansa. Isang taon sa sariling bansa ng nanay niya ang kailangan ng babae, ang makasama ang kanyang mga magulang na malayo sa lahat at sa lahat. Isang taon na nasa Belgium si Daniel na nag-aaral sa bahay, hindi siya nag-abala na mag-high school, hindi sa mood na makakilala ng bagong tao pagkatapos ng ilang buwan na pagpapahirap dahil sa kanyang ama. Walang nakakaalam pero kinamumuhian ni Daniel ang lalaki, kinamumuhian niya na ginawa niya ito sa kanila at walang pagpipilian ang nanay niya kundi ang tumayo sa tabi ng kanyang asawa, na nagpilit kay Daniel na tumayo sa tabi nila para sa kapakanan ng kanyang nanay. Ngayon umalis na sila ng Belgium, at umaasa siya na hindi ito isang pagkakamali. Hinulog ang kanyang jacket at bag sa foyer, naglakad ang batang lalaki papasok sa kanyang malaking walang laman na bahay na diretso sa kusina. Na-miss ni Daniel ang bahay, lumaki siya dito at napilitang umalis. Hindi niya na-miss ang eskwelahan. Hindi masyadong iba si Daniel bago ito nangyari, tahimik pa rin siya at palaging nagmumuni-muni, pero meron pa rin siyang mga kaibigan. Ngayon ang meron na lang siya ay ang kanyang nanay at ang kanilang kasambahay na si Marsha. "Hi," bati niya kay Marsha na nasa kalan na nagluluto. Lumingon siya at ngumiti, "Uy, kumusta ang araw mo?" "Ganon pa rin," nagbigay siya ng malabong sagot. Lumakad papunta sa ref si Daniel at binuksan ito para sa isang bote ng juice. "Nandito ba si mama?" "Dapat nasa opisina ng tatay mo, sabi niya handa na daw siyang linisin 'yon." "Magaling," nag-ikot ang mga mata ni Daniel na humihinga ng malalim, alam niya kung ano ang ibig sabihin n'yan. Malamang nandoon siya na tahimik na humihikbi, tuwing may nagpapaalala sa kanya tungkol sa kanyang asawa ay umiiyak siya, at dahil nakabalik na sila sa bahay ay madalas na siyang umiiyak. Lumakad papunta sa opisina ng kanyang tatay ang batang lalaki, huminto siya sa entrada nang makita niya ang kanyang nanay, nakaupo siya sa desk na nakatitig sa isang frame at hindi ka maniniwala, umiiyak siya. "Hindi mo 'to pwedeng patuloy na gawin," nagsalita si Daniel na nagulat sa kanya, mabilis niyang pinunasan ang kanyang mukha at binitawan ang larawan. "Huwag mo nang pahirapan ang sarili mo mama," dagdag niya na pumapasok "Sinusubukan ko," nililinaw niya ang kanyang lalamunan, "hindi naman ganoon kadali." "Alam ko," lumakad siya sa paligid at tumayo sa tabi niya sa desk, hinahagod ang kanyang likod tinanong ni Daniel, "ano ang gagawin mo sa lahat ng gamit na 'to?" Magulo pa rin doon simula noong isang taon nang lusubin ng mga pulis ang lugar "Sinabi niya na huwag hawakan ang kahit ano, pero pakialam niya wala naman siya dito para pigilan ako, itatapon ko na ang lahat." "Kailangan mo ba ng tulong?" Umiling siya, "Tutulungan ako ni Marsha pagkatapos ng hapunan." Palayo na si Daniel at bumagsak sa sofa sa opisina at napansin ng kanyang nanay ang kunot noo, hindi na bago pero tuwing tinatanong siya ni Daniel palagi siyang nagbibigay ng maling sagot— maayos lang huwag kang mag-alala. "Kumusta ang eskwela?" Sinusubukan pa rin niya "Walang bago," sagot niya. Kailangan malaman ni Jasper ang buong kwento at pagkatapos ng ilang oras na malalim na paghahanap ay alam niya na ang lahat, o hindi bababa sa kung ano ang sasabihin ng mga artikulo at mga tao sa internet tungkol sa pamilya Atkinson, at walang isa man ang mabuti. Mga press conference pagkatapos ng mga press conference ni Daniel na nakatayo sa tabi ng kanyang nanay habang nagsasalita ang kanyang tatay ng mga kasinungalingan. Nasira ang puso ni Jasper para sa batang lalaki, mukhang miserable si Daniel, sa bawat larawan ay parang gusto niyang mapunta sa ibang lugar. Walang bata ang dapat nasa gitna ng ganitong bagay. Hindi na kailangan ni Jasper na kilalanin si Daniel para malaman na hindi niya ito deserve. "Wow tingnan mo nga naman," reaksyon ni Jasper nang lumakad sa kanila si Savannah na nakasuot ng kanyang cheer uniform sa unang pagkakataon "Mukhang gusto mong sabihin sa 'kin ang lahat ng mali sa 'kin para sa kasiyahan," biro ni Pete At idinagdag ni Jasper, "mukha kang dapat kong katakutan" "Tapos na ba kayo?" Nakatitig siya sa kanila na walang ngiti, tumango sila na tumatawa. "Gusto ko 'to nang hindi gaanong marami tulad ng gusto niyo" "Kaya tumigil ka na," suhestiyon ni Jasper "Nasa team ka na ng ilang linggo at hindi ka pa rin pinapansin ng mga babae, malinaw na hindi gumagana ang plano." Nagsimula silang maglakad sa hall sa tabi-tabi "Ito ang una kong pep rally kung talagang kinamumuhian ko ito pagkatapos ng laro ngayong gabi baka mag-quit ako, pero kailangan kong malaman kung pwede kong panatilihin ang uniporme" "Bakit?" Ngumisi siya, "Gusto 'yon ni Carlos." "Alam mo kung ano ang nakakabaliw?" tanong ni Pete na gumagawa ng obserbasyon, "hindi nakikipag-hangout sa 'tin ang boyfriend mo, pero wala siyang problema na lagi kang nakikipag-hangout sa 'tin. Bakit ganon?"