Bab 55 Rolling Meadows

Sarjan Faulkner dah duduk dengan sabar kat kawasan resepsi Rolling Meadows Sanitarium selama tiga jam setengah, tunggu nak cakap dengan Dr. Robert Steinman; ketua psikiatri dan pengarah fasiliti tu. "Sarjan Faulkner." Sarjan tu berdiri, hulur tangan nak salam dengan doktor. "Dr. Steinman." Doktor tu tak balas…atau, tak pandang dia pun…tapi, cuma berdiri kat situ pandang clipboard dia; terus menulis. "Saya orang yang sibuk, Sarjan; dan, saya memang tak ada masa nak buang masa untuk sembang kosong. Jadi; beritahu saya apa yang saya boleh buat untuk awak…dan, cepat sikit; supaya, saya boleh balik pada tugas saya." Sarjan tu mengeluh dan bergumam, "Okey." Dia rampas clipboard dari tangan doktor dan baling atas lantai. Lepas tu, Sarjan Faulkner sambar stetoskop yang tergantung kat leher doktor…bentuk macam ‘jerat' kat leher dia…dan, tarik doktor dekat; dengan muka dia cuma beberapa inci dari muka doktor. "Dengar sini, Doc!" Sarjan tu cakap dengan nada yang rendah, tapi berkuasa…macam nak ugut; macam gaya Clint Eastwood-nesque Dirty Harry…infleksi, "Saya sendiri pun sibuk; dan, saya tak ada masa nak buang untuk kebodohan bandar ni. Saya tunggu hampir empat jam untuk jumpa awak…jadi, awak kena luangkan masa untuk bercakap dengan saya; tak kira berapa lama pun. Faham, Doc!" Dr. Steinman menggigil macam daun kat angin, sambil gagap, "F-F-Faham!" "Budak baik;" sarjan tu lepaskan pegangan dia kat doktor, "sekarang, jom pergi tempat lain dan bercakap." Tiba-tiba, beberapa orang lelaki sasa, gagah…yang dipanggil oleh jururawat kat meja…datang berlari ke kawasan resepsi. Lelaki yang paling besar tanya, "Ada masalah ke kat sini?" Sarjan Faulkner jawab, "Tak ada masalah kat sini, budak." Lelaki sasa tu berjalan ke arah sarjan. "Saya tanya Dr. Steinman…Tex." "Hmm, saya rasa lain kali awak patut lebih spesifik…‘Arnold'." "Nampak macam awak keluar dari daerah awak, ‘Andy'; kenapa awak tak balik Mayberry tempat awak? Lelaki sasa yang lain ketawa, dan sarjan tu pandang dan angkat topi dia kat dia; lepas tu, pusing pada orang yang kat depan muka dia, dan beritahu dia… "Dengar, ‘Conan'; kenapa awak dengan awek awak kat sana tak pergi gim dan tengok berapa berat yang awak boleh letak kat bar sebelum ia menghempap dada awak yang terlalu sasa tu." "Awas, tahi lembu; jangan buat saya kena sakitkan awak." "Dan, macam mana awak nak buat macam tu?" Lelaki sasa tu ketawa, "Dia nak tahu macam mana saya nak buat macam tu…awak percaya mamat ni?" "Kalau dia nak tahu," yang lagi satu menyuruh, "kenapa awak tak tunjuk kat dia?" "Awak rasa?" "Saya rasa." Dia mengangguk. Lelaki sasa tu pusing pada sarjan sambil menggelengkan kepalanya, "Oh, tak apa la." Dia menerkam masuk, capai sarjan. Sarjan dengan cepat mengelak ke tepi, elak dari dipegang oleh gergasi tu; pada masa yang sama, buat penumbuk dengan tangannya, dan tunjuk ibu jarinya. Dia cucuk jari yang terhulur tu ke kawasan halkum lelaki sasa tu, menyebabkan gergasi tu pegang leher dia dan jatuh terduduk kerana kesakitan yang teruk. Lepas tu, sarjan pegang telinga lelaki sasa yang tak berdaya tu, dan tarik kepala lelaki sasa tu ke bawah ke lutut dia yang naik. Bila dagu lelaki sasa tu bertemu dengan tempurung lutut sarjan, Sarjan Faulkner lepaskan pegangan dia kat telinga lelaki sasa tu sementara momentum lutut dia yang naik membengkokkan kepala lelaki sasa tu dengan tajam; menyebabkan dia pengsan. Lelaki sasa yang lain berdiri kat situ tak bergerak dengan mulut ternganga, pandang pada rakan kongsi dia yang tak bermaya. Sarjan berjalan ke arah dia dan tanya… "Awak nak giliran ketawa, budak?" Lelaki sasa tu pandang sarjan dan menggelengkan kepalanya dengan kuat ke tepi. "Baiklah kalau macam tu; kenapa awak tak jadi Donkey Kong Jr. yang baik dan angkat bapak awak dari lantai sebelum orang tersandung dia…Doc; saya rasa awak nak bawa saya ke pejabat awak supaya kita boleh cakap tu kan?" Doktor sibuk memerhati