Kabanata 111
Pagpasok ng propesor, dumami na rin ang mga estudyante na pumasok sa room at maayos naman ang pagpapakilala. Lalaki yung propesor, mga nasa mid 40s siguro. May mga puting buhok siya, may salamin na nakapatong sa ilong niya, nakakabit sa manipis na kadena na nakapalibot sa batok niya.
Pagkatapos niyang ilapag yung mga gamit niya sa mesa na para sa kanya, kinuha niya yung board marker at nagsimulang isulat yung pangalan niya, “Prof. Walter.”
Tinuruan kami ng propesor kung saan makikita yung mga kailangan namin bago niya inisa-isa kung paano tatakbo yung academic semester; kasama na kung kailan yung exams at kung saan kami grado-graduhan. Hindi siya yung tipong teacher na parang hinahabol ng oras. Relax lang siya sa pagpapaliwanag ng mga bagay na makakatulong sa amin sa buong taon. Nagbiro pa siya ng konti, at simula noon, nagustuhan ko na yung Professor na 'to. Kalmado lang siya pero natatapos niya yung mga importanteng punto nang hindi kami binoboring.
“Hindi pa ako magtuturo ngayon kaya pwede kayong tumingin-tingin. May mga stand sa field na magpapakita sa inyo ng mga clubs at communities na pwede niyong magustuhan. Enjoy!” Sabi niya habang nakangiti.
Tinignan ko yung oras sa phone ko at napansin kong kalahati pa lang ng klase yung nagamit niya. Ibig sabihin may oras pa ako para dumaan sa base camp ng street fight competition para icheck yung schedule. Dahil wala na si Levy na magtetext sa akin, ako na ang bahala sa mga laban ko.
Since may oras pa ako, naglakad-lakad muna ako sa campus at tinignan yung mga stand sa field para libangin yung sarili ko. Wala naman akong balak sumali sa kanila dahil ubos na yung oras ko sa mga laban.
Pagtingin ko sa mga estudyante sa University, napaisip ako na, sana, balang araw, hindi na ganito ka-gulo yung buhay ko. Siguro makakaramdam na rin ako ng normal sa buhay ko. Ang tanging normal sa buhay ko ay yung mga magulang ko at hindi nila alam na nag-street fight ako. Wala silang alam sa mga nangyayari kina Adam, Dom, Levy, at sa baliw kong kapatid.
Pero pagtingin ko sa magagandang bagay, at least nalaglag ko na si Sonia. Sa tingin ko hindi na masyadong bitch si Maddison, hindi na ako nagpapadaig sa mga tao. Kailangan ko lang talagang ayusin yung anger management issues ko at iwasang sumabog sa mga tao. Namimiss ko pa rin si Penelope, Jake at Monic eh. Natanggap si Penelope sa isang Uni sa katabing bayan na mga isang oras lang ang biyahe; at sila Jake at Monic naman, matatag pa rin, nasa high school pa rin.
Inalis ko sa isip ko yung mga bagay na yun at sinubukang hanapin yung daan papunta sa field, hindi naman mahirap dahil ang daming taong naglalakad sa iisang direksyon. Ang kailangan ko lang gawin ay sumabay sa crowd.
Mas madali akong mag-blend in dito kaysa sa high school. Siguro dahil walang nakakakilala sa kapatid ko dito. Kung may isang tao na gagawa ng pananakot sa mga tao katulad ng ginawa ng mga kaklase ko sa akin, baka matanggal sila agad. Maganda yung first impression ng Uni sa akin. Isang tahimik na buhay, malayo sa gulo.
Parang may dose-dosenang stand sa field na nagrerepresenta ng isang club na pinapatakbo ng mga estudyante mismo. Merong choir, crafters, dancers, IT geeks, book club, divers, tree huggers, etc.
Naglakad-lakad ako, pinapanood yung mga taong nakatayo sa harap ng kani-kanilang stand, sinusubukang mag-recruit ng mga bagong miyembro gamit yung mga flyer nila at malalakas nilang boses. Lahat sila nakangiti at puno ng tao yung buong lugar; yung iba tuloy-tuloy lang sa paglalakad, yung iba tumigil para magmasid at yung iba naman nag-sign up.
Aalis na sana ako nang may tumapik sa balikat ko. May hawak siyang flyer at nakatayo sa harap ng isang martial arts club. Maliit yung katawan niya at nagulat ako na miyembro siya ng ganung club. Kahit nakakita na ako ng mga babaeng katulad niya na nakikipaglaban sa ring dati, nagulat pa rin ako kung gaano siya kapayat.
Tinaasan ko siya ng kilay, “May maitutulong ba ako?”
“Oo, hi, ako si Megan at galing ako sa club na 'to,” tinuro niya yung stand sa likod niya gamit ang balikat niya.
“Yeah, napansin ko.” Sagot ko, nakatingin ako sa flyer na hawak niya. Namula siya; nginitian ko siya.
“Hindi ba nagiging komplikado para sa mga lalaki sa club kapag nag-spar kayo? Hindi ba nagkakaroon ng special treatment yung mga babae at parang minamaliit pagdating sa pakikipaglaban sa mga lalaki?” Tanong ko sa kanya.
Umiling si Megan habang nakangiti. “Open naman kami sa club, tinuturo nila sa amin yung mga bagay na makakatulong sa amin base sa gender namin. Tinuturo sa amin ng mga lalaki kung saan dapat tumama para mas masakit at tinuturo naman namin sa kanila kung paano i-counter yung dirty move. Pero bihira kaming mag-spar na magkakahalo yung lalaki at babae.”
Siguro nagmukha akong nag-aalangan sa sagot niya kaya nagpatuloy siya.
“Eto yung flyer, hindi mo kailangang mag-sign up agad, pag-isipan mo lang. Nandun yung contact details ko sa flyer para ma-contact mo ako kapag may tanong ka o nagbago isip mo.” Inabot niya sa akin yung flyer at ngumiti.
Nagpasalamat ako sa kanya at mabilis na umalis. Ayoko ng human interaction na nauuwi sa awkwardness kasi- well, kasi awkward at hindi komportable.
Nagdesisyon ako na oras na para umalis doon at pumunta sa base camp ng competition para kunin yung fight schedule. Naglakad ako pabalik sa kotse ko at umupo sa driver's seat habang tinitignan yung leaflet.
May mga larawan ng mga taong nag-spar at isang larawan ng gym, siguro kung saan sila nag-eensayo.
Inilagay ko yung flyer sa compartment ng dashboard ko at pinaandar yung makina.
Marami pa akong kailangang gawin para sumali sa club na yun. Siguro pag-iisipan ko kapag kaya ko nang tumigil sa mundo ng street-fighting.
Sa isiping iyon, umalis ako sa campus perimeters at umuwi para kunin yung bike ko.