Kabanata 41
Pinatay ko yung makina gamit ang isang kibot ng kamay ko tapos binunot yung susi sa may susingan bago ako bumaba ng motor at isinabit yung helmet sa kawit nito.
Inayos ko yung duffel bag tapos kinuha ko yung cellphone ko para tawagan si Levy pero natigil yung daliri ko sa pagpindot sa call button dahil sa boses niya.
Lumingon ako kay Levy at napapikit ako nang makita ko yung ilang pasa sa mukha niya habang nagmamadaling lumapit sa akin. Nakita ko yung mga peklat galing sa laban 2 gabi na ang nakakalipas pero yung iba, sariwa pa talaga.
"Nandito ka na rin! Gosh, Pix. Sabi ko sayo dapat nandito ka na ng 9. Ano bang nangyari't natagalan ka?" Nagalit siya, hinawakan niya yung pulso ko at hinila niya ako papunta sa pamilyar na daan na tinatahak namin bago yung unang laban ko dito.
Napairap ako sa sobrang drama niyang pagbati. "Hello din sayo, Mr. Sungit," ngumiti ako ng matamis sa kanya habang sinamaan niya ako ng tingin saglit tapos hinila niya ako papasok ng building. Dalawang minuto pa nga lang ako na-late.
Sa pagkakataong ito, walang mga stretcher na nakikita na naglalakad sa hall, sumisigaw at kinakalat yung aura ng tensyon at panic.
Huminga ako ng malalim nang makarating kami sa dressing room tapos tinanggal ko yung jacket na suot ko, at nagpakita yung tank top na nasa ilalim. Inikot ko yung leeg at balikat ko, tinitingnan yung cellphone ko para malaman kung ilang minuto na lang ang natitira.
May 3 minuto pa bago may pumunta para sunduin kami, ipinatong ko yung mga paa ko na kasing lapad ng balikat ko tapos hinayaan kong nakababa yung mga braso ko sa gilid ko bago ako biglang humarap ng patagilid gamit ang balakang ko.
Sumunod din yung mga walang buhay kong braso, gumagawa ng malakas at matinis na tunog sa tuwing bigla akong humaharap ng patagilid. Nararamdaman ko na uminit ng uminit yung mga daliri ko, na nagliliyab sa balat ng mga braso ko.
Pagkatapos ng 3 buong minuto, tumayo ako ng tuwid at tumingin sa mga dulo ng daliri ko at nakita ko na nagkulay pula na sila. May mga marka ng pulang daliri na nakaimprenta sa mga braso ko tapos ngumiti ako ng maliit.
Nakatayo lang si Levy doon, nagwa-warm up gamit yung sarili niyang paraan. Natuto na siyang huwag ng magtanong sa paraan ko ng pag-warm up noon pa man at masaya ako kung paano ito.
Pagkatapos ng ilang segundo ng paghihintay, may lumapit sa amin sa changing room at ginabayan kami sa mga kilalang hall papunta sa kinaroroonan ng hagdanan. Lumingon ako kay Levy pagkatapos umalis ng babae, iniwan kaming mag-isa kasama ng parehong ulo ng porcupine.
"So, lalaban ka na ba pagkatapos ko?" tanong ko sa kanya ng mausisa, pinapanood siyang nagmamadaling ayusin yung tali ng bag ko. Umiling siya para sagutin ako pero hindi siya tumingin, sinusubukan pa rin niyang ayusin yung tali ng bag ko.
"Hindi, lumaban na ako bago ka pa dumating. Grabe yung suntok na nakuha ko sa tagiliran ko," napangiwi siya na parang nararamdaman pa rin niya yung kirot ng pagkakasuntok sa kanya.
Tumango ako sa sinabi niya. Ipinaliwanag nito yung mga sariwang sugat. Pagkatapos ng isang segundo ng pag-iisip, sa wakas, humarap na ako sa hagdanan nang marinig ko yung pangalan ko sa labanan na tinawag at binigyan ako ng daan ng porcupine dude.
Umakyat ako ng hagdanan, naghahanda sa sarili ko. Pinatay ko yung mga emosyon sa ekspresyon ng mukha ko at pinatatag ko yung sarili ko, hindi hinahayaan na mangibabaw yung kaba ko at nagpatuloy sa paglalakad papunta sa gitna ng arena. Nangatog yung balat ko sa init ng mga titig ng mga hormonal na pervert. Nag-reckless look ako ngayon gamit yung tank top ko na nagpapakita ng mga braso ko pero natatakpan pa rin yung disente kong cleavage at shorts.
