173

“Joy, ikaw ba ‘yan?” sabi ni Juliet nang agad niyang nakilala ang boses nito. Nag-umpisa nang bumilis ang tibok ng puso niya habang naghihintay na may sasabihin pa si Joy, pero na-disconnect lang ang tawag, gaya ng lagi… Hindi nag-aksaya ng kahit isang segundo si Juliet at tinawagan agad ang numero… nag-umpisa siyang lakad nang lakad sa kwarto niya habang naghihintay na sagutin ang tawag, pero paulit-ulit lang itong nag-ring, at hindi siya sinasagot. Tinawagan niya ulit ang numero, at ganun din ang nangyari, walang sumasagot… Nag-umpisa nang mag-alala si Juliet ngayon. Wala siyang numero ni Daniel at hindi niya ito kayang tawagan para itanong kung ayos lang ba lahat, kaya lumabas siya ng kwarto niya at dumiretso pababa sa silid-aralan ni Alex para hanapin ito… Hindi nag-abala si Juliet na kumatok sa pinto gaya ng lagi niyang ginagawa at basta na lang pumasok… Agad na napunta ang mga mata ni Alex sa pinto nang pumasok siya… binagsak niya ang hawak niyang file at tumayo nang nakita niya ang nag-aalalang ekspresyon sa mga mata niya… Agad na lumapit sa kanya si Alex at hinawakan ang kamay niya. “May problema ba?” Tanong niya, at tumango si Juliet. “Dapat sinabi ko na sa ‘yo ‘to noon pa, pero hindi ko na masyadong inisip kasi nangyari ‘yon mahigit isang buwan na ang nakalipas tapos mga ilang araw pa lang, pero ngayon sa tingin ko may mali…” Simula niya… “Noong nakaraan, noong lumabas ako kasama si Gina, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang hindi kilalang numero, at nang sinagot ko ang tawag, wala akong narinig na sagot. Hindi ko masyadong inisip ‘yon kasi hindi na tumawag ulit ang numero, pero mga ilang araw na ang nakalipas, tinawagan ulit ako ng parehong numero at ganun din ang nangyari, walang nagsabi ng kahit ano, hanggang ngayon, nagsalita na sa wakas ang tumawag at sigurado akong si Joy ‘yon, pero wala na siyang sinabi pa at binabaan ako,” paliwanag ni Juliet, hindi nawawala ang pag-aalala sa mga mata niya… Bumalik si Alex sa mesa niya para kunin ang telepono niya… agad niyang tinawagan ang tiyuhin niya, pero paulit-ulit lang tumutunog ang telepono, gaya ng nangyari kay Juliet, at nag-umpisa na rin siyang mag-alala… may nangyari ba sa bahay nila… tinawagan niya ulit ang numero, at this time, na-connect na sa wakas, at nilagay niya ang telepono sa speaker para marinig din ni Juliet… “Magandang gabi, Dan,” sabi ni Alex, “Hi, Alex… kumusta ka na?” sabi ng tiyuhin niya, at nagpalitan ng tingin ang mag-asawa… “Ayos lang naman ako. Tinawagan lang kita para itanong kung kumusta ka at si Joy,” sabi ni Alex, at nagkaroon ng maikling pagtigil sa loob ng ilang segundo bago sumagot ang tiyuhin niya… “Ayos lang kami… tulog na si Joy ngayon… ipapaalam ko sa kanya na tumawag ka bukas,” sabi ni Daniel, at mas lalo pang naguluhan sina Juliet at Alex… “Okay, sana ayos lang lahat,” sabi ni Alex, umaasang sasabihin sa kanya ng tiyuhin niya kung may mali. “Oo naman, ayos lang; pupuntahan ka namin ni Joy sa lalong madaling panahon. Kailangan ko nang umalis… kamusta na lang kay Juliet,” sabi ni Daniel at pinatay ang tawag bago pa man makasagot si Alex… “Sigurado ka bang si Joy ‘yon?” tanong ni Alex, at tumango si Juliet, pero ngayon nagdududa na siya kung ang tao at si Joy ay may magkatulad lang na boses, pero sinasabi pa rin ng isip niya na si Joy ‘yon at hindi ibang tao… dapat ay siya ‘yon. “Maghintay na lang tayo hanggang bukas, tatawagan ko na lang siya,” sabi ni Alex, at tumango si Juliet, kahit na mayroon pa rin siyang kakaibang pakiramdam na may mali. Hindi niya mapigilang isipin ang oras na paalis na sila ni Alex sa bahay nila sa probinsya. Ang itsura ni Joy sa mga mata niya. Humingi siya ng numero ni Juliet noong silang dalawa lang ang magkasama minsan, at imbes na i-dial ‘yon sa telepono niya, isinulat niya ‘yon. Hindi masyadong inisip ni Juliet ‘yon noon, pero ngayon nakita niyang kakaiba na ginawa ‘yon ni Joy kahit na hawak