Bab 23 Kes Ramira Gomez

Datuk Bandar hampir nak habis panggilan, bila Timbalan mengetuk pintu pejabatnya. Datuk Bandar melambai supaya Timbalan masuk. Semasa dia duduk, Timbalan mendengar hujung perbualan itu. "Terima kasih banyak, Puan Chybovsky; Saya pasti mereka akan gembira mendengar yang puan setuju untuk datang ke sini. Jadi, kita boleh jangkakan puan Selasa depan; betul? Baik; saya akan jemput puan di lapangan terbang nanti. Terima kasih sekali lagi. Jumpa puan minggu depan. Selamat hari. Selamat tinggal." Datuk Bandar meletakkan telefon dan meletakkan beberapa fail ke dalam laci mejanya. "Mike; terima kasih kerana datang pada hari cuti awak untuk bertemu dengan saya." "Tiada masalah, Mike; saya tak ada rancangan apa pun. Tapi, sebelum kita mula; boleh saya tanya awak sesuatu?" "Boleh, Mike; cakaplah." "Bukan saya sengaja nak dengar; tapi, saya tak dapat nak elak daripada dengar. Awak bercakap dengan Puan Chybovsky?" "Yup." "Si ‘psikik' Puan Chybovsky?" "Yang sama. Jadi, awak dengar pasal dia?" Timbalan tergelak kecil. "Oh ya…saya dengar pasal dia." "Dan, apa maksudnya; Mike?" "Apa maksud awak 'apa maksudnya', Lloyd? Ia tak patut bermakna apa-apa pun." "Saya tak tahu, Mike; bagi saya, awak ada pendapat tentang Puan Chybovsky…dan bukan yang baik." "Dengar, Lloyd; saya tak cakap apa-apa pun pasal dia. Kalau awak nak percaya dengan 'psikik' palsu dia, ikut suka awak, saya tak kisah. Saya cuma tak faham kenapa awak bawa artis penipu tu ke sini? Apa yang dia boleh bantu kita…Tunggu sekejap…awak tak rancang nak suruh dia pergi ke tempat Lazinski ke?" "Baiklah, Mike; bagi saya, awak banyak cakap untuk seseorang yang tak cakap apa-apa pun. Tapi, untuk menjawab soalan awak…ya, saya memang rancang nak suruh Puan Chybovsky periksa tempat Lazinski." "Kenapa tu, Lloyd?" "Katalah ada beberapa perkara pelik yang berlaku di sana; dan, saya rasa hadiah Puan Chybovsky mungkin apa yang diperlukan untuk selesaikan beberapa perkara." "'Hadiah' dia?" Timbalan ketawa. "Dan, hadiah apa tu…hadiah menipu orang?" "Menipu orang? Apa maksud awak?" "Maksud saya dia palsu…penipu terkenal." "Saya faham;" Datuk Bandar memandang ke siling, kemudian kembali ke Timbalan, "dan, saya rasa sebab itulah beberapa jabatan polis…termasuk jabatan yang saya bersama di Galveston…menggunakan perkhidmatan dia untuk membantu beberapa siasatan mereka?" "Ya, baiklah, kita tak perlu bincangkan ‘siasatan' tu sekarang; bukan, Lloyd?" "Oh, marilah. Saya sangat berminat nak dengar apa yang awak nak cakap sekarang, Mike." "Okey; baiklah. Kita katakan saja yang Puan Chybovsky awak digunakan oleh jabatan yang nak ubah keadaan ikut cara mereka." Datuk Bandar merenung ke meja dan berkata, "Awak tahu tak, Mike; saya tak tahu dari mana awak dapat maklumat awak untuk hasilkan teori-teori awak ni…tapi, saya akan beritahu awak…saya tahu sendiri apa yang Puan Chybovsky mampu buat. Awak tahu, saya pernah guna dia sendiri dulu dalam kes yang saya sedang uruskan di Galveston, dan…" Timbalan mencemuh, "Tolong jangan beritahu saya awak merujuk kepada kes Ramira Gomez?" Datuk Bandar Faulkner memandang Timbalan dengan ekspresi terkejut di wajahnya dan bertanya, "Macam mana awak tahu itu kes tu? Apa yang awak tahu pasal tu?" "Saya tahu beberapa perkara pasal tu?" "Beberapa perkara? Perkara apa?" "Cuma perkara, Lloyd." "Dan, macam mana awak boleh tahu pasal perkara-perkara ni; Mike?" "Alah, Lloyd; awak dalam bidang penguatkuasaan undang-undang macam saya. Awak tahu betul-betul kalau awak dalam bidang ni lama-kelamaan awak akan dengar macam-macam melalui mulut ke mulut." "Dan, apa yang awak dengar melalui mulut ke