Kabanata 141
Hindi na ako naghintay pa na lumingon si Levy at mapansin ako. Yung mga paa ko, nagsimula nang dalhin ako papunta sa kanya sa bilis na kaya sanang basagin yung record sa buong mundo. Aaminin ko, medyo nagpadalus-dalos ako na sumugod sa sitwasyon nang walang plano. Nasa publiko kami; pwedeng sumigaw yung babae na rape at magsisimula nang tumingin yung mga tao sa amin. Lahat ng galaw ko alam ni Levy. Para na rin kaming nag-training simula nung nag-umpisa akong lumaban.
Mahirap man manalo sa laban, isang suntok lang sapat na para masiyahan ako.
"Tamara, takbo!" sigaw sa kanya ni Levy nang tumayo siya para pigilan ako pero wala akong pakialam sa mga sinasabi niya. Hindi nga totoo yung pangalan niya eh. Itong pekeng bruha na 'to.
"Ay naku, hindi ngayon, taba!" sigaw ko sa kanya, sinipa ko siya sa itlog bago pa siya makagawa ng kahit ano. Lumibot ako kay Levy at dumiretso ako sa pekeng bruha.
"Hayop ka!" sigaw ko sa kanya. Hinatak ko yung braso ko paatras at hinampas ko ito nang malakas hangga't kaya ko, sinisigurado ko na susuntukin ko siya nang buong lakas. Natumba siya sa lupa at umupo ako sa kanya, kinulong ko siya sa lugar habang naghahanda akong ilabas lahat ng galit ko sa kanya.
"Punyeta ka! Kahit yung pangalan mo peke! May kahit ano bang totoo sa'yo?" sigaw ko, walang tigil ko siyang sinuntok hanggang sa matamaan ako sa gilid ng ulo at natumba ako mula kay ‘Kiara'.
Abala ako sa pagbugbog kay ‘Kiara' kaya nakalimutan ko yung isang rule na pinag-aralan ko kay Bryant na para bang sampung utos. Isang bagay na hindi ko pa nagagawa sa kahit anong laban noon. Huwag kailanman tatalikod sa kalaban mo.
Nakatingin sa akin si Levy. Sa sakit ng ulo ko, hindi na ako nagdalawang isip na sipain yung mga paa niya at gumulong papalayo. Hindi ko na tiningnan kung natumba siya o hindi.
Tiningnan ko si Kiara at pinakiputan ko siya ng mata, "Hindi pa ako tapos sa'yo," ngisi ko sa kanya. Sa pagkabigla ko, ngumiti siya sa akin.
"Hindi mo kaya, gaga," sabi niya. Muntik na ulit akong sumugod sa kanya nang pinigilan ako ni Levy, tumayo siya sa pagitan namin at pinaalala niya sa akin na mas marami sila sa akin. Lumipat yung tingin ko sa kanilang dalawa bago yumuko para kunin yung plastic bag ko ng ice cream. Umalis na yung adrenaline ko, at nagkakaroon ako ng sobrang sakit ng ulo mula sa suntok na natanggap ko. Sinubukan kong itulak ito palayo hanggang sa makauwi ako.
Naglakad ako paatras, hindi na uulit sa pagkakamali na hinahayaan silang mawala sa paningin ko, hanggang sa nakalayo na ako. Naging alerto yung mga tenga ko kung sakaling tumakbo sila at tangkain akong i-ambush habang naglalakad ako pauwi.
Hindi ako nag-aalala na susundan nila ako kung saan ako nakatira. Siguro alam na nila kung saan ako nakatira dahil si Dom yung amo nila. At least yung ice cream babies ko ligtas sa eksena. Tiningnan ko yung mga damit ko, aba, sigurado na madumi 'to. Kinuha ko yung atensyon ko sa dumi at damo na dumikit pa sa t-shirt ko habang sinubukan kong tanggalin yung matatanggal pa. Pagkauwi ko, nagpalit ako ng malinis na pajama at binuksan ko yung isang lalagyan ng ice cream.
Sinusubukan kong tumingin sa magandang side ng mga bagay-bagay. Salitan ako sa pagkain ng isang kutsara at paggamit ng lalagyan para gamutin yung bukol na nabubuo sa gilid ng ulo ko.
Okay lang, at least nagkaroon ako ng chance na makasama si Adam ngayon. Walang paraan na aatras ako pagkatapos malaman yung tunay na pagkatao ni Kiara.
Subukan kong maging artsy at simulan kong ipinta yung mga mukha ng mga taong kinamumuhian ko sa lahat ng punching bags ko. Sigurado na makakatulong 'yon na mailabas yung galit mula sa sistema ko sa susunod na magkakaroon ako ng dahilan para gumamit ng karahasan para huminahon.
Sa kabilang banda, sa tingin ko yung nangyari kanina ang pumalit sa warm up ko para sa training ngayong gabi. Yung semi-finals ay mangyayari sa loob ng tatlong araw at gusto kong maging handa. Walang paraan na hahayaan kong matalo ako ngayon. Malapit na ako sa pag-alis ko mula sa buhay na 'to. Hindi ko na sisirain 'to.