Kabanata 93
Nagising ako kinabukasan, yung mga tuhod ko tumutunog tuwing luluhod at tatayo ako. Nag-cracrack yung mga buto ko habang nag-i-stretch ako. Grabe, nanakit buong katawan ko dahil sa mini training kahapon. Hindi ko naisip na yung mga ganung kaliit na galaw, pwede pala maging sanhi ng sobrang sakit sa triceps ko.
Paglabas ko sa kwarto ko, si G. Huang nasa kusina na, nagluluto ng almusal naming dalawa. Kinuha ko yung mga gamit ko pang-ligo tapos naglakad ako papunta sa banyo para mag-sipilyo. Pagkatapos mag-ayos, bumalik ako sa kwarto ko para ilagay yung gamit ko tapos naglakad ako papuntang kusina, kumuha ng mansanas at kinagat. Sumabog yung katas sa panlasa ko. Yung maasim na lasa, nangingibabaw at napamulat ako ng mata.
"Good, gising ka na. Kumain na tayo. Marami tayong pag-uusapan at ine-expect kong ma-master mo lahat. Dahil dalawang linggo na lang tayo o baka mas maikli pa, hindi na tayo pwedeng magsayang ng oras kaya kumain ka na." Hindi man lang nag-abalang mag-small talk si G. Huang kaya sumunod na lang ako. Kinuha ko yung kahoy na chopstick at nagsimulang kumain.
Medyo mahirap kumain gamit yung chopstick kasi mas gusto ko yung kutsara at tinidor. Nakagamit na ako nun minsan pero lagi sinasabi ng magulang ko na parang kakaiba daw yung paghawak ko at hindi naman nila ako kinokorek. Suspect ko may kinalaman si Bryant dun kasi siya yung laging naniniwala sa pagiging unique at lagi niya akong hinhihimok na gawin yung mga bagay na iba.
Natagalan ako bago ako natapos kumain dahil hindi pa ako sanay sa paggamit ng kagamitan pero sa wakas, naipasok ko yung huling subo sa bibig ko at nagbanlaw ng mabilis. Itinali ko yung buhok ko at nag-deodorant para maghanda na ulit sa training. Paglabas ko ng cabin, nag-jogging ako papunta kung nasaan si G. Huang, nakapikit yung mga mata niya at medyo nakabukaka yung mga binti niya habang magkakadikit yung mga kamay niya sa likod niya.
"Ngayon yung araw na magre-revise ka." Napakunot yung noo ko dun, ayaw ko yung tunog ng ideya.
"Ibig mong sabihin, uulitin yung routine na yun? Oh hell no. Hindi pwede. Hindi, alam mo ba kung gaano kasakit yung mga buto ko? Kung kailangan ko pang gawin yung isa pang set ng pag-suntok sa hangin, hindi na ako magugulat kung bigla na lang matatanggal yung mga braso ko," reklamo ko. Hindi pwede, hindi ko kayang ulitin yung workout na yun. Hindi na. Kahapon pa lang, impyerno na para sa akin.
"Hindi pwede, hindi mo ako mapipilit. Hindi ko gagawin. Yung ideyang yun, sana magliyab sa impyerno. Hindi ko gagawin!" Tumanggi ako, pagod na ako na magmukhang tanga, na sumusuntok sa hangin. Uh, gagawin yun ng isang oras pa habang sumasakit na yung mga buto ko? No thanks, mas gusto ko na hindi na lang.
