Kabanata 62
Sinara ko yung pinto ng kotse ko tapos pumasok ako sa cafe, umorder ng overdue na hot chocolate at umupo sa isa sa mga booth.
Minsan na lumipas, tapos naging dalawa, tatlo at maya-maya, kalahating oras na.
Kinatok-katok ko yung mga kuko ko sa mesa na kahoy. Nasaan na ba kasi yung hinayupak na 'to?
Baka may kinakama; tipikal.
Nagseselos? Hah. Hindi ah. Kalma lang kayo, mga 'pre, may nakikita akong hot na puwit at sigurado akong hindi yung lalaking puta na iniisip niyo.
Tumunog yung bell sa taas ng pinto, senyales na may dumating. Sa oras na yun, naglalaro na ako ng piano tiles 2 sa phone ko habang may ear bud na nakasaksak sa kaliwang tenga ko. May kamay na dumapo sa mesa at nagulat ako at nawalan ako ng focus. Nadulas yung daliri ko at natapik yung maling tile, kaya natapos yung kanta.
Goshdammit.
Bagong best score na sana! Kailangan talagang maturuan 'tong lalaking 'to ng manners. Hindi ko man lang maalis yung inis sa mukha ko kahit gusto ko. Alam mo ba kung gaano kahirap tapikin 'tong gago na screen ng paulit-ulit sa napakabilis na bilis? Hindi? Dapat alam mo.
Tumingala ako at nakita ko si Levy na nakangisi sa akin at sumusumpa ako na kaunting segundo na lang susuntukin ko na mukha niya. Pagkatapos hindi sumipot, sa wakas dumating siya para sirain yung golden chance ko na maabot yung bagong best score sa walang kwenta na larong 'to.
Langya ka, Levy.
Huminga ako ng malalim sa inis habang umupo siya sa harapan ko. "Oh, anong meron?" Tanong niya habang nakasandal sa upuan niya at sumipsip ng kape niya.
Kanina pa ako naghihintay na dumating siya ng mahigit kalahating oras at may lakas pa siyang magtagal at bumili ng kape. Konti na lang talaga gusto ko ng k-k-k-k-k-k-k-k-k, pero nakontrol ko yung sarili ko at naibalik ko yung composure ko; at least, sapat para hindi ko siya mapatay.
Dumiretso na ako sa punto at binuga ko yung dahilan kung bakit ako nandun.
"Anong ibig mong sabihin 'nag-quit' ka?" Tanong ni Lev sa paraang hindi makapaniwala. Binigyan ko siya ng blankong tingin.
"Ibig kong sabihin, nag-quit ako, Lev. Nag-drop out ako sa kompetisyon. Wala nang laban at pananalo para manalo ng walang kwentang premyo. Wala nang kwenta 'yun," Sabi ko sa kanya sa pagod na paraan para lang hindi niya 'yun tanggapin.
Tiningnan niya ako na para bang baliw ako at nagkibit-balikat ako bilang sagot. Itinatapon ko lahat ng 'to para magsimula ulit. May Adam ako at yung pamilya niya na tutulungan. Kailangan kong maging para sa kanila 24/7 at hindi ko sila mabibigyan ng buong atensyon kung mayroon akong ganitong kalokong laban na nangyayari.
"Anong nagbago? Nakikita ko yung tingin na 'yun, walang laman. Yung determinasyon na nakita ko kay Pixie ilang araw na ang nakalipas ay wala na. Anong nangyari?" Yung tono ni Levy ay may halong pag-aalala at gusto ko siyang sabihan ng lahat at hayaan siyang aliwin ako pero nakontrol ko yung sarili ko at pinaalala ko sa sarili ko na ako si Pixie.
"Yung dahilan kung bakit ako lumaban ay wala na, walang pumipigil sa akin na lumayo sa kompetisyon na 'to ngayon. Hindi ko na kailangan ng pera," Sabi ko sa mahinang tono, binubulong yung huling pangungusap at sinusubukan kong pigilan yung sarili ko sa isa pang mental breakdown.
Umiling ako, sinusubukan kong magising. Nandito ako para ipaalam sa kanya na nag-quit ako sa kompetisyon, hindi para pagtanungin niya ako sa mga pinili ko.
"Magkikita tayo ulit, Lev. Salamat sa lahat," Tinalikuran ko siya at iniwan siyang nakatayo doon na naguguluhan.
Kinuha ko yung phone ko habang naglalakad papunta sa kotse na sinakyan ko, tinatawagan si nanay para itanong sa kanya kung nasaan siya. Tinawagan ako ng mga magulang ko kagabi para sabihin na uuwi sila at agad kong sinabi sa kanila na susunduin ko sila sa airport kaya nandito ako, sa isang cafe shop na pinagkitaan namin ni Lev papunta sa airport.
Pumasok sa kotse, nag-text ako kay nanay para sabihin na papunta na ako pagkatapos hindi siya matawagan. Umupo ako sa likod ng manibela at pinaandar yung makina, lumabas sa parking space at nagtungo sa daan papuntang airport para salubungin yung mga magulang ko.
Sa daan, ang kaya ko lang gawin ay pigilan ang sarili kong umiyak. Kailangan kong mag-effort para maging normal ang mga mata ko sa dami ng concealer na meron ako at sayang lang kung iiyak ako at masisira ko 'to. Ayaw kong maghinala ang mga magulang ko at sirain ang reunion namin pagkatapos ng ilang linggo na hindi ko sila nakita. Namimiss ko yung mga magulang ko tuwing nagta-travel sila sa negosyo pero alam ko ginagawa nila 'yun para sa mga pangangailangan ko at para makalikom ng pera na kailangan ko sa pag-aaral ko sa unibersidad. Alam ko na ginagawa nila 'yun para sa akin.
Nung dumating na ako sa airport, pinark ko yung kotse at lumapit sa building para maghintay sa labasan para lumabas ang mga magulang ko.
"Case?" Tawag ni nanay at agad akong tumingala sa phone ko pagkatapos basahin yung text galing kay Adam kaninang umaga.
"Oh my sweet darling child, na-miss kita. Nasaan yung tatay mo? Diyos ko, lagi siyang nawawala sa mga random na oras!" Tumawa ako sa rant niya.
Ilang minuto lang, lumakad yung tatay ko papunta sa amin galing sa CR at niyakap ako pagkatapos kong maabot. Tumawa ako ng mahina sa higpit niya na yakap sa akin.
"Namimiss kita, Prinsesa," Bulong niya sa tenga ko, pinindot ang halik sa templo ko. Nung lumayo siya, napalunok ako sa tingin na binigay niya sa akin. Nakatuon yung atensyon niya sa maga kong mata.
"Prinsesa..." Nilunok ko yung bukol sa lalamunan ko habang tinitignan niya ako na may pagdududa.
"Sino ang kailangan kong patayin?" Tumawa ako ng nerbiyoso.