Bab 30 Persahabatan dan Niat

Bila mereka masuk bilik tamu, Cik Annabeth berdiri tak bergerak mengadap dinding; pegang erat pada Jean-Louise Wadell. Beth pergi dan melutut di sebelah Cik Annabeth, letak tangan dia kat bahu Cik Annabeth, dan tanya, "Sayang, apa masalahnya?" Cik Annabeth tak cakap… atau berpaling pandang Beth… tapi, cuma tunjuk pada cermin. Beth tengok cermin, dan terkejut dengan mesej yang ditulis dengan darah; yang buat dia melompat berdiri dan terkejut, sambil menutup mulut dengan tangan. Sheriff Faulkner dan Martin bergegas ke Beth dan Cik Annabeth; dan, sekarang mereka nampak mesej kat cermin. Martin tanya, "Lloyd, adakah itu…" "Ya, memang." Sheriff jawab Martin sebelum dia habis cakap. Beth melutut balik kat sebelah Cik Annabeth. "Sayang?" Cik Annabeth kekal dalam keadaan 'koma' dia; jadi, Beth dengan lembut letak tangan dia bawah dagu Cik Annabeth… membiarkan ia berehat dalam tapak tangan dia… dan, perlahan-lahan pusing kepala Cik Annabeth supaya mengadap dia. "Cik Annabeth… Sayang… awak okey ke? Cakap dengan saya, Sayang; apa jadi?" Cik Annabeth menggumam, "Chelsea." Beth berpaling pandang Martin dan sheriff; lepas tu, pandang balik Cik Annabeth. "Sayang; Chelsea ada kat sini?" Cik Annabeth angguk. "Dia ada cederakan awak, Sayang?" Cik Annabeth geleng kepala. "Alhamdulillah." Beth mengeluh lega; lepas tu tanya, "Cik Annabeth, Sayang, apa dia nak? Dia cari Tommy ke?" Cik Annabeth geleng kepala lagi. "Dia ada beritahu awak apa-apa?" Cik Annabeth angguk. "Apa dia beritahu awak, Sayang?" "Dia kata jangan percaya Mary; dan, jangan pergi dalam hutan dengan dia." "Maafkan saya; Cik Annabeth?" Sheriff melutut atas satu lutut, letak tangan dia kat lutut yang lagi satu dibengkokkan. "Minta maaf atas gangguan, Beth. Cik Annabeth; dia ada beritahu awak kenapa awak tak patut pergi dalam hutan dengan Mary?" "Tak ada." "Wei, Lloyd;" Martin memanggil sheriff, "boleh tak awak datang sini sekejap?" "Maafkan saya, puan-puan." Sheriff Faulkner bangun dan berjalan ke Martin. Mereka membelakangkan Beth dan Cik Annabeth, membongkok ke arah satu sama lain, dan berbisik-bisik. Sementara benda ni berlaku, Beth terus bercakap dengan Cik Annabeth. "Jadi, awak pasti awak okey, Sayang?" "Ya, Mommy." Cik Annabeth berhenti, pandang bawah kat lantai; lepas tu, balik ke Beth. "Mommy?" "Ya, Sayang?" "Chelsea… dia nampak sangat menakutkan." Beth peluk Cik Annabeth; cakap dalam telinga dia, "Saya tahu, Sayang. Dia dah pergi sekarang." "Apa jadi kat dia, Mommy; kenapa dia nampak macam tu?" Beth cuba fikir macam mana dia boleh terangkan kat Cik Annabeth kenapa Chelsea nampak macam mana dia nampak. "Erm… Sayang… Chelsea ada kemalangan; dan, cedera teruk." "Mommy?" "Apa, Sayang?" "Kenapa Chelsea kata saya tak patut percaya Mary?" "Saya tak tahu, Sayang." "Mary kata awak pun tak percaya dia… kenapa tak, Mommy?" Beth dah buntu sekarang. Nasib baik untuk dia, Martin dan sheriff dah habis bincang, dan Sheriff Faulkner dah balik; melutut dengan cara yang sama macam tadi. "Cik Annabeth, ayah awak dan saya tertanya-tanya… Adakah Chelsea ada sebut apa-apa kat awak pasal Delilah?" Beth cepat-cepat berpaling pada Martin dan bagi dia pandangan tak setuju yang tegas. Martin cuma angkat bahu dia. Beth lega dengar Cik Annabeth jawab tak ada. Martin pergi ke tempat api dan letak siku dia kat mantel; lepas tu, perasan semua patung kristal Beth, beberapa glob salji, dan tiga pasu kecil pecah berderai. "Apa benda ni? Cik Annabeth; Chelsea