mulut; timbalan?" "Baiklah…mula-mula…macam mana dengan fakta sama ada ia kemalangan atau tidak, dia bertanggungjawab atas kematian budak perempuan tu…Ramira Gomez, maksud saya…bukan ibu budak perempuan tu. Sudah tentu, bila awak anak saudara Hector Nieverro…ketua salah satu kartel dadah terbesar di Mexico…tak mungkin dia akan benarkan awak dihukum mati…bukan bila dia ada hampir setiap jabatan polis di kawasan tu dalam poket dia." Datuk Bandar Faulkner senyap duduk di sana sambil mendengar Timbalan Hopkins terus bercakap. "Kemudian, datuk dan nenek masuk campur dan cakap mereka rasa bapa tu ada kaitan dengan perkara tu. Nasib baik, kan; sekarang korang boleh fokus kepada orang lain sebagai suspek utama, bukannya anak saudara Nieverro. Satu masalah, kan; bapa budak perempuan tu adalah seorang ahli perniagaan yang berpengaruh di kawasan tu, seperti yang saya faham. Agak murah hati juga dari segi derma kepada jabatan polis; kan, Lloyd?" Datuk Bandar masih duduk di sana mendengar Timbalan dia. "Jadi, apa nak buat sekarang? Malangnya, satu lagi nasib baik untuk korang; perkahwinan mereka goyah…dan, ini boleh keluarkan dia tanpa perlu bayar mahal dalam penyelesaian perceraian. Tambahan pula, saya pasti bila dia tahu yang mentua dia menuduh dia terlibat dalam kematian anak perempuannya, dia tak akan ada masalah untuk ikut korang 'menemui' bahawa isterinya…anak perempuan mereka…yang buat, bukannya dia. Saya dah hampir betul, Lloyd?" Datuk Bandar tersenyum kecil kepada Timbalan; tapi, tak cakap apa-apa. Timbalan Hopkins selesai bercakap. "Jadi, masuklah Puan Chybovsky…'psikik terhebat'…menggunakan dia…'hadiah' dia, kan Lloyd…'bercakap' dengan budak perempuan tu; yang beritahu dia di mana semua ‘bukti' yang diperlukan untuk mendakwa ibu tu. Kes selesai; betul, Lloyd?" Mereka duduk di sana saling memandang. Kemudian, Datuk Bandar Faulkner memecah kesunyian. "Awak tahu, Mike…saya ada mesyuarat hari lain dengan Datuk Bandar; dan, dia sebut pada saya yang dia rasa awak patut bersara…memandangkan awak dah cukup lama dalam jabatan dan sebagainya." Dengan senyuman di wajahnya. "Saya rasa dia memang macam tu. Dan, awak; Lloyd?" "Baiklah, saya beritahu dia yang saya rasa awak pegawai yang bagus; dan, lelaki yang bijak." Datuk Bandar bersandar di kerusinya. "Yup; awak memang pegawai yang bagus. Tapi, mari kita tengok betapa bijaknya awak; Mike." "Maksudnya?" "Maksudnya…perkara yang didengar melalui mulut ke mulut boleh jadi sangat sukar untuk dibuktikan. Membuat tuduhan yang tak boleh dibuktikan boleh merosakkan kerjaya seseorang…walaupun dia pegawai yang bagus…kalau awak faham maksud saya." Timbalan Hopkins bangun; kemudian, duduk di tepi meja Datuk Bandar. Dia mengambil plat nama Datuk Bandar dari meja, merenungnya dengan membelakangi Datuk Bandar. "Awak tahu, Lloyd; saya tak peduli langsung pasal apa yang awak buat…atau, apa yang mulut besar Datuk Bandar tu fikirkan…jadi, relaks…saya tak buat sebarang tuduhan. Awak yang kena hidup dengan apa yang awak buat…Sama macam dia. Tapi, jangan ugut saya, Lloyd. Kita berdua tahu satu-satunya sebab awak jadi Datuk Bandar adalah kerana sejarah awak melindungi punggung orang atasan awak…tanpa mengira betapa kotornya punggung mereka." "Saya rasa kita dah faham, kan?" "Mestilah, Lloyd; apa-apa jelah. Dah selesai?" "Saya rasa macam tu, Mike." "Bagus." Timbalan berdiri, meletakkan semula plat nama di atas meja, dan memakai cermin mata hitamnya. "Saya pergi dulu. Jumpa awak esok, Lloyd." Dia pergi. Datuk Bandar Faulkner duduk dengan sikunya di atas meja, menggosok dagunya dengan ibu jari dan jari telunjuk, sebelum membuat genggaman dan menumbuk meja.