Pero mukhang may ibang ideya si G. Huang. Makalipas ang ilang minuto, nakatayo ako sa harap niya, sinusubukang saluhin yung mga papel na pera habang bumabagsak. Marahan itong lumulutang pababa, nang-aasar sa akin. Akala mo mabagal bumagsak sa lupa at madali lang silang saluhin? Subukan mo. Hindi naman masusunog yung bahay mo, subukan mo. Hinahamon kita. Hindi mo ako pwedeng tawaging maarte hanggang hindi mo nasubukan ng kalahating araw pagkatapos ng pag-suntok sa hangin sa kabilang kalahati, sinusubukang gawin yung halos imposible. (Siguraduhin mong yung mga daliri na gagamitin mo sa pag-salok ay nasa layong 5 pulgada mula sa kung saan ito ibabagsak)
Salamat sa Diyos, sa wakas pinayagan ako ni G. Huang na huminto at mag-pahinga sandali. Iningatan ko yung oras na meron ako bago magsimula ulit yung training at doon ko lang nalaman kung gaano kabaliw si G. Huang.
‘At least baliw na master siya ng martial arts at hindi baliw na palaboy na naglalakad ng hubo't hubad sa kalye.' Sumulpot yung mga iniisip ko ng walang katatawa-tawa, na nagpapakita sa akin ng mga alaala nung minsan nakakita ako ng lalaking hubo't hubad na naglalakad sa kalye ng abalang siyudad ko. Sasakyan na nagmamadali dito at doon at yung matandang lalaking ito nandun, naglalakad na walang pakialam na parang meron siyang lahat ng oras sa mundo. Kahit man lang magtaklob ka, dude.
May parte sa akin na nalungkot para sa lalaki pero karamihan ng nararamdaman ko ay awa para sa mga mata ko.
Balik tayo sa paksa, tigilan mo na pag-i-iskrol author. Focus.
Kaya, pagkatapos ng maikling pahinga ko kung saan uminom ako ng tubig na sobrang lamig at nag-cool down, hinanap ko si G. Huang na nagpaalam na aalis sandali. Nung nakita ko siya, nag-skip ako papunta sa kanya, sinusubukang itaas yung mood ko. Sino ang nakakaalam kung sinusubukan kong magmukhang masaya at masayahin, baka maging totoo yung nararamdaman at kumalat sa konsensya kong bitchy. Masarap sana kung may mag-puri sa akin kahit minsan.
"Handa na ako." Tawag ko sa kanya. Lumingon siya para harapin ako at sinimulan akong turuan na kumuha ng itim na malaking plastic bag na kadalasang ginagamit para sa basura bago ipaliwanag kung ano yung dapat kong gawin.
"Ngayon ay magiging ‘Go Green' day; ibig sabihin, pupulutin mo yung basura sa lugar na ito at pababa ng burol kung saan kadalasang dumadaan yung mga nagta-trekking kapag naglalakad sila."
Napakunot yung noo ko. Magiging basurera ako? Ano?
"Excuse me?" Humingi ako ng paumanhin sa kanya at umikot yung mga mata niya. "Yung kapatid mo, ganun din yung itsura ng mga mata niya nung sinabi ko sa kanya na gawin 'to. Pare-parehas kayong spoiled." Inagaw niya yung plastic mula sa mga kamay ko at naghulog ng plastic na bote. Lumuhod siya, kinuha ito at hinarap ako. Binigyan niya ako ng matalim na tingin na sumisigaw ng ‘nakikita mo ba ito?', bago ihulog yung bote sa plastic.
"Naintindihan? Okay, go na." Inabot niya yung plastic bag pabalik sa mga walang lakas kong kamay at hinarap ako papunta sa daan na patungo sa hiking track. Walang karagdagang abiso, tinulak niya ako sa direksyong iyon at pinaalis ako.
‘Galing mo talaga magparamdam na welcome ako dito,' sagot ko sa isipan ko na may pag-ikot ng mata pero nagpatuloy na naglakad ng diretso.
"Siguro yun yung pinakamahusay na paraan para mawala yung isang tao na hindi mo matagalan sa paningin mo. Well played, G. Huang."
Pinagmuni-munihan ng konsensya ko. Hindi nakapagtataka na Shī Fu (master) siya, matalinong tao siya.