yang pecahkan semua benda ni kat sini ke?" Beth dan sheriff pergi tengok apa yang Martin cakap sementara Cik Annabeth jawab, "Tak ada." "Sayang," Beth tanya, "kalau Chelsea tak buat benda ni; macam mana dia pecah?" "Saya tak tahu; mungkin dia pecah bila dia beku." Beth dapat pandangan yang bingung kat muka dia. "Beku? Sayang, apa maksud awak beku?" Cik Annabeth terangkan, "Bilik jadi sangat, sangat sejuk. Ada ais merata… malah kat saya!" Beth, Martin dan sheriff pandang balik dan ke depan kat satu sama lain. Lepas tu, Beth tanya Cik Annabeth, "Sayang, bila benda ni jadi?" "Lepas Rugrats habis. Saya ada kat sofa, dan tiba-tiba, ia jadi sangat sejuk; dan, saya mula menggigil. Lepas tu, hidung dan jari saya sakit… dan, bila saya tengok jari saya, ada ais kat dia. Saya tengok sekeliling bilik dan semua benda dilitupi dengan ais. Ia sangat sejuk. Lepas tu kaki dan tangan dan muka saya mula sakit. Saya nampak ais kat dia juga. Sakit nak bernafas. Lepas tu… lepas tu…" "Lepas tu apa, Cik Annabeth?" "Saya tak tahu. Saya ingat bangun, dan bilik panas; dan, ais dah hilang… dan, Jean-Louise Wadell pun dah hilang. Dan lepas tu, saya fikir ada orang kat belakang saya; dan, saya sangat takut. Saya tutup mata dan berpaling… tapi, bila saya buka, tak ada orang kat sana. Tapi, lepas tu bila saya berpaling, Chelsea ada kat sana." "Jadi… bilik jadi sangat, sangat sejuk pada mulanya; dan, betul lepas tu awak nampak Chelsea, Cik Annabeth?" "Ya, Sheriff Faulkner." Beth, Martin dan sheriff pergi untuk bercakap. Martin tanya sheriff, "Lloyd, awak rasa Chelsea yang buat bilik beku?" "Saya tak tahu, Martin; memang nampak macam dia buat. Saya dengar pasal tempat berhantu ada tempat sejuk dalam dia; tapi, ni memang ambil kek. Maksud saya, awak kena tertanya-tanya kalau dia boleh buat sesuatu sebesar tu." "Kenapa tak; lepas semua, dia ada bawa Beth balik ke malam pembunuhan Howell. Kalau dia mampu buat macam tu, membekukan bilik tak ada apa-apa pun; betul?" Beth menyampuk, "Dan, macam mana pula dengan Mary dengan bangsal tu; dia ada kuasa juga. Siapa nak kata dia tak ada kena mengena dengan bilik membeku?" "Tapi, Mary tak ada kat sana bila bilik beku; Chelsea ada." "Macam mana awak tahu Mary tak ada kat sana bila ia jadi, Martin?" "Jom lah Beth, Cik Annabeth kata dia nampak Chelsea; bukan Mary." "Itu tak bermakna apa-apa." Sheriff campur tangan. "Sekarang, Beth; kalau awak dah ada dalam penguatkuasaan undang-undang selama saya dah ada, awak akan cenderung nampak corak tertentu." "Apa yang awak cakap, Lloyd; corak apa?" "Corak di mana dalam 99.9 peratus kes, individu yang jadi saksi kat tempat kejadian jenayah adalah orang yang selalunya buat; sebagai lawan kepada mereka yang tak nampak kat sana." "Saya faham, Lloyd." Beth teruskan, "Tapi, beritahu saya benda ni… daripada 99.9 peratus kes yang awak cakap pasal; berapa peratus dia libatkan hantu? Lepas semua, hantu ada kecenderungan untuk tak nampak dari masa ke masa dari apa yang saya dengar." Sheriff senyum kat Beth, "Touché, Puan Lazinski." "Beth, Sayang, serius;" Martin tanya, "kenapa awak yakin sangat yang ia Mary? Macam awak ada sesuatu terhadap dia. Kenapa Chelsea tak boleh buat?" "Kenapa?" "Kenapa, apa?" "Kenapa Chelsea nak buat?" "Saya tak tahu. Sama macam saya tak tahu kenapa Mary nak buat juga… Tapi, saya boleh fikirkan sebab kenapa Mary takkan buat." "Dan, apa tu, Martin?" "Sebab Cik Annabeth kawan Mary." "Tak ada, Mary kawan Cik Annabeth; saya masih tak pasti ia