Kabanata 72
"Akin ang remote!" sigaw ko habang nakikipagkarera kay Penny papunta sa couch. Tumalon ako dito at napaupo sa pwet ko habang nakataas ang dalawang kamay ko.
"May paparating!" sigaw ni Penny sa likod ko at hindi na ako nagdalawang-isip na gumulong sa kabilang dulo ng couch para bigyan siya ng espasyo. Gumawa siya ng maliit na *flip* at bumagsak paharap sa sofa, nawalan ng hininga sa paghingal.
Kinuha ko ang unan at binato ko sa kanya bago ko kinuha ang remote mula sa coffee table. Nasa *dinner* ang parents ko, pinag-uusapan ni Papa 'yon buong araw. Narinig ko na pupunta daw sila sa *candlelight dinner* sa barko o kung ano man; hay naku.
"Case, tulong naman?" Nanggagaling ang boses ni Adam mula sa kusina at humingi ako ng paumanhin kay Penny, inalis ang pwet ko mula sa komportableng couch at nagtungo ako sa kusina.
"Yo, anong kailangan mo ng tulong?" bati ko sa kanya nang walang paggalang, nakasandal sa pinto. Magkakaroon kami ng *sleep over* para ipagdiwang ang *scholarship* na natanggap ko at si Adam ang in-charge sa mga *snack* dahil hindi ko pa alam kung paano mag-operate sa kusina.
Oo, *yet*. Hiniling ni Mama kay Adam na turuan ako sa mga paraan ng pagluluto. Hindi ko man lang mailarawan kung gaano ako mukhang na-offend pero sa ngayon, si Adam ay naging pasensyoso sa aking walang silbing kasanayan sa pagluluto. Halos nagtagumpay ako sa paggawa ng itlog noong umaga pero masyado kong pinilipit at halos nasira ang kalan sa pagbuhos ng mga itlog diretso sa apoy, kung posible man 'yon.
"Naihanda ko na ang *snack* at kailangan ko lang ng tulong na dalhin ito sa sala," sabi niya habang inaayos ang mga *cupcake* sa *tray*.
Lumapit ako at hinalikan ang kaliwang pisngi niya para ipakita ang aking pasasalamat sa kanya sa pagpapakain sa nagugutom kong tiyan.
"Nasabi ko na ba kung gaano kita kamahal?" tanong ko sa kanya nang nagbibiro at kinuha ang *tray* na puno na ng lahat ng uri ng *cookies* sa tabi niya at pumili ng isa upang ihagis ito sa aking bibig.
"Oo na, oo na, alam ko na mahal mo ako. Ngayon tapusin ko muna ang *batch* na 'to, babae!" Tinaboy niya ako pero naririnig ko ang ngiti sa kanyang boses. Isang ngisi ang tumubo sa aking labi at nang makarating ako sa sala, nakita ako ni Penny at gumawa ng mukha.
"Bakit ang saya-saya mo?" tanong niya na nagtataka, ipinagkrus ang kanyang mga binti at sumandal sa *armrest*.
Nagkibit-balikat ako habang inilapag ang *tray*.
"Meron lang akong pinaka-kamanghanghang na *boyfriend*," tinapos ko gamit ang ngising nakakaloko na nasa mukha ko pa rin.
Binigyan ako ni Penny ng tingin na ginagawa niya kapag isinawsaw niya ang kanyang ulo sa kanal. Umungol ako nang simulan niyang igalaw ang kanyang kilay. Tumawa siya nang nakita niya ang bitch face ko, tumingin pabalik sa telebisyon. Lumayo ako nang may narinig akong kaluskos.
"Case, kailangan ko pang kumuha ng gatas, hindi ako magtatagal. Huwag mo masyadong i-miss, ha?" Tawag niya mula sa pinto at natawa ako.
"Mahal ka rin, lil shit!" Sigaw ko, hindi inaalis ang aking mga mata sa telebisyon nang marinig ko ang kanyang mga yapak na papalapit nang papalapit bago ko naramdaman na nagtanim siya ng isang malambot na halik sa aking pisngi.
"Huwag kayong gagawa ng anumang kalokohan kapag wala ako, kayong dalawa!" Nagbabala siya, na nakakuha ng *eye roll* mula sa akin. Pfft, parang gagawin ko 'yon. Kaya kong manatiling matanda at tahimik nang walang pag-iingat.
Tinuktok ako ni Adam sa ulo at tumawa ako ngunit nag-angle pa rin ako sa aking mukha sa gilid upang bigyan siya ng mabilis na halik.
"Babalik agad," bulong niya sa halik at lumayo upang ayusin ang kanyang amerikana at lumabas ng bahay.