niya ang kanyang telepono noon… ________________ ________________ “Anong kabaliwan ‘tong ginagawa mo?” sabi ni Daniel sa mahinang boses. Ang itsurang meron siya sa kanyang mga mata ay agad na ikinapagsisi ni Joy ng kanyang mga ginawa dahil natatakot siya sa mga magiging resulta. “Ay… gusto ko lang naman itanong… kung… kung kumusta siya. Kakaiba naman kung hindi ako tatawag para itanong ang tungkol sa kanilang kalagayan pagkatapos nilang umalis,” Utal ni Joy at napalunok nang humakbang palapit sa kanya si Daniel. “Pasensya na, dapat sinabi ko na sa ‘yo bago ako tumawag,” sabi ni Joy at nag-umpisa nang humakbang nang paatras, ang kanyang mga mata ay pasulyap-sulyap sa likuran niya, ang kanyang puso ay kumakabog sa kanyang dibdib habang ang tingin sa kanyang mga mata ay nagiging masama. “Anong sinusubukan mong makamit? Sa tingin mo, pwede kayong maging magkaibigan?” Nang-aasar na sabi ni Daniel at umiling, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkadismaya sa kanyang asawa. “Siguro nangangarap ka lang kasi hindi kailanman magiging masaya ‘yon… akin ka lang, g*g* kang b*tch,” sabi niya at sumugod sa kanya. Agad na gumalaw si Joy at tumakbo pataas ng hagdanan nang mas mabilis. Naririnig niya ang kanyang nagmamadaling mga yapak sa kanyang likuran, at alam niya na kung siya ay bumagal kahit isang segundo lang, mahahabol siya nito. Sa kabutihang palad, nakarating siya sa kwarto sa tamang oras at nakapasok siya at isinara niya ang pinto bago pa man siya makarating… kinandado niya ang kanyang sarili at sinandal ang kanyang likod sa pinto, at malakas na pinalo ni Daniel ang kanyang kamay sa pinto. “Pakawalan mo ako ngayon din!” sigaw niya sa galit, ngunit umiling si Joy habang tumutulo ang luha sa kanyang mga mata… ang buo niyang katawan ay nanginginig nang walang kontrol habang nakatayo siya doon, umaasa na aalis siya ngunit patuloy niyang pinalo ang kanyang kamay sa pinto at sinumpa siya, ngunit hindi kayang buksan ni Joy ang pinto, natatakot siya sa kung ano ang gagawin niya sa kanya… Lahat ay biglang tumahimik pagkatapos ng ilang minuto, at lununok si Joy habang ipinatong niya ang kanyang tainga sa pinto, sinusubukang marinig kung nandoon pa rin siya naghihintay sa kanya… lumipas ang isang minuto, at hindi pa rin niya marinig ang kahit ano at medyo nabawasan ang kanyang pag-aalala. Siguro bumalik na siya sa kanyang silid-aralan… sana, ang kanyang kamay ay dahan-dahan, sa kandado ng pinto, ang kanyang puso ay tumatakbo sa takot… bubuksan na niya ang kandado upang i-unlock ang pinto upang tingnan kung nandoon pa rin siya sa pamamagitan ng pagbukas ng pinto, ngunit bago pa man siya makagawa, narinig niya ang kanyang boses… hindi na ito malakas at nakakatakot, oras, mahinahon siya habang nagsasalita. “Pasensya na mahal… Mahal na mahal kita, at minsan natatakot ako na baka iwan mo ako,” Simula niya, at halos nang-uyam si Joy, ngunit wala siyang sinabi. “Hindi ako mabubuhay nang wala ka, Joy, at alam mo na wala ako kung wala ka,” Nagpatuloy siya, dahan-dahang inalis ni Joy ang hawakan ng pinto, at siya ay malalim na nagbuntong hininga. Ang kanyang mga mata ay walang buhay habang nakatayo siya doon at nakatitig sa saradong pinto… “Minahal mo ba ako kahit kailan…” Nagsimula siya sa mahinang boses… “Oo naman, siyempre, at mahal pa rin kita… patawarin mo ako.” Pakiusap niya, lumuhod si Joy at ipinikit ang kanyang mga mata… ang kanyang puso ay naramdaman na parang isang palaso ang tumakbo sa kanya nang paulit-ulit hanggang sa hindi na niya kayang tiisin… “Talagang minahal kita… Mahal na mahal kita at handa akong gawin ang lahat para mapasaya ka,” bulong niya sa kanyang hininga, ang kanyang isip ay nagpasya na kung ano ang gusto niyang gawin… Alam na alam ni Joy na kung mananatili pa siya kay Daniel, hindi na siya makakapamuhay nang ganito pa, at isa sa kanila ay maaaring mamatay… gusto niyang lumabas sa lahat… gusto niyang makahinga ulit nang maayos…