timbal balik pada bahagian Mary." Sheriff Faulkner tanya, "Sekarang, kenapa awak kata macam tu; Beth?" "Beberapa malam lepas saya pergi tengok Cik Annabeth, dan Mary ada dalam bilik dia. Saya tanya Mary apa jadi kat Cik Annabeth, dan awak tahu apa yang dia cakap?" Dia berhenti seketika sebelum habis, "Dia kata tak ada apa-apa jadi kat dia… lagi. Lagi. Ia macam dia beritahu saya sesuatu nak jadi kat dia; dan, yang ia akan jadi salah saya dan Chelsea sebab pergi dalam bilik mak bapak dia." "Ya, Beth," Martin mencelah, "tapi, awak beritahu saya yang Mary kata ia sebab awak buat dia marah; tu sebabnya. Jadi lepas tu, tak ke awak rasa dia cuma cuba nak beri amaran kat awak? Maksud saya, kalau awak tanya saya, tu contoh lain macam mana Mary bantu…" "Bantu, Martin? Awak bodoh ke? Betul, apa yang…" "Tahan kat sana, awak berdua;" sheriff cuba tenangkan keadaan, "bergaduh antara kita takkan selesaikan apa-apa. Sekarang kemudian; siapa 'dia'? Siapa yang marah?" Martin jawab, "Pembunuh." "Pembunuh?" Sheriff hilang. "Pembunuh apa?" "Pembunuh bersiri, Lloyd;" Beth beritahu dia, "orang yang bunuh keluarga tu." "Oh… saya faham." Sheriff buka topi dia, selak jari dia melalui rambut dia dan ganti topi dia. "Apa dalam negara tar yang awak semua cakap pasal? Kenapa seorang pembunuh dari masa lalu… yang, kalau masih hidup, mungkin dalam lingkungan tujuh puluhan lewat atau awal lapan puluhan… marah kat awak dan Chelsea sebab pergi dalam bilik tidur mak bapak Mary; buat dia nak balik buat benda kat Cik Annabeth? Itu tak masuk akal." "Awak betul, Lloyd; ia tak masuk akal." Beth berpaling dan pandang Martin, "Yang lagi satu sebab kenapa saya ada keraguan pasal Mary." Martin masih tak nampak maksud Beth. "Baiklah; lepas tu sekurang-kurangnya terangkan kat saya kenapa awak masih tak nak percaya Mary walaupun dia dah beritahu awak kebenaran setakat ni. Delilah, contohnya. Dia orang yang beritahu awak pasal Delilah; betul?" "Mana mayat dia, Martin? Kita tak pernah jumpa mayat dia." Sheriff campur tangan. "Relaks, Beth; masih banyak lagi kawasan nak diperiksa. Dan, saya rasa kita perlukan lebih banyak bantuan cari…" "Lloyd, jangan beritahu saya awak rancang nak guna timbalan yang lain untuk bantu cari mayat dia?" Beth nyatakan kebimbangan dia, "Kalau mereka sebahagian daripada ni, mereka mungkin cuba halang kita daripada mengesan dia. Selain tu; saya masih tertanya-tanya kalau Timbalan Hopkins beritahu awak kebenaran pasal ni adalah ladang Johnston yang lama. Awak kata awak percaya dia sebab dia beritahu awak kat mana ladang tu… dan, kalau dia ada kena mengena dengan dia, dia takkan beritahu awak kat mana ia; betul?" "Yup." "Mestilah, Lloyd, itu masuk akal; maksud saya, kenapa tunjuk kat kawasan di mana awak tanam mayat… itu akan jadi gila. Tapi, kalau awak tanam mayat, ia takkan jadi gila kalau awak hantar orang cari dia kat lokasi yang salah. Dengan cara tu awak halang mereka daripada menjumpainya; dan, awak buat mereka fikir awak tak ada kena mengena dengan dia, sebab awak 'membantu'." Martin cuba yakinkan Beth, "Tapi, Timbalan Hopkins kena beritahu kebenaran, sebab Mary nampak mereka tanam mayat; dan, dia tak boleh tinggalkan harta tu. Jadi, ini kena jadi ladang Johnston yang lama. Maksud saya… dan, betulkan saya kalau saya salah, Lloyd… kalau dua orang berbeza, yang tak mungkin mengesahkan cerita mereka, beritahu awak pada dasarnya benda yang sama, maka mereka kena beritahu kebenaran; betul, Lloyd?" "Mungkin." Beth masih