Kabanata Isang Daan at Labing Isa - Inangkin - POV ni Maya

Wala akong idea kung anong ginagawa ko. Kanina lang nasa bahay ako, at akala ko alam ko na lahat, pero dumating yung pagsisisi. Napagtanto ko agad na mahal ko siya at hindi sana ako tumakas. Ngayon nakatayo ako dito sa gitna ng gubat, nakatingin sa kawan habang si Damian ay nakatali sa puno. Lumingon siya at bumulong sa akin na parang 'iligtas mo ako'. Pero hindi ko alam kung paano ko siya ililigtas. Tapos, nangyari lahat ng mabilis. Biglang nabasag yung mga kadenang nakagapos sa kanya, na may malakas na kalagabog at nawala si Damian. Masyadong mabilis yung pagbabago niya kaya hindi ko na masundan. May lobong nakatayo sa kanyang pwesto, at saka sumugod. Umatras yung kawan, karamihan ay nanlalaki ang mata sa nakikita ko. Sa una natigilan ako, tapos unti-unting gumalaw yung mga paa ko papalapit sa kanya habang lumalakas yung mga ungol at tahol. Nung nakarating ako sa puno kung saan siya nakatali, lumingon ako sa kanan, at nakita ko si Damian na nasa ibabaw ng sa tingin ko ay kapatid niya. Nagkalat yung dugo sa lahat ng lugar at lumilipad sa mga puno, sa lupa, at sa mga sanga. Bumuka yung bibig ko nang gumalaw ulit yung ulo niya. Umatras siya, tapos may lumapit sa kanya at inatake niya. Napagtanto ko na si Simon at Luce yung sumunod at pinunit niya sila. Nanlaki yung mga mata ko habang pinapanood ko siyang pinupunit sila at tinatapon yung mga parte ng katawan sa iba't ibang direksyon. May isang miyembro ng kawan na lumapit sa akin. Nakita ko silang gumagalaw ng mabilis, kaya binunot ko yung kutsilyo na binigay sa akin ni Damian noon at hinamon ko silang lumapit. 'Sige na. Nakapatay na ako dati. Kaya ko ulit pumatay.' Sumugod sila sa akin at sinaksak ko yung talim kung saan ko kaya, na naging dahilan para umungol sila sa sakit. Bago pa sila makaiwas, sinaksak ko ulit ng husto at itinulak ko ito diretso sa kanilang puso. Nung bumagsak sila, nagsimula nang lumapit yung ibang miyembro ng kawan, pero tapos na si Damian sa dalawa at sumugod sa pagitan namin. Pinatay niya yung natitirang nagbabanta sa amin, tapos tumigil siya, at tinitigan yung natitira sa kanila. Nakatayo ako doon, hingal na hingal, naghihintay na may gumalaw. Pero, isa-isa, yung natitirang miyembro ay lumuhod at itinaas yung mga kamay nila. Umungol si Damian at muntik na niya silang sugurin, pero napagtanto ko na kailangan ko siyang pigilan. 'Damian,' sabi ko, na naging dahilan para manigas yung buong katawan niya. Lumingon siya, umuungol din sa akin, at sa mga tingin niya, wala na siya. Nagliliwanag yung mga gintong mata niya, pero wala si Damian. 'Damian, ako yung mate mo, tandaan mo?' Sandali siyang nagpatuloy sa pag-ungol sa akin na parang ako yung kalaban. Lumapit pa nga siya sa akin at halos sumugod. Itinaas ko yung mga kamay ko, at binagsak ko yung kutsilyo. 'Sinabi ko sa'yo na mahal kita at gusto kong maging sa'yo. Please, Damian.' Kumukurap yung lobo niya sa akin, tapos parang nakilala niya ako. Nag-anyo ulit siya bilang tao, at halos nanginginig yung mga paa niya. Tumakbo ako sa kanya, sinalo ko siya at tinulungan ko siyang umupo sa lupa. Sandali, hindi ko alam kung anong gagawin, pero tumingin siya sa akin gamit yung mga mata na nagpapabilis ng tibok ng puso ko. 