Sinimulan ko yung lakad ko at napunta sa paglilinis ng buong daanan ng trekking. Dahil hindi ko dinala yung bag ko, wala akong plastic bag na panakip sa kamay ko habang pinupulot yung basura na nakakalat sa buong lugar. Yung ilan, siguro nandoon na ng ilang linggo dahil karamihan ay nakabaon na sa lupa. Nakakita ako ng mga upos ng sigarilyo, balot ng kendi, walang laman na lata ng iba't ibang inumin at de-latang pagkain. Nasa lahat ng lugar at isinusumpa ko kung makikita ko yung mga taong nag-iwan nun, sasakalin ko sila mismo. Wala akong pakialam kung mayaman sila, sisipain ko pa rin yung mga pwet nila dahil nag-iwan sila ng ganung kalat para sa Diyos na nakakaalam kung sino ang magpupulot.
Lumabas na mahaba yung track kaya ginugol ko yung buong araw sa paglalakad, na pinalala yung sakit sa likod ko tuwing luluhod ako para mamulot ng isa pang basura.
Sa wakas nagpahinga ako sa ilalim ng malaking puno na may malalapad na sanga na nagsisilbing magandang lilim mula sa natitira pang sikat ng araw. Papalubog na yung araw at meron pa akong ilang metro na kailangan lakarin bago makabalik; kung saan, tandaan niyo, hindi maikling lakad. Ang tanging iniisip ko lang ay ‘ito yung pinaka-katawa-tawang gawain na ibinigay sa akin kailanman' at ‘dapat tumatanggap ako ng sweldo mula sa gobyerno dahil ginagawa ko 'tong kalokohan na ito'.
May mabigat na buntong-hininga, tumayo ulit ako at ipinagpatuloy yung community service ko sa natitirang daan. Sa dulo ng track na iyon, may malaking sorpresang naghihintay sa akin.
Hulaan niyo kung ano yun.
Well kung akala mo na may 7 magkakaibang bundok ng basura, na nakakalat sa lugar na kasinlaki ng maliit na burol, tama ka.
Naalala ko na tumingala sa mga ulap, nagbigay ng malakas na ungol at isinumpa lahat ng mga nag-hiking na nag-iwan ng ganitong nakalimutang trail ng basura.
Anong nangyari sa ‘pagpapahalaga sa kalikasan'?!
Sinubukan kong maglinis ng mabilis pero nung luluhod ako at tumayo nang masyadong mabilis, kumirot yung likod ko, dahilan para halos matumba ako dahil doon. Dammit, mas masahol pa 'to sa mga training session na 'yon. Masakit na braso, kaya ko. Kirot sa likod? No thank you. Ipapalit ko na lang yung huli sa nauna kahit kailan.
Inabot ako ng isa pang oras, base sa madilim na langit, para matapos yung buong bagay. Kailangan ko pang buhatin yung puno at mabahong plastic bag pabalik sa cabin ni G. Huang, na isang workout na mismo. Itinali ko yung bibig ng plastic bag para siguraduhin na walang matapon at ikinabit ko sa kaliwang balikat ko.
Yung pangalawang nakatayo ako sa harap ng cabin ni G. Huang, binagsak ko yung plastic bag at bumagsak sa pwet ko sa lupa na walang damo. "Please sabihin mo sa akin na merong pagkain diyan na nagmamakaawang kainin dahil gutom na gutom na ako." Nagmamakaawa ako sa kanya at tumawa lang siya sa akin.
"Oh, at please sabihin mo sa akin na yun yung huling gawain ngayong araw dahil isinusumpa ko na kung kailangan ko pang gumawa ng isa pa, mahihimatay ako sa pagod at magdurusa sa mga kirot na buto." Tumawa si G. Huang at kinawayan ako, na sinasabi sa akin na pumasok sa cabin.
Naglinis ako at kumain ng hapunan pagkatapos, nagpaalam kay G. Huang at nagretiro sa lugar ko.
Yung pangalawang tumama yung ulo ko sa mga kumot, nakatulog ako at kadiliman ang pumalibot sa akin.