Kabanata 145
Pagkamulat ko, narinig ko 'yung *beeping* ng *heart monitor* at 'yung amoy ng *disinfectant*. Sinubukan kong igalaw 'yung mga daliri ko at naramdaman ko 'yung pag-twitch ng hintuturo ko. Sinubukan ko ring imulat 'yung mga mata ko.
"Gising na siya," sigaw ng isang tao bago ako nakarinig ng mga yapak at naramdaman ko 'yung mga taong nasa paligid ko.
Imunulat ko 'yung mga mata ko pero pinikit ko rin agad kasi nablangko ako sa puting ilaw.
"Tawagin 'yung doktor," narinig kong sabi ni Jerry bago may yapak na lumayo sa tabi ng kama ko at mahinang sumara 'yung pinto.
"Uy," mahinang tawag ni Preston nang sinubukan kong imulat ulit 'yung mga mata ko. Itinaas ko 'yung gilid ng labi ko, sinusubukang ngumiti ng bahagya bilang pagbati. Nanghihina pa rin talaga ako, pero wala akong lakas para labanan 'yung pakiramdam.
Sa wakas, nakapikit ako nang maayos sa mga namamaga kong mata at agad akong tumingin sa paligid.
"Nasa labas sina Adam, Maddison at 'yung mga bata," parang gusto pang sabihin ni Preston pero nag-alinlangan siya. Tinaasan ko siya ng kilay. Parang masusunog 'yung lalamunan ko kung may sasabihin ako nang walang baso ng tubig na pampakalma muna. Inilipat ko 'yung kamay ko na hindi nakakabit sa IV at *heartbeat monitor* papunta sa mesa na may basong tubig sa ibabaw.
Inabot sa akin ni Preston 'yung baso, tinulungan niya akong uminom.
"Ano pa 'yung iba?" tanong ko agad pagkatapos kong punasan 'yung labi ko.
"Nasa labas din si Kiara," sagot ni Preston nang nag-aalangan. Naramdaman kong kumulo 'yung puso ko. Hindi na normal 'yung *beeping* ng puso ko. Agad akong sinubukang pakalmahin ni Preston at Jerry.
"Anong ibig mong sabihin na nasa labas siya?!" tanong ko, galit na galit. Nagaspang 'yung boses ko. Naisip ko kung paano nandoon din 'yung mga bata.
"Sinubukan ko siyang paalisin, Case pero ayaw ni Adam. Gusto niyang manatili at hintayin kang magising, pero nakakapit siya kay Kiara at wala akong magawa. Hiniling ko kay Maddison na bantayan 'yung mga bata," mabilis na paliwanag ni Preston. Wala rin namang nangyari. Sinubukan kong umupo, may bagong determinasyon na dumadaloy sa akin sa pag-iisip na may banta na malapit sa mga bata.
"Ay, hindi pwede 'yan," babala ni Preston. Sinamaan ko ng tingin si Preston.
"Nilagay ko 'yung buhay ko sa panganib para sa mga batang 'yon sa *ring* na 'yon. Hindi ko sila hahayaang lumapit sa impyernong pinagdaanan ko pagkatapos," mahinang sabi ko sa kanya, halos umuungol sa ilalim ng aking hininga. Umiling si Preston sa akin nang may paglaban.
"Tama ka, dumaan ka sa impyerno at kaya wala ka sa kondisyon na maglakad-lakad at sipain 'yung pwet ng babaeng 'yon. Ipapasok ko 'yung mga bata dito at sisiguraduhin kong mananatiling nasa labas si Kiara." Pinalaya ako ni Preston nang tumango ako sa bagay na iyon. Sasang-ayon ako sa anumang bagay basta malayo lang 'yung mga bata kay Kiara.
"Mas mabuti pang bumalik ka dito sa loob ng 5 minuto kung hindi ay tatanggalin ko 'tong mga karayom sa braso ko at ako na mismo kukuha sa mga bata," sinabi ko sa kanya. Ngumisi lang si Preston, iniwan ako mag-isa kasama si Jerry.
Tumahimik 'yung kwarto at lumingon ako kay Jerry na malungkot na tumingin sa akin.
"Humahanga ako kung gaano mo gagawin para protektahan 'yung mga batang 'yon," sabi ni Jerry. Ngumiti ako sa kanya nang punasan niya 'yung lumuluha niyang mga mata.
"Nangako ako sa asawa mo na dadamayan ko 'yung pamilya mo noong pumanaw siya. Sila 'yung parang mga kapatid ko, Jer," mahinang sagot ko sa kanya bago pumasok sa kwarto 'yung isang nars at doktor para tignan ako.
"Mukha kang mas malala kaysa sa itsura mo. Mayroon kang banayad na *concussion* at namamaga na panga, ilang pasa sa tadyang pero walang bali kaya mabuti," Sinulat ng doktor 'yung *prescription* para sa sakit at ibinigay kay Jerry, na nagpasalamat sa kanya habang lumabas 'yung doktor at nars sa kwarto.
Hindi nagtagal, pumasok si Preston kasama 'yung mga bata sa kanyang mga bisig at nakasunod si Maddison sa likuran niya. Nagsigawan sila nang nakita nila akong gising, nagpupumilit na lumabas sa pagkakahawak ni Preston. Ngumiti ako sa kanila.
"Case! Okay ka lang? Bakit maliit 'yung mata mo?" sigaw ni Cali sa pag-aalala. Inabot niya para hawakan 'yung namamaga kong mata pero nagbago 'yung isip niya bago niya mahawakan at inilagay sa dibdib niya 'yung kamay niya. Tumawa ako sa kung gaano siya ka-cute at hinawakan ko na rin 'yung mata ko.
"Okay lang ako, mahal. Namamaga lang 'yung mata ko." Lumaki 'yung mga mata ni Pio.
"Umiyak ka ba ng maraming beses? Kaya ba namamaga?" tanong niya sa akin, seryosong nakatingin. Umiling ako nang may maliit na ngiti sa aking mukha.
"Okay lang ako, Pio." Ginulo ko 'yung buhok niya. Ang mga batang 'to ang sulit sa bawat suntok na natanggap ko sa bawat laban.
Sa wakas, naalala ko kung ano 'yung gusto kong itanong kay Preston at lumingon ako sa kanya. "Tinawagan ba ng kahit sino 'yung mga magulang ko?" tanong ko nang nag-aalala. Ayokong tanungin nila kung bakit ako nasa ospital at ayokong mag-alala sila sa akin. Sa kabutihang palad, umiling si Preston.
"Malaki ang utang mo sa akin para doon. Nagmakaawa ako sa mga 'to na huwag silang tawagan. Kinailangan ko pang 'akitin' 'yung matandang babae sa *reception desk*." Nagbigay ng pekeng paghikbi si Preston at natawa ako sa kanyang pagpapanggap bago ko siya pinasalamatan nang maayos na kanyang tinabig.
Bigla, narinig ko 'yung pagbukas ng pinto at itinaas ko 'yung ulo ko para makita si Adam kasama si Kiara na nakasunod sa kanya. Magkahawak 'yung mga kamay nila, at huminto 'yung paghinga ko nang ilang sandali.