kekacauan; jadi, sarjan cuba dapatkan perhatian dia lagi. "Weh! Doc! Pejabat awak?" Doktor fokus. "Ya. Jalan sini sila; Sarjan." Masa lalu kat meja resepsi, sarjan beritahu doktor tunggu sekejap sementara dia membongkok dan beritahu jururawat yang duduk kat belakang meja, "Makcik, lain kali awak nak panggil bantuan; saya cadangkan awak syorkan lebih dari dua orang datang." Dia angkat topi dia kat dia, dan lepas tu, minta doktor terus bawa dia balik ke pejabat dia. Bila mereka sampai ke pejabat dia, sikap Dr. Steinman dah pusing 180 darjah; sebab dia jadi sangat mesra dan prihatin pada sarjan. Sarjan tak terkejut dengan ni. Kalau ada satu benda dia dah belajar dalam pengalaman lebih dari dua puluh tahun dia dalam penguatkuasaan undang-undang; sekali awak jatuhkan lelaki berotot yang beratnya lebih dari 300 paun, orang bodoh yang dulu tak terurus, dengan berat suku dolar akan jadi cukup patuh. "Jadi; apa yang saya boleh bantu awak, Sarjan Faulkner?" "Saya nak tanya awak pasal pesakit awak, Dr. Steinman." "Sudah tentu. Siapa?" "Delores Wedgeworth." Doktor jadi senyap, bersandar kat kerusi dia sambil menyatukan tangan dia sambil menjalin jari-jemari…menegakkan kedua jari telunjuk…dan, ketuk perlahan pada bibir dia. Dia buat macam tu selama seminit dua, sebelum tanya sarjan dengan gementar… "Sudah tentu; apa yang awak nak tahu pasal Cik Wedgeworth….Awak dah jumpa dia ke?" "Jumpa dia, Doc?" "Ya." Doktor Steinman sangat gementar sekarang; elak daripada bertentang mata dengan sarjan. "Dia lari dari hospital kira-kira tiga minggu lepas. Saya ada laporan polis kat sini yang saya boleh tunjuk kat awak kalau awak tak percaya saya." Dr. Steinman keluarkan laporan polis; yang dia secara kebetulan ada akses dalam laci meja atas tangan kanan dia. Sarjan pandang kertas yang bergetar dalam tangan doktor yang menggeletar dan tersenyum. "Sekarang, kenapa saya tak nak percaya awak, Dr. Steinman?" Doktor ketawa dengan gementar, "Saya tak tahu." Dia mula masukkan laporan tu balik dalam laci; tapi sarjan halang dia. "Tunggu kejap, Doc; saya cuma tanya awak kenapa saya tak nak percaya awak…saya tak pernah kata saya tak nak tengok laporan tu. Kalau awak tak kisah, saya nak buat salinan untuk bawa." Doktor letak laporan tu balik atas meja depan dia. "Sudah tentu, Sarjan. Saya akan buat salinan untuk awak sebelum awak keluar." "Terima kasih, Dr. Steinman." Sarjan tanya, "Awak nampak macam goyang sikit, Doc; awak okey?" Doktor Steinman lipat tangan dia rapat-rapat; cuba elak daripada menggigil. "Saya okey, Sarjan; cuma hari yang panjang, itu saja." "Hmm, kalau macam tu saya rasa kita patut teruskan dengan perbualan kita; supaya, kita berdua boleh keluar dari sini. Awak kata dia lari beberapa minggu lepas?" "Ya." "Dan, berapa lama dia kat sini sebelum dia berjaya lari, Doktor?" "Saya minta maaf?" "Berapa lama dia kat sini? Mengikut sumber saya, dia baru dipindahkan dari Portland, Oregon tak lama dulu. Betul tak, Doktor?" Doktor mula longgarkan bahagian dalam kolar dia dengan menarik bahagian dalam kolar baju dia. Peluh mula terbentuk kat dahi dia. Dia ambil tisu dari kotak atas meja dia dan lap kelembapan tu. Masa masih cuba elak bertentang mata, dia pandang kalendar kat meja dia dan jawab, "Ya, betul; dia baru dipindahkan ke fasiliti kami." "Dan, kenapa macam tu; Doktor?" "Kenapa apa, Sarjan?" "Hmm, Doc; mengikut sumber saya, dia dimasukkan ke fasiliti Portland tu selama sebelas tahun…jadi, kenapa perpindahan mengejut?" "Saya rasa ia permintaan adik dia supaya dia dipindahkan ke sini." "Kenapa?" "Saya tak tahu; saya tak pernah bercakap dengan dia." "Tak pernah bercakap dengan dia?" "Tak." "Peliknya; dia minta adik dia dipindahkan ke hospital awak…di bawah jagaan awak, ingat…dan, dia tak pernah bercakap dengan awak?" "Kami tak ada peluang nak bercakap." "Macam mana tu, Doc?" "Adik dia lari sebelum dia buat lawatan pertama dia kat sini." "Hmm biar saya tanya awak