'Mahal mo ako?' 'Oo. Sobra. Gusto kong maging mate mo.' Umupo siya, yung kamay niya gumagalaw papunta sa likod ng ulo ko. Habang hinihila niya ako palapit, halos akala ko hahalikan niya ako sa harap ng lahat, pero hinila niya ako hanggang yung ilong niya ay nasa leeg ko. Huminga siya ng malalim, na nagiging dahilan para manginig ako. 'Sorry kung ganito, pero wala na akong masyadong pagpipilian sa ngayon. Yung kadiliman ay -' Naputol yung mga salita niya. 'Yung kadiliman ay ano?' Sumalakay siya bago pa ako makareak. Tumusok yung mga pangil niya sa laman ko. Pumikit at bumukas yung mga mata ko. Bumuka yung mga labi ko at may lumabas na gulat. Tapos gumalaw yung buong mundo ko sa axis nito. Ang naririnig ko lang ay yung mga bulong niya ng paghingi ng paumanhin habang nawawala sa kadiliman yung mundo ko. Sa susunod na nagmulat ako ng mata, nakahiga ako sa isang malambot na bagay at ang nakikita ko lang ay yung kisame. May nararamdaman ako sa aking tabi. Mainit at malaki, tapos naalala ko lahat. Umupo ako, tinitignan ko yung paligid ng kwarto. 'Damian?' Nung gumalaw yung malaking bagay sa tabi ko, gumalaw yung ulo ko sa gilid, at nakita ko siya sa tabi ko. Nakatingin siya sa akin na nanlalaki ang mata at parang hindi sigurado kung ano ang sasabihin. 'Ginawa mo?' tanong ko, tapos tinigilan ko yung sarili ko. Inabot ko, hinawakan ko yung leeg ko at nararamdaman ko yung mga marka doon. Hindi sila bukas o dumudugo. Mga maliliit na tusok lang na nakataas. 'Kinagat mo ako.' 'Oo. At kapag nag-anyo ka, kakagatin mo rin ako,' bulong niya. 'Sorry. Hindi ko plano na ganito gagawin.' 'Kung ganon, paano mo plinanong gawin?' Nanlaki yung mga mata niya habang nagtatalumpati siya. 'Well, akala ko magiging romatiko at habang tayo ay -' Namula yung mga pisngi niya habang sinusubukan niyang ipaliwanag ang sarili niya at hindi na kailangan ng isang henyo para malaman kung ano ang ibig niyang sabihin. 'So, maghihintay ka at -' natigil ako. Hindi ko man lang matapos yung pangungusap ko. 'Oo. Akala ko magiging mas romatiko. Pwede tayong magpakasal at saka sa ating honeymoon. Magiging perpekto lang sana. Pero may na-tap ako na hindi ko dapat ginawa,' sabi niya, tapos lumingon siya. 'Sinabi ko sa'yo tungkol sa kadiliman, pero hindi ko sinabi na lagi itong nasa likod ng isip ko. Ang kailangan ko lang gawin ay tanggapin ito para mapabilis yung mga bagay. At yun yung ginawa ko.' 'Paano naman yung kawan? Paano naman yung kapatid mo at ama mo?' 'Patay. Well, maliban sa mga sumuko. Pinigilan mo akong patayin sila. Kung hindi, patay na silang lahat. Naging ganid yung lobo ko at tinapos silang lahat hanggang sa narinig ko yung boses mo. Yun lang yung nakapagpabalik ng atensyon ko at nakalaban ako pabalik sa ibabaw,' sabi niya, na naglalabas ng isang mahabang hininga. 'Pero pagkatapos, pagbalik ko, kailangan kitang angkinin bago tayo mawala.'