Pinag-isipan ko na magsuot ng leggings pero hindi ako nagtiwala sa katapatan nito sa akin para hindi ako mapahiya sa gitna ng laban kaya kinuha ko yung shorts ko at tinanggap ko na lang yung pride ko. Hindi na ako nag-abalang tumingin sa paligid at hinimas ko na lang yung mga daliri ko. Sariwa pa rin sila galing sa warm up at ngumiti yung panloob kong sarili. Hindi nila malalaman kung ano yung tatama sa kanila.
Sa wakas, hinarap ko yung kalaban ko. Sa ikalawa niyang pagtapak sa arena at nakita niya kung sino yung makakalaban niya, nag-iba yung mukha niya at naging galit na galit.
Humarap siya sa espasyo kung saan may kumpulan ng mga tao na nakasuot ng uniporme at sumigaw siya ng ubod lakas sa sobrang galit.
"Hindi ako naniniwala! Nagbibiro ka! Isang babae, pinareha mo ako sa isang babae?!" Sigaw niya at lumabas yung mga ugat sa leeg niya at kitang-kita habang nagpapatuloy siya sa pagsigaw na para bang wala ako doon.
Sa huli, nainis na ako. Ngayon, hindi naman ako ganun ka-prangka. May mga opinyon ako pero tinatago ko na lang sa sarili ko. Ako yung tahimik na nakikipagtalo. Hindi ko sinasabi yung mga iniisip ko pero hindi ako sumusuporta sa kahit sino sa mga laban tungkol sa anumang isyu sa politika at lahat ng iyon pero ito, ito ay isang buong insulto.
Hindi lang sa lahi ng mga babae kundi sa akin at walang - WALANG - insulto sa akin ng direkta dahil sa kasarian ko. Ito yung dahilan kung bakit ako lumalaban. Ito yung dahilan kung bakit patuloy akong lumalaban.
Naputol ako nang nagsimula siyang sumigaw ng ubod ng lakas sa ikasang-ilan na pagkakataon.
"Naku naman, labanan mo na lang ako!" Sigaw ko sa inis. Narinig ko si Levy na tumatawa sa malayo. Hayup.
Lumingon sa akin yung lalaki at sinuri ko siya.
Muscular siya, bibigyan ko siya niyan. Matangkad at payat, hindi lang basta matangkad kundi sobrang tangkad. Maganda sana kung hindi dahil sa simangot sa mukha niya.
"Umuwi ka na, maliit na babae. Hindi ka nababagay dito," tinukso niya ako at lumipat yung atensyon ko sa malaking board, nagti-tick off yung oras. Nagsimula na yung laban.
Ipakita natin sa kanya kung ano ang kaya natin, pwede ba? Sumagi sa isip ko, nararamdaman ko yung mga panginginig ng gutom niya sa dugo sa akin.
At sa sandaling iyon, wala akong nagawa kundi sumang-ayon sa kanya. Nakuha na ng lalaki yung huling nerbiyos ko sa huling komento niya. Nagtama yung mga mata namin.
"Ano ang gagawin mo? Iiyak at sasampalin mo ako?" Sa huling pangungusap na iyon, nagawa ko yung huling hiling niya. Sinampal ko siya.
Tumunog yung tunog sa arena at tumahimik lahat. Kumiling yung ulo niya sa gilid, nanlaki yung mga mata sa hindi makapaniwala. Nang sa wakas ay lumaki siya sa pagkabigla, tinawanan niya ako.
Napangiti ako, alam ko na hindi siya magtatawa ng matagal.
"Manuntok ka na parang babae!" Dumura siya. Uminit yung kamay niya para tapikin yung pisngi niya. Nakipag-ugnayan yung palad niya at napangiwi siya, nagiging malabo yung mga mata niya at kinagat niya yung mga ngipin niya.
"Ano ba?" Bulong niya na maririnig at nagwala yung karamihan ng makita nila yung mga pulang marka ng daliri na nakikita sa pisngi niya.
Gumawa ako ng mapagmalaking ngiti. Ang mga iyon ay magkakaroon ng peklat sa mukha niya sa sapat na oras para matiyak na matuto siya ng kanyang aralin.