sesuatu, Doc; sebab, saya macam keliru kat sini. Adik dia…satu-satunya saudara yang hidup yang saya faham…minta dia dipindahkan dari institut tempat dia telah komit selama sebelas tahun yang lalu ke tempat awak; untuk apa saja sebabnya. Sepanjang pengaturan ni, tak ada seorang pun daripada awak bercakap…jadi, awak kata…baiklah. Lepas tu, Delores lari dalam beberapa hari pertama; jadi, adik dia tak pernah ada peluang untuk datang kat sini dan jumpa awak….Betul tak yang awak beritahu saya? Oh ya; biasa ke pesakit awak lari dari Rolling Meadows?" Doktor jadi tersinggung dan membela diri. "Tak, memang tak!" "Tenang dulu, Doc; saya cuma tanya soalan. Cuma nak tahu; memandangkan betapa cepatnya Delores berjaya lari dari sini." "Itu kebetulan, Sarjan! Kami tak pernah ada pelarian yang berjaya dari fasiliti ni sebelum ni." "Baiklah kalau macam tu; teruskan, Doktor. Saya rasa pelik…tak ke awak rasa lepas dia lari; ia patut dapat panggilan dari awak kepada adik dia? Lagipun, dia satu-satunya saudara yang hidup." "Saya minta maaf, Sarjan; awak kata…dah?" "Oh ya, betul; saya rasa saya lupa nak sebutkan yang awal tadi pada awak, Doc. Cik Delilah dah meninggal dunia." "Meninggal dunia?" "Betul." "Macam mana?" "Kononnya dalam kemalangan kereta." "Saya minta maaf nak dengar pasal tu; tapi, apa kaitan dengan Delores?" "Peliknya awak tanya, Doc. Awak tengok, saya tak rasa Cik Delilah meninggal dalam kemalangan kereta tu. Saya percaya dia dibunuh beberapa minggu lepas; dan, saya juga percaya yang adik dia…pesakit awak yang lari…ambil tempat dia…sekurang-kurangnya untuk sementara waktu." "Untuk sementara waktu?" "Yup. Saya percaya Delores ditarik dari kemalangan kereta malam tadi." Doktor pandang sekeliling pejabat dia cuba elak daripada berhadapan dengan sarjan. "Itu cerita yang menarik, Sarjan. Awak ada sebarang bukti nak sokong teori awak ni?" "Mungkin." "Mungkin?" "Mungkin." Doktor pandang jam tangan dia. "Tak nak kurang ajar, Sarjan Faulkner; tapi, dah nak malam, dan saya ada temujanji makan malam" "Baiklah kalau macam tu; saya rasa kita boleh mula selesaikan benda ni. Saya cuma nak tanya awak pasal adik-beradik awak." "Awak maksud adik-beradik. Saya cuma ada seorang abang…mungkin awak dengar pasal dia, Sarjan…lagipun; dia salah seorang senator awak…Senator Jack Steinman. Dan, lepas tu ada adik saya; Vivian. Tapi, apa pasal mereka?" "Sebenarnya, Doc;" sarjan terangkan, "saya tak bercakap pasal mereka." "Awak dah hilangkan saya, Sarjan; saya ingat awak kata awak nak tanya pasal abang dan adik saya?" "Abang dan adik awak…Charles, Chelsea dan Tommy." Tangan Dr. Steinman menggigil, dan peluh mula terbentuk lagi kat dahi dia. Sarjan ambil inisiatif dan capai, keluarkan tisu dan hulur pada doktor. Doktor mula lap peluh dari kepala dia, dan perasan sarjan tersenyum padanya. Mata dia sekali lagi mula mengelilingi bilik untuk elak dari bertentang mata dengan sarjan. "Saya minta maaf; awak kata siapa?" "Charles…Chelsea…dan Tommy. Adik-beradik awak; yang meninggal sebelum awak, Jack dan Vivian dilahirkan." "Saya faham yang ayah kami memang ada sepasang kembar seiras yang meninggal secara tragis sebelum kami…Charles dan Chelsea…Tapi; siapa Tommy?" "Tommy Steinman, Doc; anak ayah awak yang lain?" "Merepek; saya tak pernah dengar pasal Tommy. Awak mesti dapat maklumat palsu dari mana-mana." "Baiklah, Doc; saya rasa kita boleh lupakan Tommy…buat masa ni. Tapi, apa pasal Charles dan Chelsea?" "Apa pasal mereka, Sarjan?" "Beritahu saya semua pasal mereka." "Saya takut tak banyak yang boleh diberitahu." "Dengar, Doc, saya sedar mereka dah tiada sebelum awak lahir; tapi, tentu ayah awak mesti ada beritahu awak sesuatu pasal mereka? Jadi; apa yang awak tahu pasal Charles dan Chelsea, Doc?" "Macam saya kata, Sarjan; tak banyak yang saya boleh beritahu awak pasal mereka. Saya minta maaf." "Dan kenapa macam tu, Doc?" "Sebab, mereka meninggal masa lahir, Sarjan! Sekarang, selamat tinggal."