Kabanata 106
Pagkatapos kong mag-ayos, tinapon ko ang mga gamit ko sa magulo kong sulok. Napansin ko kung gaano kagulo at pinangako sa sarili ko na aayusin ko lahat mamaya.
Nandoon pa rin sa sala lahat ng mga lalaki at sumama ako sa kanila. Habang naglalakad, narinig ko ang mahinang pag-awit ni G. Huang ng kung ano mang kantang Tsino na nagmumula sa kusina. Nag-nod lahat ng mga lalaki sa akin, binigyan ako ng mga ngiti at maliit na kaway.
Nginitian ko rin sila pabalik, hindi alam kung anong sasabihin dahil hindi ko man lang alam ang mga pangalan nila. Kaya sinusubukang basagin ang awkward na katahimikan, sinubukan kong hingin ang pagpapakilala mula sa bawat isa sa kanila.
"So dahil hindi na tayo nagbabatuhan, pwede niyo bang ibahagi ang mga pangalan niyo?" Pumapadyak ako sa mga paa ko, sinusubukang itago kung gaano ako kinakabahan.
Unang nagsalita ang lalaking Asyano, nagpakilala siya at ang iba. "Milo ang pangalan ko, si Braxton, Lohan at Kraüchniegens."
Nakatitig ako sa kanya, sobrang natulala sa huling pangalan na binanggit niya. Palingon-lingon sa kanya at sa lalaking Kra-whatever-his-name-is. Ang lalaki ang pinakamatangkad sa kanilang apat pero hindi ito nakabawas sa pagiging nakakatakot niya. May platinum blonde na buhok siya at malamig na grey na mata.
"Sorry, Kra-sino?" tanong ko ulit, sobrang natulala sa pagbigkas ng pangalan niya. Nagtawanan silang lahat sa ekspresyon ko at sinubukan ni Milo na linawin ito para sa akin. "Aleman siya at mahirap bigkasin ang pangalan niya kaya Crow ang tawag namin sa kanya."
Si Braxton, sa tingin ko, umiling sa paghanga, dahilan para gumalaw ang maduming blonde niyang bangs sa magkabilang gilid. Maiksi ang gupit sa magkabilang gilid ng ulo niya at binigyang-diin nito ang mga anggular niyang mukha. Mayroon siyang mata na parang tubig na kulay asul.
Si Lohan ang pinakamalaki sa kanilang apat. Syempre may mga maskulado silang lahat pero kay Lohan ang pinakamarami. Iisipin mo na nag-steroids siya. Hindi tulad ng dalawa, may jet black na buhok siya at kulay amber na mata. Mahaba ang pilikmata niya at malaki ang epekto nito sa kung gaano kalaki ang tingin sa mga mata niya. Kaya kong sabihin na siya ang tahimik sa grupo ng mga lalaki. Laging may isang madilim at misteryosong tao sa bawat grupo ng mga lalaki.
"Magkakaibigan ba kayo?" tanong ko sa kanila sa pagka-curious.
"Oo naman. Magkaibigan na kami ni Braxton at Crow simula nung nagsimula kaming mag-training. Kapatid ni Brax si Lohan." Paliwanag ni Milo na may kasabikan. Grabe kung sana may ganung kasabikan ako araw-araw para harapin ang training.
"Gaano na kayo katagal na kilala si G. Huang?" Alam ko na parang nag-iinterrogate ako sa kanila pero marami akong tanong kung sino sila. Hindi naman kasalanan ang pagtatanong, 'di ba?
"Mas matagal pa sa gusto ko. Tiyo ko siya." Nanlaki ang bibig ko.
"Ano?" Okay, teka lang. Mag-math muna tayo. Alam ko na mahirap pero minsan, kailangan mo lang talaga.
Kung si Milo ay, at siguro nga, 22 years old lang, si G. Huang ay pwede niyang lolo kung ipapalagay natin na bata pa ang anak niya nung nagkaroon sila ng anak. Pero tiyo? Gaano na kaya katanda ang tatay ni Milo? 70?