tak yakin. "Lepas tu, kenapa kita tak nampak mereka; Martin?" "Nampak siapa?" "Kalau mereka tanam mayat kat sini… belum lagi menyebut fakta yang mayat sepatutnya dah dibawa kat sini dalam kereta peronda… lepas tu, kenapa kita tak nampak mereka?" "Saya tak tahu; mungkin kita tengah tidur. Ya Tuhan, Beth, apa dia? Kenapa awak tak boleh terima yang Mary beritahu kebenaran?" "Saya beritahu awak kenapa malam yang lain, Martin; ingat?" Martin secara sinis balas, "Oh ya; 'mata'." "Pergi mampus, Martin; awak tak ada clue apa yang berlaku kat sini. Macam mana dengan ni; kenapa awak tak simpan pendapat awak untuk diri sendiri. Macam awak cakap sebelum ni, mereka tak berkomunikasi dengan awak… ketuk atas kayu; betul Martin… jadi, jangan pilih siapa nak percaya atau tak. Saya dah bercakap dengan mereka… saya dah ada kat sebelah mereka… saya dah rasa kehadiran mereka. Saya mungkin tak tahu semua yang berlaku lagi; tapi, saya tahu cukup untuk tahu yang saya tak percaya Mary. Dan, saya tahu Chelsea takkan buat apa-apa untuk cederakan Cik Annabeth." "Macam dia takkan cederakan adik lelaki dia, Beth?" Martin pandang ke siling, melepaskan nafas sebelum pandang balik Beth. "Awak betul, Beth, saya tak ada sebarang hubungan dengan mereka; dan, awak ada. Jadi, saya takkan cakap lagi pasal sama ada saya percaya Mary, atau Chelsea, atau Arnab Easter yang sialan tu! Tapi ingat benda ni, Beth; Cik Annabeth anak perempuan saya juga, dan saya risaukan keselamatan dia sama macam awak. Jadi, mulai sekarang, satu-satunya kebimbangan saya akan jadi kesejahteraan anak kami; kalau itu okey dengan awak. Dan, saya rasa dah tiba masanya kita keluar daripada rumah ni. Kalau awak nak tinggal kat sini dan main Nancy Drew, teruskan saja; tapi, saya tinggalkan rumah ni, dan saya bawa Cik Annabeth dengan saya." "Awak tak boleh, Martin." "Tengok saya. Dia anak perempuan saya juga sialan; awak tak boleh halang saya daripada membawanya." "Saya ibu dia, Martin. Tanya Lloyd; selalunya ibu yang menang dalam kes penjagaan." "Kita buat ni kes penjagaan ke, Beth?" "Tak ada, Martin; saya cuma tunjukkan kat awak yang saya boleh halang awak daripada membawanya dengan awak kalau saya nak. Tapi, ia bukan pada saya." Martin dan sheriff pandang satu sama lain; dan lepas tu, balik pada Beth. "Apa yang awak cakap, Beth?" "Saya cakap, Martin, saya risaukan keselamatan dia; sama macam awak. Kalau pada saya, saya akan kemaskan beg dia minit ni dan hantar awak berdua pergi… Tapi sekali lagi, ia bukan pada saya." "Sekarang saya dah sesat, Beth," sheriff mengaku. "Lloyd… Martin… Cik Annabeth tak boleh tinggalkan sini. Mereka takkan benarkan dia." "Apa maksud awak mereka takkan benarkan dia pergi?" "Martin, macam awak semua cakap sebelum ni; Mary, Chelsea dan Tommy berkomunikasi dengan Cik Annabeth dan saya atas sebab tertentu… apa pun sebab tu. Mereka sama ada nak atau perlukan kita bantu mereka selesaikan sesuatu kat sini. Saya jujurnya percaya… tak ada… saya tahu yang tak ada cara mereka akan benarkan Cik Annabeth diambil pergi." "Tapi, Beth;" Martin, yang dah tenang, ambil tangan dia dan cium mereka, "kalau Cik Annabeth tinggal kat sini, sesuatu boleh jadi kat dia." Beth pandang Cik Annabeth… yang dah menatap cermin sepanjang masa, benar-benar tak sedar… lepas tu berpaling balik pada Martin dan cium tangan dia. "Ya, Martin, kalau dia tinggal kat sini; sesuatu boleh jadi kat dia. Tapi, kalau kita cuba hantar dia pergi… sesuatu akan jadi kat dia… saya cuma tahu ia."