"Salamat sa papuri," tinukso ko ng may pagmamalaki na tinutukoy yung panunukso niya sa akin na isa akong babae.
Ngayon, ipaliwanag ko. Paano ba nag-iwan ng ganitong marka yung mga fingerprint? Yung warm up na ginawa ko bago ako pumasok sa arena ay para madala yung dugo sa mga dulo ng mga daliri ko. Kaya nagkulay pula sila. Sa dugo sa mga daliri ko, pinatataas nito yung hapdi na mararamdaman ng mga tao kung tatamaan sila nito.
"Sa tingin mo, hindi pa rin ako karapat-dapat na makalaban?" Tinukso ko, nagkukunwaring ginagawang maayos yung mga kuko ko at narinig ko siyang umungol.
Nakita ko siyang sumulong sa dulo ng paningin ko at sa ikalawa niyang paglusob, umatras ako sa kanya at tinuruan ko siya sa kaduda-dudang estado niya, "Masyadong mabagal."
Nasa akin na yung kalamangan ngayon at sigurado akong gagamitin ko yun. Bumangon ulit siya at nabubulag sa kanyang sugatang ego, hindi na siya nagdalawang isip na sumugod muli sa akin, nagwawasiwas ng suntok.
Imbes na umiwas o yumuko sa kanya, sa pagkakataong ito, hinarap ko siya, piniling dumiretso sa kanya gamit ang balikat at tinamaan siya mismo sa gitna ng dibdib niya, na epektibong natanggal yung hininga niya. Agad na umatras yung nakaunat niyang braso at nagsimulang alagaan yung malamang na masakit na lugar habang nagtatagilid siya paatras.
Umungol siya sa kanyang hininga at umubo ng ‘shit' bago nawalan ng balanse at bumagsak sa lupa, nakapikit pa rin yung mga mata at dibdib na humihinga sa pagtatangkang huminga.
Hindi ko siya binigyan ng pagkakataon na ayusin yung sarili niya habang isinampal ko yung tuhod ko sa kanyang dibdib minsan, na nagresulta ng malakas na ungol mula sa lalaking nasa semi-conscious at hinawakan ko siya sa leeg.
Bumilang ako ng 8, hinihigpitan at niluluwagan yung hawak para maiwasan ang pagpatay sa kanya. Ininsulto niya ako pero hindi ako nandito para pumatay ng kahit sino.
Nang tumama ang timer sa 8, binitawan ko yung hawak ko at hindi na hinintay yung anunsyo ng panalo. Lumingon ako at nag-jog pabalik sa hagdanan, nakatagpo si Levy na nakangiti sa kalagitnaan.
"Pinatay mo yung ego niya, Pix. Giniba mo yung ego ng lalaking iyon. Linisin, nilipol, sinira, pinuksa, nawala-"
Itinaas ko yung isang daliri, pinahinto yung pagdaldal niya. Sinumang nagsasabi na ang mga street fighter ay mga taong lumalaban para mabuhay dahil hindi sila nakapagsumikap nang akademiko ay tiyak na hindi pa nakikilala si Lev.
"Naiintindihan ko na, naiintindihan ko na." Ngumiti ako sa kanya na may pagkamangha. Naglakad kami papunta sa labasan. Hindi nawala yung ngiti ni Levy habang patuloy siyang nagsasalita tungkol sa kanyang laban nang may buhay at umiling ako sa kung gaano siya kasabik.
Nagkahiwalay kami nang marating namin yung motor ko at ibinalik niya sa akin yung duffel bag ko. Naghalungkat ako sa bag ko para makuha yung bote ng tubig ko at uminom ako ng tubig ko, iniikot yung takip pabalik at isinuksok pabalik. Umakyat ako sa motor pagkatapos kong isuot yung jacket ko.
"Ite-text ko sayo yung mga detalye ng susunod na laban at Pix, para sa pag-ibig ng Diyos. Sagutin mo yung mga tawag ko. Nararamdaman ko talaga na napapabayaan ako," Puno yung tono niya ng kunwaring sakit na tinutukoy yung mga pagkakataon na hindi ko papansinin yung mga tawag niya ng sadya para lang magsaya.
Tumawa ako sa sinabi niya bago sinimulan yung makina. "Walang pangako, Lev!" Sigaw ko sa balikat ko.