Kabanata 113
Si Papa naman ang tumawag ng pansin ko. Kunwari chill lang siya pero halata namang curious siya sa isasagot ko. Pinilit kong 'wag mataranta pero napahigpit ang hawak ko sa kubyertos. Tinakpan ko na lang 'yon sa pamamagitan ng paghiwa sa karne sa plato ko.
"Okay naman siya," sagot ko na medyo pilit, trying to drop the topic at lumayo na doon. Ayokong maalala ang nangyari. Hindi ako komportable at ayokong mawalan ng control sa harap ng lahat; lalo na sa parents ko.
Pero, si Mama, either walang pakialam sa mga nangyayari or deadma talaga sa mga senyales na binibigay ko.
"Kumusta na nga pala, bumalik na ba 'yung alaala niya sa atin?" tanong niya, nakataas ang kilay. Pinigilan ko ang sarili na 'wag ngumiti ng pilit at umalis na lang sa restaurant. Pinilit kong panatilihing maayos ang body language ko, nag-shake lang ako ng ulo at nag-eye contact naman ng maayos.
"Hindi niya ako naalala, 'Nay," at least hindi bilang girlfriend niya.
Sumimangot siya, sumalubong ang kilay, parang na-disappoint.
"Hindi ko talaga maintindihan kung bakit hindi mo na lang sabihin sa lalaki. Alam ko namang mahal mo siya, Case." Pinigilan ko ang sarili kong sumagot ng masama.
Habang tahimik lang si Papa, nakatitig sa akin, parang tahimik na nagtatanong ng parehong tanong. Hindi ko kayang sabihin sa parents ko na ang dahilan kung bakit ayokong maalala ako ni Adam ay dahil peligroso ako sa lahat ng tao sa paligid ko. Wala silang alam tungkol kay Bryant na sumasali sa gang at sa mga laban sa kalsada.
Ayokong sirain ang imahe ng namayapa nilang anak dahil sa mga ganung impormasyon. Ang alaala nila kay Bryant dapat manatiling malinis dahil 'yon ang nararapat sa kanya. Nararapat na maalala siya bilang isang perpektong tao dahil wala siyang ginawa kundi maging perpektong anak at kapatid.
"Hindi ko kaya, 'Nay," pilit kong sinabi, at sinadya kong ipakita ang kaunting pagkadismaya ko sa aking mukha para umatras sila ng kaunti. Sa kasamaang palad, kay Mama, para siyang nasa sarili niyang mundo.
"Pasensya na, anak. Hindi ko sinasadyang mapaiyak ka. Mahirap talaga pero alam mo namang nandito kami para sa 'yo. Hindi ko lang gusto na mahuli ka sa pag-realize na may magandang bagay na pwedeng mawala sa 'yo ngayon. Kung nagustuhan siya ng Papa mo, isa siyang natatanging tao," rant pa ni Mama at kinailangan pang hawakan ni Papa ang kamay niya para tumahimik siya.
Salamat na lang at kahit isa sa parents ko may modo pa na alam kung kailan dapat tumigil.
"Nag-aalala lang kami para sa 'yo pero masaya kami na maayos ang pag-aaral mo sa unibersidad," Tumango ako na may maliit na ngiti, tahimik na nagpasalamat kay Papa bago nagpatuloy sa pagkain ko. Tumahimik ang buong hapunan pagkatapos noon at kapag nag-uusap kami, iniiwasan ng parents ko na pag-usapan si Adam.
Nagpapasalamat ako dahil gaano man ka-ganda ang mga alaala kasama si Adam, ang pag-iisip na alaala na lang ang lahat ng 'yon, masakit. Tapos mayroon pang alaala na inakusahan niya akong pumatay kay Carla. Sa isipin pa lang niyan, tumutulo na ang luha sa aking mata.
Nang matapos ang hapunan, umuwi kami at nagdesisyon akong buksan ang ilan sa mga textbook ko para makapag-advance study na sa mga leksyon na pag-aaralan ko ngayong semestre. Binuksan ko ang mga notes ko at handa nang mag-aral ng ilang oras nang bigla kong naalala ang schedule ng laban na kinuha ko kanina. Binuksan ko ang bag ko at kinuha ang papel.
Ang next fight ko ay after two days pa. Kinabahan ako. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan pero alam kong wala akong mapapala kung ganito ang nararamdaman ko. Huminga ako ng malalim at pinaalalahanan ang sarili ko na ginawa ko na ang best ko sa training at magiging okay lang ako. Kailangan kong maging okay. Walang masasaktan dahil sa akin.
Wala, maliban na lang sa lalaking kapatid ng boy na gustong gumanti sa mga mahal mo dahil nasaktan mo siya sa laban.
Lumipad ang isip ko sa psycho dude na nag-blackmail sa akin. Hindi ako magsisinungaling; natatakot ako. Hindi dahil pakiramdam ko may banta sa buhay ko; gaano man ako ayaw mamatay, naniniwala ako na hindi maiiwasan ang kamatayan at mangyayari 'yon kung kelan mangyayari. Natanggap ko na 'yon para sa sarili ko; pero iba naman 'pag ang mga mahal ko sa buhay ang involved.
Sa tingin ko, hindi ko kailanman kayang tanggapin nang maayos ang pagkamatay ng isang mahal sa buhay. Lalo na kung napakaraming nararamdaman ang iniinvest ko sa kanila. Natatakot ako dahil nakataya ang buhay ng pamilya at kaibigan ko. Hindi lang buhay ko ang nasa linya ngayon, pati na rin ang lahat ng nasa paligid ko―at hindi ko gusto ang odds na kinakaharap ko.