"Paano siya naging tiyo mo? Theoretical, please." Tumawa siya sa sagot ko at hindi nagpakita ng kahit anong pagiging offended. Talagang nagmukha siyang natutuwa; na parang napakaraming tao na ang nagtanong sa kanya tungkol dito kaya naging nakakatawa na lang sa kanya.
"Kapatid niya ang tatay ko. Malaki ang agwat nila sa edad. Pumayag si tiyo na turuan ako ng ilang galaw nung bata pa ako. Dapat ay simpleng hiling lang ng siyam na taong gulang pero naadik ako kaya nandito ako ngayon." Nagkibit-balikat ako, magandang paliwanag, sa tingin ko. Hindi ko kayang isipin na ganun kalaki ang agwat ng edad namin ni Bryant. Magiging pareho pa kaya ang relasyon namin kung ganun ang agwat namin?
Dumating si G. Huang bago pa ako makapasok sa walang hanggang kawalan ng mga iniisip at buti na lang, nagdala siya ng ilang inumin. Kahit hindi masyadong natuwa ang mga lalaki, binigyan ko si G. Huang ng pinakamalaking ngiti ko at ininom ang lahat ng isang higop nang masaya. Natututo kang mag-adapt pagkatapos ng ilang araw na nakatira sa lalaking ito, alam mo? Parang lahat ng binibigay niya sa akin ay biyaya mismo mula sa Diyos. Siguro nagugutom ako kada segundo na nananatili ako sa lugar na ito at lahat ng pagkain na ibinibigay sa akin ay buong puso at malugod na tinatanggap.
Tinitigan ako ng mga lalaki na parang inaasahan nilang mamamatay ako sa ilang segundo pero nagdila lang ako sa itaas na labi ko at pinunasan ito gamit ang hinlalaki ko. Ibbinaba ko ang baso sa mesa na kahoy sa pagitan namin. Matamis at may minty na lasa sa parehong oras. Hindi ko naman normal na nag-eenjoy sa minty na aftertaste, hindi katulad ng karamihan ng tao, pero wala akong pakialam basta hindi ito magdudulot ng malaking paghihirap. Siguro mga Chinese herbs o kung ano. Narinig ko na maganda ito para sa detox kaya healthy siguro?
"Alam mo, hindi magagalit ang tiyo ko kung tatakbo ka na sa banyo ngayon din. Hindi mo na kailangang hintayin na lumayo siya ng tingin. Marami nang nagsasabi sa kanya na hindi masarap ang luto niya, kaya sanay na siya sa mga taong tumatakbo sa banyo para isuka ang laman ng tiyan nila. Nagtataka nga ako minsan kung bakit pa siya nagluluto." Pagdada ni Milo, mukhang masasaktan siya pagkatapos kong inumin ang inumin na yun. Tumawa lang ako ng mahina, binigyan ko siya ng maliit na ngiti at naramdaman ang kamay ni G. Huang sa balikat ko.
"Nakita ko na nagpakilala na kayo. Hindi katulad niyo mga lalaki, Xiăo Fú hindi naman naiinis at nagugustuhan pa ang niluluto ko dito. Dapat matuto kayong pahalagahan ang galing ko sa pagluluto katulad niya." Nagsalita si G. Huang nang may pagmamalaki na naging dahilan para tumawa pa ako.
"Mabilis akong mag-adapt, tunay na biyaya," iyon lang ang sinabi ko para mag-comment sa sinabi ni G. Huang. Nakakatuwa na alam kong napalakas ko ang ego ng lalaki sa galing niya sa pagluluto. Siguro nakakalungkot dito na mag-isa.
"Ngayon kung ayos lang sa inyo mga lalaki, may sayaw kami ni Xiăo Fú. Maliban na lang kung gusto niyo pang manatili at sumali sa amin?" Inimbita ni G. Huang pero ang nagawa ko lang ay tingnan siya na parang baliw siya.