"Mag-ingat ka," sigaw ko nang wala sa sarili bago bumalik sa pelikula. Hoy, alam niya kung paano ako. Hindi ako materyal sa parangal na 'pinakamagandang girlfriend' pero pumayag siya dito kaya hindi niya dapat asahan na magbabago ako para sa kanya.
Maging mga lalaki at mga babae ay dapat mahalin ang kanilang mga mangingibig kung paano sila. Kung gusto ng iyong lalaki na magsuot ng kamiseta at ma-neon na kulay rosas na shorts, hindi mo tanungin ang kanilang kagustuhan sa istilo. Kung gusto ng iyong babae na magsuot ng maluluwag na damit, hindi ka dapat mahiya na lumakad kasama sila.
Kung mahal mo sila, maiintindihan mo at tatanggapin mo sila kung paano sila.
Sa inyo na nasa labas, kung may gusto kayo, huwag matakot na maging kung sino kayo sa kanila. Kung makakasama ka nila sa mahabang panahon, siguraduhing alam nila kung ano ang kanilang pinirmahan.
Kung hindi ka nila gusto kapag ipinakita mo sa kanila kung sino ka talaga, hindi sila karapat-dapat sa iyong luha. Nangangahulugan lamang ito na hindi kayo itinadhana.
Kung sinusubukan mong kalimutan ang isang taong tumanggi sa iyo, tandaan mo lang ang teorya ng Tatay ko; 'Kung hindi ka nila gusto, bading sila.'
"Gusto kong magkaroon ng kung ano ang mayroon ka balang araw," sabi ni Penelope nang wala sa buong katawan, na nagiging dahilan upang alisin ko ang aking mga mata sa TV at tumingin sa kanya sa halip.
"Alam mo; ang ganung pag-ibig. Alam ko na wala kang pinakamagaan na bagahe ngunit upang makita kang minamahal nang ganoon, binibigyan ako nito ng pag-asa na balang araw, isang tao tulad ni Adam ay darating sa aking buhay," ngumiti siya sa kabila ng kanyang mapait na tono at ang aking kamay ay walang malay na napunta sa kanyang balikat.
"Darating siya," sinubukan kong tiyakin sa kanya kahit na hindi ito gumagana. Ayaw kong mangako ng isang bagay na wala akong kontrol ngunit naniniwala ako na tayong lahat ay mayroong isang tao na dapat nating hawakan sa ating buhay. Isang taong magpapanatili sa atin na nakaugat kapag lumipas ang mga bagyo.
"At kapag dumating siya, huwag kang matakot na bigyan siya ng mahirap na oras ngunit huwag mo ring kalimutan na mahalin siya. Nakakatakot sa una ngunit tungkol lamang sa pagtitiwala sa huli. Kung hindi ka makapagtiwala sa kanya, hindi ito pag-ibig," sinabi ko sa kanya habang pinapanatili ko pa rin ang aking mga mata sa maliwanag na screen at gayon pa man, hindi ako nagbibigay ng pansin sa anumang sinasabi ni Propesor Snape.
Nandun ako pero ang isip ko ay talagang wala. Nakita kong tumango si Penny sa dulo ng aking paningin at ang mga dulo ng aking mga labi ay naglalaro.
"Ngunit ang aking payo ay na masisiyahan ka at maglaan ng oras sa pagiging single, huwag mo itong madaliin at masyadong mag-alala," sinabi ko sa kanya, sinisikap na kumbinsihin siya na ang pagiging single ay hindi naman ganoon kasama.
Bigla, tumunog ang telepono ng bahay at bumaba ako sa sofa upang kunin ito. Dinala ko ang telepono sa aking tainga at binati ang tao sa kabilang linya.
"Casey?" Ang boses ni Cali ay parang napakataranta na agad akong tumayo.
"Cali, ano 'yon, mahal?"
"Casey, kailangan mo kaming tulungan!" ang kanyang paghikbi ay huminto kung ano man ang sasabihin niya sa akin at sinubukan ko ang aking makakaya upang panatilihing cool para sa aming dalawa.
"Hoy, hoy, Cali; Cali, makinig ka sa akin, mahal; huminga ka. Okay? Sige na, Cali, huminga ka. Sa loob, labas, sa loob, labas. Ayun, okay. Kailangan kong kumalma ka at sabihin mo sa akin kung ano ang nangyari upang matulungan kita, kaya mo ba 'yon para sa akin?" Tanong ko sa kanya sa mahinahon na boses.
Ang aking mga daliri ay naglalaro sa kurdon ng telepono at ang aking mga pandama ay tumaas sa sandaling narinig ko ang kanyang boses sa pamilyar na nagmamadaling tono.
"Si Adam," sabi niya sa isang walang hingang tono at sa sandaling iyon, nadarama ko na ang mundo na matagumpay kong sinubukan na itayo pagkatapos ng pagkamatay ni Bryant ay gumuho sa alabok.